Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
bo nie chcę być rzepem ani pokrzywą
tym bardziej wilczą jagodą


w Twoje ręce oddam smutek
przyjmiesz jak dobrą monetę
wierzę Ty jeden potrafisz
pokrzywę pogodzisz z rzepem

na nowo pragnę odzyskać
w oczach diabliki wygasłe
radość światu przekazać
jak garść monet z pomysłem

na kupno pamiątki z wczasów
kompletu praktycznych kluczy
co raj na ziemi otworzą
by strach się po niej nie włóczył

ze strachem odejdą w nieznane
smutki i troski obrzydłe
pragnę w ich miejsce radości
prawdziwej jak chleb z powidłem

gdy zło nie znajdzie pożywki
maki zakwitną w ogrodach
zatrzymam je w ciepłych dłoniach
szepnę-
ważna jest miłość i zgoda

tyle cudów dookoła
głupotą ich nie zniweczę
bo Ty
wnosisz wiarę w człowieka
każąc mi pisać wiersze
Opublikowano

Waleczna jestem pod wrażeniem, ależ to pozmieniałaś i jaka piękna poezja z tego powstała. Masz TY Kobieto talent, co do wiersza na pochwałę zabrakło w krtani słów.

Naucz mnie tak pisać!!!!!!

serdecznie i cieplutko

be

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


kochana bestyjo, rozpuszczam się pod wpływem słów Twoich,
czuję się rozpieszczana :)
jak 'załuważyłeś", próbuję ci pokazać co i jak zmieniać, żeby zachować rytm i rym. ale jak widzisz, sama jestem w początkującej fazie owego pisania
ukłoniki
W
Opublikowano

Jak Magdalena mówi już Poetka to znaczy, że nią jesteś , gdyż do dziś to dla mnie zagadkowa istotka, ale wie co w poezji powinno drzemać, bo czyta zawsze duszą i jej słowa są zazwyczaj trafne. Kiedyś w to nie wierzyłem jednak to był błąd

serdecznie WALECZNA


be

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Eliko, proszę powiedz co to i gdzie te zgrzyty chrobliwie zazdrosne
a przegonię je precz!!!


Jagodo, w komentarz się wkradła w słowo 'chrobliwie' literówka - miałoby być chorobliwie.
Kursywa w tym wierszu - to chyba puenta :) wychodząca do wiersza - prolog- czyli skąd bierze się napisanie utworu. Gdzie chorobliwie - przyznam szczerze, że wyczuwam w tym nazwaniu pokrzywą - unikam takich klimatów tym bardziej interpretacji, jak ognia smokiem płonącego. Nie chcę bardziej w to wnikać. Świetnie rzeczywiście z dużą poetycką techniką pisarską napisany utwór i siłą twórczą przekonywania do własnych racji, refleksji z potencjałem energii - prawie masowym :)).

Serdecznie i pozdrawiam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Eliko, proszę powiedz co to i gdzie te zgrzyty chrobliwie zazdrosne
a przegonię je precz!!!


Jagodo, w komentarz się wkradła w słowo 'chrobliwie' literówka - miałoby być chorobliwie[/.
Kursywa w tym wierszu - to chyba puenta :) wychodząca do wiersza - prolog- czyli skąd bierze się napisanie utworu.
Gdzie chorobliwie - przyznam szczerze, że wyczuwam w tym nazwaniu pokrzywą - unikam takich klimatów tym bardziej interpretacji, jak ognia smokiem płonącego. Nie chcę bardziej w to wnikać. Świetnie rzeczywiście z dużą poetycką techniką pisarską napisany utwór i siłą twórczą przekonywania do własnych racji, refleksji z potencjałem energii - prawie masowym :)).

Serdecznie i pozdrawiam

właśnie dobrze interpretujesz, plka jest chorobliwie uczulona na swoje zachowanie,
parzy słowem, czepia się, czyni nie zgodnie z sumieniem a tak chciałaby,odmiany, bo smuci ja takie zachowanie, skąd taka zmiana? właśnie skąd....
bardzo dziękuję, za uświadomienie pewnych spraw nieświadomych..
ale tak już jest, zresztą już chyba o tym pisałam, albo czytałam,:p tak łatwo popaść w samozachwyt:P
słoneczności
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


ooo jakże sie ciesze, a;e..
sznuróka wypadła z dziurki
wybywam na jakiś czas
słoneczka, cudnych dni, weny i czego tylko życzysz sobie ,Szanowny Mareczku, niech się spełni, koteczku
wilczyca w lasy idzie :P
ciągnie....

