Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

"Po drugiej stronie lustra"

Tomasz Pyziak
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Tomasz Pyziak

Tomasz Pyziak

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Po drugiej stronie lustra
nie liczy się poezja niebieskim pisadłem pisana
nie wolno jej czytać pod karą pręgierza
zesłania w kruczoczarny niebyt
Po drugiej stronie wiatr do tyłu wieje
a deszcz z ziemi na niebo pada
roztrąca bure chmury
moczy chmurne ich oblicza
Nie ma tam wielu rzeczy potrzebnych
czarno białych szachownic
zachodów słońca skąpanych w purpurze
za drugą stroną lustra
za taflą gdzie twarze wzbierają grymasem
rak niczym człowiek z podniesioną biegnie przyłbicą
przodem by walczyć ze światem
a na końcu świata, krańcu niezmierzonym
w zaułku na jedno oko ślepym
stoi z warkoczami mała dziewczynka
z wtopionymi w twarz błyszczącymi koralami oczu
wzdycha, unosi się na cal
i puszcza ptaki palcami

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Bożena De-Tre
      Pycha

      Przez Bożena De-Tre · Opublikowano

      @Berenika97 Żeby to nie wybrzmiało żle kocham Twoje komentarze Bereniko i tak trafnie odczytujesz to ci rankiem chciałam przekazać patrząc w lustro-:) myślę że takie chwile zdarzają się-:) …i bynajmiej nie biczowanie-:) z ukłonem Poetko

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • Berenika97
      Orzech

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Stary_Kredens   Podoba mi się przejście od żartobliwego "sama pochwalić się muszę" do bardziej gorzkiej refleksji o pieniądzach "siedzących w głowie" - pokazuje, jak trudne emocje potrafią się kryć pod lekkim tonem. Zakończenie jest świetne - obraz kobiety na Hawajach, rozgryzającej "taki sam orzech" w tym samym momencie - odwraca perspektywę - okazuje się, że problemy są uniwersalne, niezależnie od szerokości geograficznej czy zasobności portfela. A wracając do orzecha - mój fizyk był na Hawajach i przywiózł orzechy makadamia zebrane z parku - były nie do rozgryzienia ani nie do rozłupania. Ale kobiety , niezależnie od tego, gdzie mieszkają, mają pewnie sposoby na "swoje orzechy".   Pozdrawiam. :) 
    • Charismafilos
      Zielony groszek (bez AI)

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      @Sylwester_Lasota szczere, oryginalne, z humorem! Jest git! 
    • Sylwester_Lasota
      Zielony groszek (bez AI)

      Przez Sylwester_Lasota · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      No, cóż, mam więcej sceptycyzmu dla siebie, ale wielkie dzięki!  Naprawdę cieszy taki komentarz.  Dzięki.
    • Berenika97
      Buty

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @7system   Bardzo fajny pomysł, żeby przez tak konkretny przedmiot jak buty opowiedzieć o bliskiej, długiej relacji. Podoba mi się paradoks w drugiej strofie - buty "nigdy nie otarły", a jednak "coś odcisnęły" - to świetnie pokazuje, że najważniejsze ślady zostawiają nie te bolesne rzeczy, tylko pamięć i troska. Podoba mi się obraz "krzywizny kości" - to co naprawdę łączy dwoje ludzi, mimo różnic w kolorze czy kroju butów - to piękna metafora bliskości, która nie potrzebuje podobieństwa, tylko wspólnego "chodzenia krzywo" przez życie. Zakończenie z wzajemną troską (o brud, o otarcia) brzmi jak czuła, niewypowiedziana wprost miłość, widoczna w drobnych gestach codzienności.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...