Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

melancholia ogarnia bez powodu
gdy siedzę na schodach przed domem
słońce już nie pali i nadchodzi noc

ta noc do innych jest niepodobna

a prawda
czasem bywa śmieszna
jak czerwona lampka na desce rozdzielczej

starzeje się człowiek
i już nie można traktować tego poważnie
już wiem że spadnie deszcz
drzewo znów się zazieleni


cztery pory roku
razy czterdzieści lat
równe sto sześćdziesiąt
na godzinę
w sile wieku
i leżę cicho cicho przy twym boku
godzina mija za godziną


po drodze
pracownia tekstów wysyłkowych
pracownia testów wysiłkowych
glamour na biodrach ulic
strefa ryczących czterdziestek

na południe od Przylądka Horn
wyzwanie i próba charakteru

brałam wszystko na poważnie
to co dzisiaj jest nieważne


wrzucam czwórkę
w przeciwny nurt
już po zakręcie
libido na rezerwie

stacja paliw
między linią twoich brwi
a zmarszczkami uśmiechu
i leżę cicho cicho przy twym boku
godzina mija za godziną
trawa wciąż jeszcze zielona
moja miłość jest szalona

Opublikowano

No to Ci powiem, że wiersz się podoba,
ale mnie nie denerwuj, bo ryknę poczterdziestkowo :P i zobaczysz, co to jest rycząca za młodu

a teraz proszę udać się parę pięter niżej z wierszem wiośnianym! w celach czarów zapodania!
wiersz może być prozą, ale jeśli wierszem, to tyż może być. ma być tak, co by wiosna się zachichała!
no, sio!
buziak, baaaardzo wiersz, baardzo!
:D

Opublikowano

Witaj Agato ciekawa kompozycja wiersza, takie porównanie człowieka z samochodem jest trafne, gdyż z biologii samochód zbudowano na zasadzie podstawowych układów człowieka u Ciebie jeszcze wplątałaś libido, jak stację paliw, lecz ciekawe metafory odnośnie przemijania. Tutaj nasuwa się pewna myśl , czy życie ludzkie jest marnością , jak samochód, gdyż rzecz zapewne nią jest, zawsze ,,bystro" piszesz może nazwę Cię ,,Bystra":):):):

Jednak do rzeczy wiersz ponadczasowy i od lat nurtujący umysł ludzki, niech to będzie Średniowiecze, czyli ileż to wieków, jednak natura zawsze idzie do przodu i nikt jej nie zatrzyma

Z punktu zaś filozofii człowiek nie powinien bać się starości i przemijania, gdyż jest za słaby aby to pokonać, więc trzeba twardo kroczyć bez względu na wiek nawet po 40 razy 4
Mam jedno ,,ale" nie piwo, nie podoba mi się ten wers z całości

,słońce już nie pali i nadchodzi noc"

jak zawsze u Ciebie ciekawie i mądrze

szacuneczek

bestia

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Piękny komentarz, jestem cała happy :))
Ta noc do innych jest niepodobna ;)
Dziękuję. Pozdrawiam.

Lubisz Maanam

kiedyś tyle miałem w głowie
na tak na nie zawsze odpowiedz, skoro ta noc jest z baśni niech pozostanie,, tylko słonce już nie pali jeżeli byśmy pomyśleli o personifikacji , co by wyszło , wieloznaczne słowo ,,palić"


szacuneczek

be
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Piękny komentarz, jestem cała happy :))
Ta noc do innych jest niepodobna ;)
Dziękuję. Pozdrawiam.

