Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


To dobrze, bo mnie też się wydaje już gotowy. Człowiek nieraz zamyka
się w swoich stereotypach, bardzo pomocne jest takie spojrzenie inne, z boku.
Ty umiesz dostrzegać i chce Ci się, bardzo dziękuję - za wszystko!
Otwierasz mi oczy.
heej - baba
  • Odpowiedzi 45
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Top użytkownicy w tym temacie

Opublikowano

Jestem tu kolejny raz. Bardzo podoba mi się ten wiersz. Wyraża brak odwagi, żeby nawiązać znajomość, zapytać o imię... Peel boi się rozczarowania, bo "biel" daje złudzenie niewinności, ale po jakimś czasie oczywiście za to złudzenie trzeba będzie coś zapłacić. Peelka więc doradza ponowne przyjście, gdy "stopnieją śniegi" - gdy Peel się ośmieli i gdy będzie gotów lepiej poznać partnerkę.
Tak widzę sytuację liryczną.
Pozdrawiam.
Joa.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Wiersz się zmieniał, dorastał, myślę teraz, ze peelka mówiąc (myśląc):
nie toń w domysłach
zapytaj o imię
- miała na uwadze: zapytaj siebie, zastanów się
co czujesz do mnie, przyjdź, powiedz - jak będziesz pewny
("miłość niejedno ma imię"), jest pełna obaw, bo w chwili uniesień,
wszystko jest prawdą, bielą, bywa, że szybko szarzeje.
Ale można to interpretować na różne sposoby.
Ładnie odczytujesz, co pomiędzy wersami.
Dziękuję ślicznie, serdeczności
- baba
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


... po taki zaproszeniu... nikt nie odmówi..;)... wszak do wiosny... hmm.. tuż, tuż... chyba
Pozdrawiam... :)
Dziękuję za czytanie, wiosna - topnienie śniegu - pewnie jeszcze nie tak prędko,
choć już podtapiają rzeki! Zobaczy się co zostanie po stopnieniu!
Serdeczności
- baba

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...