Biel

[Ela_Ale]

Świt już. Do okna zdążam jak co rano, biegiem.
Od dziesięciu tygodni ciągle jest to samo:
biel świat ogarnia wokół, zasypuje śniegiem,
może dziś inny kolor znajdę poza bramą.

Na nic! Wszystko powoli traci swoją barwę,
nawet czerń już tak jakby trochę wybielała.
Na śniegom bliskiej, zimnej, jednolitej kanwie
uporczywa natura ten haft wydziergała.

Potraciły kolory i domy i drzewa,
zaraz stare słońce ze złota zrezygnuje.
Zaledwie błękitnawe widnieją skraje nieba,
a ponad miast dachami biały dym się snuje.

Ciekawe, co pod ziemią głęboko się dzieje?
Czy piekło czerń utraci, czerwień mu przygaśnie?
Grzesznikowi przewina raptem wybieleje,
bez czarta w zaspach śniegu zło na Ziemi zaśnie?

[Gość]

Były cztery pory roku, które niczym Vivaldi muzyką, Ty słowami namalowałaś Elu.
Dziś jakże delikatny i piękny haft zimowy.
I ta puenta!
Co mam więcej powiedzieć?
Zapadłam w Twój wiersz głęboko!
Ściskam
Jola

[Gryf]

Biel jest kolorem niewinności
Biel jest barwą ducha czystości
Biel jest symbolem poddania
Biel jest podkładem do malowania

Powiem to nie bez złości
Biel jest dowodem zimy podłości
Niech zbiera juz swoje manatki
Niech wpuści juz barwne kolory sąsiadki

Z wiosną radość przybędzie,
Niech zima juz wreszcie odejdzie.

Elu mimo tej bieli, wiersz jak zawsze dobry...
Przyjmij czteroskrzydłe pozdrowienia.