Przeszłości!

[Dama Kameliowa]

opustoszało

bez cienia

w wątpliwości

czy wracać

człowiek niezadowolony
ze swoim losem samotny
opuszcza miejsca i ludzi
zaraz po ich oswojeniu


tworzy domy
w których z czasem ktoś
wyłamuje drzwi
wybija okna
cegła po cegle
przenosi nas w bezpamięć

a przecież tam kiedyś
poznaliśmy kogoś
tam rozpacz sięgała zenitu
przelewały się usta rozkoszą
szczerze śmiały się ściany

tam pachniał pierwszy przypalony obiad
smakowała dorosłość
cieszyła dziecięcość

korytarz zbyt wąski
zbyt ciasna sypialnia
zatłoczona kuchia...

[bazyl_prost]

na granicy szaleństwa, border line