Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


nie.., jest już tutaj dościgniony dla każdego
dziękuję Krzysiu- za uśmiech, muszę zatem jeszcze
zweryfikować..hmm..otwarte- napisałam,
trudny temat, ale podjęłam się(...)
J. serdecznie bardzo,
zaglądałam do Ciebie- potem się wpiszę
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


hmm..weryfikacji? jeśli mogłabyś rezolutna bardziej
wyjaśnić,chyba, że chodziło o tajemnicę,
chociaż chyba rozumiem tą uwagę,
( to z góry wdzięczna), J. serdecznie
za wgląd i zatrzymanie
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


hmm..weryfikacji? jeśli mogłabyś rezolutna bardziej
wyjaśnić,chyba, że chodziło o tajemnicę,
to z góry wdzięczna, J. serdecznie
za wgląd i zatrzymanie
do weryfikacji, na którą się godzisz albo nie. Ale to wyznanie powoduje to coś i zatrzymuje. rew :)
aha, pojmuję już(:
całość jest wyznaniem, J.dziękuję
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



wzajemnie Fly, o tym co dusza
próbuje
J. (:


szczerze ... zasmuciło mnie to "sito bezpowrotne"
trudna metafora,
trudny wiersz
jak dla mnie
i po twoim komentarzu
już pojęłam czego się
podjęłaś
wyzwania nie są nam obce w życiu, zwłaszcza tych których
pragniemy urzeczywistnienia najbardziej, nie dziwię się podjęcia :)))

serdecznie i ciepłó Judyt :))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



wzajemnie Fly, o tym co dusza
próbuje
J. (:


szczerze ... zasmuciło mnie to "sito bezpowrotne"
trudna metafora,
trudny wiersz
jak dla mnie
i po twoim komentarzu
już pojęłam czego się
podjęłaś
wyzwania nie są nam obce w życiu, zwłaszcza tych których
pragniemy urzeczywistnienia najbardziej, nie dziwię się podjęcia :)))

serdecznie i ciepłó Judyt :))

jeszcze nie raz spróbuję- napisać
jak Bóg pozwoli,
nie są obce, tylko czasem nie chcemy
im sprostać, tak myślę,
zasmuciło? to jest piękne, że to co
próbujemy przelewać, mniej lub bardziej
'udanie' -jeśli tak można powiedzieć,
zawsze zostaje u Źródła, dziękuję za szczerość bardzo cenną
- zawsze
J. wzajemnie Fly(:

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pisze się  zombi - Google.com przepraszam, ale musiałem, ponieważ ząbi kojarzyć się może z zębami ;))) wiersz na plus    pozdr.     **********************************  
    • miasto wypociło strupiałą skórę wciska nam twarze w krwawiący beton. jest dziś jak otwarty brzuch, rozpruty nocą nożem koparki śliskie trzewia kanalizacji parują. zaułek oddycha parą z kanałów, neonami, które szarpią oko padaczka świata, jak nerw, którego nie da się już uspokoić. każdy zaułek jest zgrzytaniem zębów o szkło. w zaułku, gdzie śmietnik cuchnie rzeźnią, a mur pamięta więcej potu niż modlitw. stoimy blisko, za blisko aż coś trzeszczy między nami. brakuje miejsca na oddech. jej płaszcz to skóra, którą zdzieram zębami jak z padliny, pod spodem musi być wyjście albo przepaść. nasze ciała płoną w zaułku jak trupy jakby miasto oblało nas benzyną i rzuciło niedopałek neonu. moje dłonie nie pytają, wchodzą w ciebie jak łom w zardzewiały zamek rozrywamy się na pół. moje ciało w twoim jako jedyny miękki punkt w którym jeszcze nie ma betonu. wiedzą tylko, gdzie boli najbardziej. między nami zwarcie jak kabel bez izolacji, skurcz, który wykręca palce na biodrach. usta nie mówią. usta to rozszarpana rana, zszywana na brudno w bramie, zardzewiałym drutem i jej śliną, bez znieczulenia, na żywca. miasto patrzy na nas jak chirurg bez rękawic ciekawy, czy jeszcze drgniemy. jesteśmy jak dwa szczury w tętniącym kanale, które miasto przeoczyło przy dezynfekcji. oddech wpada w oddech, jakby miasto dławiło się własnym tętnem, próbowało nas wypluć i nie mogło. cegły wrzynają się w łopatki, miasto chce nas żywcem wmurować w siebie. czuję, jak pęka tynk pod twoim ciężarem, ściana nie chce być świadkiem. czas wymiotuje pod ścianą skowyczącym echem wdeptany w asfalt przez tych, co zdążyli nas przeżyć. my jeszcze nie my jeszcze w sobie. to nie jest czułość. to odruch przetrwania. to panika ciała, że za chwilę znów będzie samo, że noc trzyma nas jeszcze tylko dlatego, że miasto nie zdążyło zgasić światła, że świt zabierze wszystko, co teraz drży. dwoje ludzi przestaje się mieścić we własnej skórze w zaułku wielkiego miasta, gdzie miłość nie ma imienia, ma tylko puls temperaturę i ślady, które miasto zliże jak krew, zanim przełkniesz własny strach. ale ciało zapamięta.                  
    • Ma - wiadomo, da i wam.    
    • A kres jaj, serka.    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...