Śpiewająca woda

[śpiewającawoda]

Śpiewająca woda - bo czy ona potrafi kiedykolwiek zamilczeć?
Nawet gdy zamieni się w lód, śpiewa w niej powietrze uchwycone w banieczkach,
i przenika ją światło - światło, które po świecie tak obficie rozesłał roztargniony bóg.

Śpiewająca woda - bo ja, to właśnie ona.
Jestem jak ogórek na dwóch ogonkach-nogach
ukryty pod liśćmi myśli, na które pada deszcz.

Śpiewająca, pachnąca, świeża..., odżywcza woda.
To ona po cichu wypełnia mój każdy szczery wiersz.
I o niej, tylko o niej pisać mi wypada.

Ty, który będziesz to czytał, pamiętaj, że to woda,
więc naczyniem swych oczu odpowiednio bierz - jakże łatwo ją rozlać!

Śpiewająca woda - nabrałem ją z pól.
Moja młodości gdzie jesteś?
Gdzie te bose stopy, które biegały po kałużach kwietniowych łąk,
gdzie te małe dłonie, co lepiły śnieg?

Woda, wszędzie woda.
Z chmór na ziemię,
z ziemi do owoców,
z garka do talerza,
i para z ust do ust.

Ach, chlupocze we mnie i kołysze mnie śpiewająca woda.
O niej, tylko o niej, mimowolnie śnię.
I jak umię, w pośpiechu przelewam ją do słów...

[Marcin_Erlin]

Chciałem się spytać, czy stosując się do twojej sygnaturki aby nie wpędzę się w histerię?

[śpiewającawoda]

Ja się już wpęziłem ale mi przyjemnie, że zechciałeś przeczytać - i że się wpędziłem.