Sny, które się spełniają

[Joanna_Janina]

nastał poranek
lecz sen wciąż błądził pod powiekami
wieczorne myśli
zaczęły odnajdywać właściwą drogę

układając do snu zmęczone oczy
wierzyłam że jedyną drogą
jest ta która porywa mą duszę
po granice boskiej posiadłości

czułam wolność
tak szczelnie wypełniającą pustkę w sercu
że nie znalazłbyś tam krztyny wolnego miejsca
tą swobodą była nieskończona miłość

zdałam sobie sprawę
że tylko ona mnie nie zawiedzie
uchroni...
chociaż ta ścieżka wyściełana cierniami
na niej będę w pełni szczęśliwa

już nie marzyłam o niczym więcej
jednak sen ukazał inną wizję
i serce znów przeszyła pustka
a dusza upadła lekko na ziemię

chciałam by ponownie wzbiła się wysoko
lecz senna mara popsuła wszystko
pokazała dalszy bieg życia

zbudził mnie dzwon
wzywający na niedzielną ofiarę
zapomniałam o nocnym widzeniu

lecz wszystko wróciło
gdy sen się spełnił

[bestia be]

po granice boskiej posiadłości--piękna metafora i cały wiersz się podoba ładny

serdecznie

be

[Joanna_Janina]

Dziękuję bestio za komentarz i przeczytanie wiersza. Miło mi że się podoba.
Pozdrawiam :)
Janina

[Judyt]

czytałam tą opowieść, bardzo dosłowna,
J. serdecznie Joanno

[Joanna_Janina]

Hmm... może za dosłowna...
Pozdrawiam
Janina

[Wilcza Jagoda]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Joanna_Janina]

Dziękuję za komentarzyk :)