Lubisz Maanam

kiedyś tyle miałem w głowie
na tak na nie zawsze odpowiedz, skoro ta noc jest z baśni niech pozostanie,, tylko słonce już nie pali jeżeli byśmy pomyśleli o personifikacji , co by wyszło , wieloznaczne słowo ,,palić"


szacuneczek

be

Bestyjo genialny pomysł. Uwielbiam Maanam. Coś tam skombinuję z Kory ;))
Dzięki :))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Aaaaaaaaa to ja pod Twoje tango poleciałam, a tyś taka niewdzięczna !!?? ;)
A to co ja mam zrobić?
Wiersz wiosenny wrzucić na P cycuś ?
Bo nie wiem o co chodzi :)))
Rozjaśnij mnia :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Agatonku! pod tangiem - cudny komentarz, cuuudny! mówię zaś???
ale o wiośnie jeszcze - pod Tobą parę schodków
:))))))))))))))
może i nie godnam :((
ale wiosna godna!
:D

to musiała być jakaś gmła senna ;) żem tego wcześniej nie widziała ..
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



gmła, gmłą, ale JUSTYNA ma ZŁOTOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO
:*
:D
Ano ma :))) Gardło zdarte krzykiem dopingu podleczyłam lampeczką Porto wznosząc toast zwycięstwa Dżastin ;))
Opublikowano

refleksyjny wiersz o przemijaniu, ale ile w nim przekory!

wbrew i pomimo
nie poddam się
choć słońce już nie tak pali
zatankuję libido póki co
pełną parą chcę żyć
a potem...

wiadomo - noc

czytam Agato, Twoje wiersze, choć rzadko komentuję
:):)
serdecznie pozdrawiam -
Krysia

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Stukacz   Bardzo ciekawy wiersz. Metafora miłości "głębszej niż studnia" i gotowość na "krwawienie" z powodu słów drugiej osoby nadaje całości bardzo dramatyczny, wręcz egzystencjalny ton. Zaskakujące.   Dobrze się słucha. :)
    • "Jubionkowie"    W wiosce Jubionka Jubionkowie mieszkali: Jubionkowie duzi, Jubionkowie też mali.   Ci, co byli duzi, Jubionką zarządzali. Jubionkowie mali tych dużych się bali.   Każdymi wyborami dużych wybierali, Jubionkowie mali nie kandydowali.   Choć Jubionka mała, władzę dużą miała i o wszystkich Jubionków różnorako dbała.   Jubionkowie mali się nie skarżyli, w harmonii z dużymi zawsze zgodnie żyli.   Aż do tego czasu, kiedy dużych przybyło i jadła dla małych już nie wystarczyło.   Głodowali mali bez skarżenia większego, pracowali więcej dla pospólstwa dużego.   Do harówki przywykli i nie narzekali, mniejsi się rodzili, młodsi umierali.   Dużych przybywało w obfitości bogactwa, wymogów mieli więcej od małego bractwa.   Mali Jubionkowie od świtu do nocy w gonitwie umierali z głodu i niemocy.   Bogaci się śmiali swą wyższością wielką, dalej korzystali z bezlitosnością wszelką.   Aż dnia pewnego zapasy wyjedli, chcieli małych oskarżyć i tu się zawiedli.   Ostatni ich mały z głodu dawno padł – oddawał im wszystko, więc sam mało jadł.   Morał dużym jeden: jesteście bogatymi – nie pozwólcie biedniejszym chodzić głodnymi.   Leszek Piotr Laskowski
    • @Andrzej_Wojnowski   Urzekł mnie rytm narracji. To pięknie skonstruowane napięcie między marzeniem a rzeczywistością, między słowem a czynem. I to „nie wiem" napisane osobno, jak kropka postawiona nie na końcu zdania, lecz na końcu jakiegoś dłuższego życiowego rozdziału. Świetny wiersz!   Lecz skoro Pan „zdążyć nie może”, bo woli swe wiersze niż morze, niech Pan pamięta - niestety - że rym nie zastąpi kobiety.  
    • @Berenika97 Dziękuję Bereniko, kiedyś Ciebie zjem :)*
    • @Alicja_Wysocka   Piękny zapis delikatności. Ależ mi się podoba to przejście od "chodzenia boso" po znaczeniach aż do zaskakującej puenty z lakierkami na oczach. To zestawienie bosej stopy (bosiutkiej :) )z twardym połyskiem elegancji w finale jest świetne! Śliczne! 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...