Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

za maską arlekina

manaika
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

manaika

manaika

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

odszedł idąc
szedł odchodząc
i nie czuł nawet wspomnienia

i wtedy
między nim a mną
zapadła ciemna noc

gdybym nie widziała
ale widziałam
nie mając świadomości

i wtedy
zatraciłam się w szaro-zielonym piekle
ich spojrzeń

czułam
szukały mnie
zagubionej
w świecie
niedomówień

spojrzenia obcych
z pozoru
nie znalazły niczego
jakby nic się nie zmieniło

ja tylko
skryłam się znów
za maską arlekina

a to co czułam
ukryła metafora



proszę o pomocc..ponieważ jakoś nie mam siły wracać do uczuć,pod wpływem których to pisałam..

andrejch

andrejch

Opublikowano
Opublikowano

ale w czym pomoc...
jeśli chodzi, że ktoś odszedł i zranił w tenże sposób- specjalnie. to należy wstac i nie załamywać dużej głowy - udowodnić swoją postawą co tak naprawdę stracił.
a jesli nie o to, także należy wstać i odżucić metafory i być sobą. Wtedy żyje się najłatwiej.

ost zwrotka jest na 6+ i wyżej cały wiersz także na 6 ;] masz talent... ;)
lub po prostu znaleźć sobie cel jedno marzenie i dążyć do niego wciąż bez przerwy... ;] jak co to pisz postaram się pomóc jesli mnie się uda :)
to nie wracaj do tych uczuc ;]

manaika

manaika

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

baardzoo dziękuję za miłe słowa..(:

ja to właśnie mam tak..że nie daję po sobie poznać, że coś jest nie tak..i dlatego też kiedy mnie męczą jakieś 'złe' emocje, to staram się je wyładować pisząc ^^

poszperam w szufladzie i wrzucę może coś po południu, więc będę wdzięczna za kolejne słowa otuchy..czy też - jeśli będzie taka potrzeba - krytyki.

serdecznie.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk II

          Zaczął duchowo przygotowywać się na skok stulecia, jego głowę wypełniły podniecające scenariusze, o tyle słodsze, o ile dyskretniejsze i głębiej pochowane gdzieś w dziecięcym światku. Karol postawił mur fabryki między sobą a światem dorosłym, tylko po to, żeby móc go własnoręcznie zburzyć, z pozdzieranymi knykciami, obscenicznie przywitać starszych w ich własnym salonie. Myśli te mąciły nastoletnią głowę - jedząc obiad, kończył powtarzać swój rozpoznawczy obchód, w szkolnej ławce szukał najłatwiejszego punktu wejścia (tam fabrykę odznaczał jedynie smukły komin, sterczący na planie osiedla jak kulfon radzieckiego urbanisty) .

          Kiedy przeczołgiwał się pod ogrodzeniem, na początku przenosząc na drugą stronę samą głowę, potem powoli wciągając tors, rozgrzewał wokół siebie przymrozek poranka, ostatecznie wypychając się w całości na drugą stronę falowanej blachy. Karol rozprostował nogi, otrzepał pył ze spodni, a wraz z nim, na placu powstała nowa siła - magnetyzm tego miejsca przestał zdawać się siłą przyciągającą tutaj chłopczyka, wsiąknął w niego samego, jego wibracje czuć można było w rozchodzącym się cieple, w lekkim, elektrycznym, brzęczeniu w uszach, w malutkich wibracjach każdej tkanki, możliwych do wyczucia przy wystarczającym skupieniu (pobudzone w tym momencie krążenie zdało się Karolowi czymś o wiele magiczniejszym), co wszystko składało się na poczucie młodzieńczego zrywu wcześniej jedenastolatkowi nieznanego. Prawie że najniższy w swojej klasie, uczeń piątej klasy szkoły podstawowej zdał się tutaj nadczłowiekiem, członkiem kasty wydzielonej zarówno od dzieci jak i dorosłych, wszystkich trwających w ohydnym bezruchu i bezwiedzy, jednych, pchanych ospale przez życie zwierzęcością, drugich, swoją metafizyką. Drugą siłą, która musiała opanować każdego Ubermenscha, był strach. Jawił się pod postacią lekkiego bólu czy nudności, gdzieś pomiędzy brzuchem a plecami, oznaczał dziwne zatwardzenie w gardle, i szybszy pęd myśli, w tym momencie zdających się jakby zwolnieniem śluz na długo wypełnianym zbiorniku dojrzałości. 

          Pierwszy krok osłupił Karola, jego powaga prowadziła jedynie do strachu - nie dlatego, że był to krok przełomowy, ale dlatego, że jego ciężki, zimowy but z hałasem dotłukł już wcześniej potłuczone szkło. Zaspany gołąb sfrunął gdzieś z wysoka. Post-sowiecki panoptykon wrócił jeszcze na chwilę do włamywacza, tym razem z parą oczu w każdym sąsiednim oknie, co teraz Karol uznał za niezasługujące na krztę jego uwagi. Następny krok był już wartki, jego impet był obietnicą następnego, a następny obietnicą dalszych i dalszych. Elewacja rosła i rosła, aż stanęła na wyciągnięcie ręki. Mały dziewięciolatek w biało-złotej albie instynktownie zadarł w tym momencie głowę do góry, a kościelna wieża, rozsypała się pod jego błyszczącymi bucikami na suchy, ceglany pył. W pobliżu rozległo się bicie dzwonów. Ósma rano. Jakby to był jego sygnał, Karol postawił pierwszą nogę w miejscu wyłamanego okna, i sam nie wiedząc kiedy, znalazł siebie w pustej, industrialnej hali.

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...