Myśli

[Bronisław Jaśmin]

Nie uprawiam własnych myśli,
Lecz kiełkują patrząc w przyszłość.
Nawet ich nie podlewałem,
Lecz się wzbiły ku obłokom.

Przechowałem je w ciemnościach,
Ale znały sekret światła.
I tak rosły dojrzewając,
By gdzieś w czasie mi zakwitnąć.

Nędzny ze mnie rolnik,oracz,
Nic nie robię i nie sieję.
Lecz być może nasze myśli,
Z których rodzą też się słowa

Są podobne jak blask duszy,
Bo zrodziły się przez Boga.
Ale tylko takie które
Nazywają dobro dobrem.

I tak słaby nie pojmuję,
Że to one czynią ludzi,
I to one niepojęte
Tworzą ze mnie tu człowieka.

Gdzieś w Laosie ktoś uprawia,
Na tarasach ryż i trzcinę.
Tu potrzeba rąk i serca,
By rośliny mogły umrzeć

Gdy dla słońca już przekwitły.
Myśli są więc nieśmiertelne,
Im nie trzeba nawet tlenu-
Czyżby to są pasożyty?

[Gość]

Bardzo przemawia do mnie treść Twojego wiersza Bronisławie.
Mam jednak (być może) zbyt gruboskórne ucho bo pogubiłam się melodyce troszkę.
To tylko moje odczucie ;-)
Serdeczności
Jola