słońce... nieistnienia

[Alex Peczalski]

dobroć obiecywała
potrzebę bliskości

utulę dłoń twoją
w mojej skostniałej
przywiodę wspomnienia
z czeluści wyobraźni

wyświetlę słowa o barwach zachodu
o wspólnym życiu
i chwili zapomnienia

pójdziemy wówczas w blask słońca
i
nieistnienia

2008

[kuba skawa]

słońce... nieistnienia
...
pójdziemy wówczas w blask słońca
i
nieistnienia

Tekst zdradza pewne odurzenie się autora, zupełnie banalną metaforą dopełniaczową. Szkoda, bo słoneczne konfetti zasypało zamysł wiersza -moim zdaniem, bardziej jednak dotyczący niespełnienia, niż nieistnienia, wszak powód przywoływania "wspomnień z wyobraźni", projekcji marzeń (obiecywana potrzeba bliskości) -istnieje realnie...
Wiersz do przeredagowania.

[Rafał Gadomski]

A ja mam słabość do takich "kawałków" (zwłaszcza typu: "słowa o barwach zachodu". Mea culpa - pozdro ;)

[Alex Peczalski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Mistrzu! dzięki! Jednak (cytuje: kubę skawa) "pieprzę" takie taktowne rady.
Gdybyś miał tyle lat co ja podobnie wyrażałbyś przeszłość, i miał dla niej szacunek.
Nie nawykłem do współczesnego j. polskiego; zachowalem kulturalne formy wyrażania sie.
By przytoczyć uznane "dzieło" Marcina poety (?) Barana: Kultura, 15 listopada 2006, str.21
... Strumień moczu łączy penis rezerwisty
z murem kościoła, w którego cieniu
odpoczywa żebraczka umęczona żarem...
NO COMMENT, I rest the case.