Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

  • Odpowiedzi 58
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Top użytkownicy w tym temacie

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



:D

wierszem, bo
inspirujesz,
Inspiracjo
czytam, bo zachwycasz,
generacją
o(!)nie(!)miałam pomysł i...
prysł

buziak! (mogę?)
phi! i tak!
:D
Madziu łechcesz mnie:)
najlepszego
Opublikowano

Podoba mi się wiersz. W moim odbiorze przewlekanie przez igłę jest odniesieniem do Biblii (prędzej wielbłąd przejdzie przez ucho igielne, niż bogaty będzie dobrym). Nastrój wiersza trochę nostalgiczny, a trochę z przymrużeniem oka (tak go odbieram).
Pozdrawiam i życzę w Nowym Roku 2010 nieustających marzeń (niekoniecznie o bogactwie czy wiecznej młodości)!
Oxy.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


dziękuję Oxy za interpretację wstępu :))
i za dobre słowa
bogactwo i cała reszta to jest epizod, metaforyka w tym co w koło nas, to my jesteśmy istotni
na 2010 fart życzę, bo w nim wszystko zawarte
pozdrawiam
r
Opublikowano

Hm, jest takie ciekawe opowiadanie Ivo Andric - "Kobieta na kamieniu" - inna perspektywa, temat podobny. Ja zacznę od tego, co na plus - klimat, bliski szczególnie przełomom wiekowym (ja tam osobiście się nie poczuwam :), spostrzeżenia są ściśle domowe, nie widzę jakiejś pretensjonalności roszczeniowej, za to widzę jakby ton moralnego nażarcia się życiem - co nie do końca do mnie przemawia.

Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


eeeee

jakoś nie przekonuje mnie, że w nicości zbyt wiele sobie wyobrazamy (jeśli "my" tzn, że tez ja??).
rytm czytania prozy, może poetyckiej, zwał jak zwał.
A ja chcę poezji. Nie znajduję jej w tym tekście.
Pzdr
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


zacznę od podzięki za zajrzenie:))
nie moralizuję, przynajmniej się nie poczuwam i wręcz nie śmiem
to jest wyobrażenie sobie sceny na kilku płaszczyznach czasu
a głodny jestem zawsze na to co dobre
pozdrawiam i najlepszego
r
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


eeeee

jakoś nie przekonuje mnie, że w nicości zbyt wiele sobie wyobrazamy (jeśli "my" tzn, że tez ja??).
rytm czytania prozy, może poetyckiej, zwał jak zwał.
A ja chcę poezji. Nie znajduję jej w tym tekście.
Pzdr
nie przekonał trudno - poprawę obiecuję
a gdzie jest pana?
zagłębiłbym się w poezję mędrca
pozdro
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


eeeee

jakoś nie przekonuje mnie, że w nicości zbyt wiele sobie wyobrazamy (jeśli "my" tzn, że tez ja??).
rytm czytania prozy, może poetyckiej, zwał jak zwał.
A ja chcę poezji. Nie znajduję jej w tym tekście.
Pzdr
nie przekonał trudno - poprawę obiecuję
a gdzie jest pana?
zagłębiłbym się w poezję mędrca
pozdro
Pani.


Nie musi pan mi nic obiecywać, najwyżej jesli trafię na tomik z wierszami o takim poziomie, zrobię to, co z tomikiem pewnej znanej poetki- wyrzucę przez okno. Ponieważ to ja jestem czytelnikiem i ja wykładam pieniądze na zakup tomiku.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


nie przekonał trudno - poprawę obiecuję
a gdzie jest pana?
zagłębiłbym się w poezję mędrca
pozdro
Pani.


Nie musi pan mi nic obiecywać, najwyżej jesli trafię na tomik z wierszami o takim poziomie, zrobię to, co z tomikiem pewnej znanej poetki- wyrzucę przez okno. Ponieważ to ja jestem czytelnikiem i ja wykładam pieniądze na zakup tomiku.
o siniorita i jaka nabuzowana;)
spoko nie wydam, niech głowa będzie spokojna
i nerwy na wodzy, bo niewieście nie przystoi
policzyć to 10, oddech i bez zbędnych emocji, ok:))
ach, i ja nigdy nie obiecuję tym bardziej nieznajomej
pozdrowienia
r
Opublikowano

no to wysłuchałam "pogaduch" peela, wytrwałam dłużyzny...a co tam? niech się człeczyna wywnętrzy na koniec starego roku, ulży mu na wątrobie :)
a Tobie życzę wszystkiego najlepszego w Nowym 2010 :))))) i radości w igraszkach w weną :))))
Do Siego Rafale!
Krysia

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pisze się  zombi - Google.com przepraszam, ale musiałem, ponieważ ząbi kojarzyć się może z zębami ;))) wiersz na plus    pozdr.     **********************************  
    • miasto wypociło strupiałą skórę wciska nam twarze w krwawiący beton. jest dziś jak otwarty brzuch, rozpruty nocą nożem koparki śliskie trzewia kanalizacji parują. zaułek oddycha parą z kanałów, neonami, które szarpią oko padaczka świata, jak nerw, którego nie da się już uspokoić. każdy zaułek jest zgrzytaniem zębów o szkło. w zaułku, gdzie śmietnik cuchnie rzeźnią, a mur pamięta więcej potu niż modlitw. stoimy blisko, za blisko aż coś trzeszczy między nami. brakuje miejsca na oddech. jej płaszcz to skóra, którą zdzieram zębami jak z padliny, pod spodem musi być wyjście albo przepaść. nasze ciała płoną w zaułku jak trupy jakby miasto oblało nas benzyną i rzuciło niedopałek neonu. moje dłonie nie pytają, wchodzą w ciebie jak łom w zardzewiały zamek rozrywamy się na pół. moje ciało w twoim jako jedyny miękki punkt w którym jeszcze nie ma betonu. wiedzą tylko, gdzie boli najbardziej. między nami zwarcie jak kabel bez izolacji, skurcz, który wykręca palce na biodrach. usta nie mówią. usta to rozszarpana rana, zszywana na brudno w bramie, zardzewiałym drutem i jej śliną, bez znieczulenia, na żywca. miasto patrzy na nas jak chirurg bez rękawic ciekawy, czy jeszcze drgniemy. jesteśmy jak dwa szczury w tętniącym kanale, które miasto przeoczyło przy dezynfekcji. oddech wpada w oddech, jakby miasto dławiło się własnym tętnem, próbowało nas wypluć i nie mogło. cegły wrzynają się w łopatki, miasto chce nas żywcem wmurować w siebie. czuję, jak pęka tynk pod twoim ciężarem, ściana nie chce być świadkiem. czas wymiotuje pod ścianą skowyczącym echem wdeptany w asfalt przez tych, co zdążyli nas przeżyć. my jeszcze nie my jeszcze w sobie. to nie jest czułość. to odruch przetrwania. to panika ciała, że za chwilę znów będzie samo, że noc trzyma nas jeszcze tylko dlatego, że miasto nie zdążyło zgasić światła, że świt zabierze wszystko, co teraz drży. dwoje ludzi przestaje się mieścić we własnej skórze w zaułku wielkiego miasta, gdzie miłość nie ma imienia, ma tylko puls temperaturę i ślady, które miasto zliże jak krew, zanim przełkniesz własny strach. ale ciało zapamięta.                  
    • Ma - wiadomo, da i wam.    
    • A kres jaj, serka.    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...