Nie czas na elegie

[adolf]

Nasz czas już się przeżył nieznani bogowie
Co klucze gubicie od kamiennych twarzy
Dziś już was się nie da od marmuru odwieść –
zastygłe trybiki od niebieskich maszyn

Nasz czas już się przeżył nienazwane pióra
Choć ptak niewidzialny nad kartką was stroszy
jak gdyby poetę sam sobie ubzdurał
za wierszem wiersz pisze chcąc ziemię współtworzyć!

Nasz czas już się przeżył – lecz, ach, bez przeżycia –
Bez łez, śmiechu, wzniesień bez gniewu, od tak.
jak zwykła formalność, stwierdzenie odbycia
Jakiegoś istnienia. Nic więcej, przeżyty...

kołami zakręcił horyzontów wspak
by następnym ludziom nakręcić ich świty

[krzysztof marek]

świetny wiersz o zmianie pokoleń. podoba mi się niesamowicie.
pozdrawiam.