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Słowem mnie kochasz, słowem całujesz, pożądasz, pieścisz i adorujesz. Ja cię dotykam swoim obrazem, niby osobno, a jednak razem.   Bo to jest taka miłość śliczna, miłość platoniczna.   Odległość dla nas jest sprzymierzeńcem. Nie obiecywać, nie żądać więcej. Trwać w miłowaniu, jak w zawieszeniu, pragnienia swoje zostawiać w cieniu. Nie tracić zmysłów, nie żądać więcej, O krok się cofać, kiedy goręcej.   Bo kiedy słowo ciałem się stanie, ta nasza miłość istnieć przestanie. Codzienność zburzy i proza życia, będzie to miłość nie do użycia.   Bo to jest taka miłość śliczna, miłość platoniczna.
    • @Migrena   Niesamowita, turpistyczna wizja. Ten wiersz nie prosi o uwagę, on ją wymusza zimnym wziernikiem. Świetne metafory! Tekst, który działa na kilku poziomach jednocześnie i na każdym jest precyzyjny jak narzędzie chirurgiczne. Na powierzchni - wizyta u wenerologa, diagnoza, procedura. Dla mnie to nie jest wiersz o chorobie, ale o tym, co dzieje się z intymnością, gdy trafi w tryby systemu - medycznego, społecznego, ontologicznego. Lekarz bez twarzy to nie postać - to instytucja. Wziernik to nie narzędzie - to metafora każdego spojrzenia, które zamienia człowieka w dokumentację. "Ja przechodzi w to" - to zdanie mogłoby być kluczem do całego tekstu. Ale najbardziej uderza koniec - ulga, że jest kompletny jako "ropiejąca prawda" - człowiek w tym systemie zaczyna w nim szukać potwierdzenia własnego istnienia. Piszesz o tym w sposób magnetyczny. Świetny tekst!
    • @Łukasz Jurczyk   To wstrząsający zapis agonii. Salmakida nie zostaje zdobyta mieczem, lecz pożarta od środka przez czas, głód i beznadzieję. Narrator patrzy na to chłodnym okiem kogoś, kto widział niejedno, ale tutaj dociera do granicy człowieczeństwa. Wiersz zaczyna się od najbardziej podstawowych instynktów. Głód i pragnienie stają się jedyną rzeczywistością. Fragment o „kościach w zupie” i pytaniu „czyje” jest najbardziej makabryczny. Sugeruje, że w oblężonej twierdzy zatarły się granice moralne. Towarzyszy temu bunt przeciw bogom - chce, by „też poczuli głód”.   Rozpada się wspólnota - ludzie przestają być braćmi broni, a stają się potencjalnymi ofiarami lub oprawcami. Świetna jest teza, że prawdziwa klęska dzieje się w głowie, a nie na murach. Przeciwnikowi wystarczyło poczekać - Salmakida „umarła sama”.   "Wiatr udający życie" - kiedy wróg w końcu wchodzi do środka, nie zastaje bohaterów ani nawet godnych litości ofiar. Zastaje pustkę. Narrator nie opisuje bitwy, opisuje znikanie. „Świat się kończy , w mojej głowie , po kawałku” - gdy ginie obserwator i jego wartości, świat zewnętrzny przestaje istnieć.    Świetny tekst - jak zawsze!  Weszli. Mają tarcze z brązu, w których odbija się nasz wstyd. Słońce ich kocha. Mówią tym samym językiem co ja. Ale ich słowa są twarde jak oliwki, moje - sypią się jak popiół.
    • @bazyl_prost co znowu muchomorzę, chcesz żebym poszła?
    • @Migrena   Jeśli moje analizy mają głębię, to dlatego, że Twoje wiersze ją mają. A jeśli się uśmiechasz - to wiedz, że właśnie wywołałeś podobny uśmiech po tej stronie. Pozdrawiam. :)))
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...