Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

wygładzone do połysku powierzchnie
tak znane
Bóg nad nami czuwa
nie prawda
zawsze inaczej
być
powinno nam
brzmieć


nigdy nie dotykam twojej prawej ręki
w malignie
zakładanie nogi na nogę
wyglądać może
zawsze inaczej
„być
albo nie być”
słyszę

noże ostrzysz wciąż

wyobraźnia podpowiada
nie odwracaj się

Opublikowano

bolesny wiersz że tak ujmę Krzysztof
mnie się podoba, szkoda tej z nożami
zacięta jest..niedobrze, twarde serce
tyle o ile naskrobałam, mykam...
chociaż pochodziłabym sobie jeszcze
po innych wierszach
J. serdecznie

Opublikowano

Krzysiek!!! w tej "pieszczocie" straszny ból!!!

noże ostrzysz wciąż

wyobraźnia podpowiada
nie odwracaj się


łatwo powiedzieć "nie odwracaj się", kiedy "tamto" wciąż tkwi jak sztylet w sercu

przejmujący ten Twój wiersz i napisany SUPER!
*D
serdecznie i ciepło -
Krysia

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Krysia mówi za mnie
Krysia wszystko wie
boli...jak boli ale
przestaje gdy się chce
:))

ja go obchodzę tak od dni dwóch, co najmniej
bo się boję ruszyć - wiersza tego
:))
bardzo taki KKK
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Krysia mówi za mnie
Krysia wszystko wie
boli...jak boli ale
przestaje gdy się chce
:))

ja go obchodzę tak od dni dwóch, co najmniej
bo się boję ruszyć - wiersza tego
:))
bardzo taki KKK

Nie boli może
jak ostre noże
kucharz natchniony ;)
Pozdrawiam Krzysiek

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zahukany   Niepewnością zahukany, Dookoła oczy patrzą. Jak wychylić się zza ściany? Przecież oni nic nie znaczą.   Uczepieni w błogi szaniec, Każdy własnym wałem milczy. Czy zaczynać szczodry taniec Lub w odwecie im powilczyć?   Ileż szlaków nieprzetartych, Prostych też do celu dróg? Na rozstaju stać rozdartym? Ile strachu można zmóc?   Iść na przełaj? Nie po trupach? Zamrzeć w miejscu, w zimny głaz? Biec samotnie czy też kupą, Głowę wetknąć w sypki piach?   A u celu który z kluczy Użyć do otwarcia bramy? Można tego się nauczyć? Pytam się – ja zahukany!       Marek Thomanek Kwiecień 2026      
    • @Łukasz Jurczyk   Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam.    Zawsze utwierdzasz mnie w przekonaniu, że pisanie jest rozmową, nawet gdy wydaje się monologiem. :))) Ból jest wspólnym językiem. Przez szczeliny wpada światło - dziękuję, że też czujesz. @Jacek_Suchowicz   Bardzo dziekuję! Serdecznie pozdrawiam.    Być, znaczy cierpieć i chłonąć zachwyty, W pierwszym oddechu los jest ukryty. @Annna2   Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam.    Człowiecze - właśnie to słowo! Nosimy je razem w skórze, każdy w swojej, każdy sam.   @Alicja_Wysocka   Bardzo dziękuję!  Rzadko zdarza się komentarz, który jest jednocześnie i interpretacją i osobnym tekstem literackim. Twój jest właśnie taki. Trafiłaś w sedno tego, co chciałam powiedzieć - że ból na początku nie przekreśla życia, tylko je funduje. Bardzo dziękuję za te piękne i mądre słowa.   Serdecznie pozdrawiam.  @Poet Ka   Bardzo dziękuję!    Ale potem przychodzi la joie de vivre. :) Serdecznie pozdrawiam. 
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Bardzo dobra treść.. i.. budujące zakończenie. Tego budowania peelce życzę.
    • @violetta  dziękuję za polubienie  i wpis:)
    • @Nata_Kruk, dziękuję :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...