Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Powiedz albo nie mów miła,
czy chciałabyś ze mną być?
dzielić szczęście trudy znoje
no powiedz kochanie moje
chciałabyś ty ze mną być?

Powiedz mój jedyny kwiecie
chciałabyś zimą i w lecie
razem ze mną miła być?
będziemy tylko we dwoje
zawsze patrzeć w oczy swoje
i o szczęściu mój aniele śnić

Już nie będę dłużej tego kryć
tak chciałabym tylko z tobą być
pragnę zawsze być we dwoje
łykać szczęście twoje moje
i o trochę lepszym jutrze śnić

z tobą pragnę oglądać ten świat
przeżyć razem jak najwięcej lat
Boga musisz prosić miły
żeby nas nie opuściły
dobre zdrowie oraz siły
w tedy będę rada i ty rad

R

Opublikowano

A ja sobie piszę ostatnie dwie strofy prawie tak samo, lecz troszkę inaczej, co by mi się rytm zgadzał (jeśli oczywiście się nie pogniewasz, że "dłubię" w Twoim wierszu). To tylko zabawna sugestia. Więc, jeśli wolno, to by szło tak:

Dłużej już nie będę kryć
tak bym chciała z tobą być
pragnę zostać i we dwoje
twoje szczęście dzielić z moim
by o lepszym jutrze śnić

Z tobą pragnę widzieć świat
przeżyć razem wiele lat
Boga musisz prosić miły
by sprzyjało zdrowie siły
szczęście będzie blisko z nami
rade, że się tak kochamy

Starałam się trzymać w konwencji wiersza. Co Ty na to? Życzliwości z Nowym Rokiem. Elka

Opublikowano

Dzięki Elu, co dwoje to nie jeden. Cieszę się, ze mogłaś sobie "podłubać".
Wyszło to z korzyścią dla wiersza. Masz szczęście, inaczej byłoby.. nie powiem.
Pozdrawiam serdecznie z Nowym Rokiem. Życzę najlepszego i pięknych wierszy.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97 Dziękuję za uważne odczytanie i interpretację. Dla mnie to pragnienie ma bardziej konkretny, jednolity sens, ale cieszę się, że wiersz otwiera różne odczytania. Pozdrawiam ciepło.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Migrena   Trafnie diagnozujesz, dlaczego tak łatwo wchodzimy w relacje online - w sieci możemy wykreować się na kogoś lepszego, bardziej błyskotliwego, unikając „brudu” fizjologii, nieśmiałości czy codziennej rutyny. Ale ta czystość jest sterylnością laboratorium, w którym uczucie nie ma jak naprawdę oddychać.   Koniec relacji w sieci to „błąd systemu, cichy , powtarzalny, nie do naprawy” - kogoś się po prostu usuwa, blokuje, wymazuje z pamięci podręcznej. Ta techniczna chłodność sprawia, że ból jest paradoksalnie trudniejszy do przeżycia, bo zostaje sprowadzony do poziomu niedziałającej aplikacji. Obraz mężczyzny, który wchodzi na profil tylko po to, by „dotknąć martwego piksela , który kiedyś był jej okiem”, jest genialną definicją współczesnej żałoby. Masz rację - zostaje martwy profil, okno czatu, które „nigdy się nie zaświeci”. To nowa forma tortury - widzieć czyjąś aktywność, „mruganie routera”, mając świadomość, że dla tej osoby już nie istniejemy. Technologia nie leczy samotności - pozwala nam udawać, że żyjemy. To wiersz o tym, że w świecie pełnym powiadomień, najgłośniejsza i najbardziej przerażająca jest cisza w miejscu, gdzie kiedyś był drugi człowiek.   Świetny tekst!
    • @Nata_Kruk   my się Nata różnimy:)   Ty kochasz formy krótkie a ja rozwlekłe.   nie chcę się tutaj negatywnie poisywać ale mógłbym wkleić szkic mojego wiersza.   haiku.   tylko Ty byś się zdenerwowała a ja ośmieszył.     jak zwykle biorę sobie Twoje słowa do serca:)   dziękuję:)      
    • @bazyl_prost to cudownie, bo myślałam, że mnie nie lubisz:)
    • @Radosław... można, na pewno.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...