Człowiek jest wpisany w pejzaż

[Bronisław Jaśmin]

Las pochłonął sowi oddech,
Czuć poziomek lekką woń.
W owocowym śnie jak modrzew
Tracą lasy liści toń.

Nie powrócę znów do miasta,
Nasyciłem okiem ruch,
I ja tylko widzę kasztan,
Tylko ja w nim czuję nów.

Nikt prócz mnie,nie ujrzy wiatru,
Miasto nigdy się nie zmienia.
Ojcze, bracie i ty dziadku-
Wy żyjecie jak bez cienia.

Tylko pyłek z drzew strącany,
Babie lato, desant liści,
Przypomina lasów rany,
W nim baterie - u mnie szyszki.

Czyżby można było spostrzec,
Miasta- szare metropolie,
Bez natury, która rośnie,
Kształcąc co dzień drogi polne?

Tylko czas potrafi jeden,
Uformować zmiany w mieście,
To się spali domów siedem,
Lub konsumpcja włoży palce.

Lecz nie lato, ani klimat
Bez natury tutaj nie czuć.
U mnie żywszy jest ten ślimak,
Który zsuwa się na mleczu.

Las pochłonął miasta oddech,
Miejskie dymy i żółć ścieków.
Już nie będzie rosnąć modrzew,
Bo pochłonie wszystko woda.

Kiedyś ludzie oglądali
Białe dni na czarnej chmurze.
Lecz technika już powoli
Podda ludzi swej wichurze.

[Judyt]

piękna afirmacja przyrody
odsuwająca od zgiełku
tak mnie się czytnęło
J. serdecznie(:

[Marcin B]

Niezły wiersz, mam jednak wrażenie, że pomysł na niego skończył się w połowie. A może zabrakło cierpliwości? W każdym razie 4 ostatnie strofy zarówno rymami, jak i treścią odstają. Co zaś do rymu: nie czuć - mleczu, żeby ten rym wybrzmiał, drogi autorze, trzeba się solidnie potknąć przy czytaniu. Przemyślałbym ten fragment. Pozdrawiam :)

[Bronisław Jaśmin]

Cierpliwości?...być może, ale tak się stało, że nie powstał w jednym czasie a ostatnie strofy w pewnym momencie dodałem do całości utworu.