Szatańskie szepty

[makowiec]

Niczym burza w dzień słoneczny
Gdy Anioły w głos płakały
Szatan ciemny niebezpieczny
Zamienił serca nasze w skały

Wciąż on w innych i nas samych
Szepczę głośno grzeszne plany
Przecież my się mu nie damy
Częściej jednak są krwi plamy

Spowił serca nasze udręką
Taką cichą nienawiścią
Unoszoną w złości ręką
Z wulgaryzmów wielką kiścią

W co tu wierzyć i co robić?
Lepiej zbierać dobre plony
Niż piekło sobie stworzyć
W świecie żywych być spalonym

Biel to kolor czystych duszy
W parze z nią są dobrzy ludzie
Czerń to zgniły owoc gruszy
Śmierdzi leżąc wciąż w brudzie

Kolory życia są przeróżne
Pokrywają wszystko w koło
Ale to pojęcie względne
Skoro nie jest nam wesoło

Gdzie tkwi sekret tej miłości
Który znają wciąż nieliczni
Zostaną po nas inicjały, kości
Jesteśmy zimni i apodyktyczni...

[emila xD]

Bardzo ciekawy.Jednak przyznam, że czarny jest moim ulubionym kolorem ;)
Pozdrawiam.

[Dla Jaj]

Ten wiersz powoduje huśtawkę nastrojów. Bardziej liczyłem na heppy end, ale ...trudno. Bardzo poruszający. Tyle o temacie. Co do warsztatu mam jedną może mało istotną uwagę, jeżeli ją jednak przyjmiesz bez urazy i zastosujesz, to będzie się Twoje wiersze czytało jeszcze lepiej. Po jego formie, odnoszę wrażenie, że miał być agrsywnie rytmiczny, a w kilku miejscach rytm mi uciekł. Zanim zamieścisz wiersz przeczytaj go tak, jakby to był wiersz kogoś innego, jakbyś go czytał po raz pierwszy. Wtedy uda Ci się te miejsca wyłapać. Wiem po sobie, że wiersz czytany własnym wewnętrznym rytmem, dla kogoś może być go miejscami pozbawiony. Jestem tu od niedawna i może się komuś wydawać, że się wymądrzam, ale lubię pisać szczerze co czuję. Co prawda zepsół mi nastrój:( ale uważam, że jest bardzo dobry. Gratuluję i pozdrawiam serdecznie. Waldek