Walk in the dark ...

[AngelWithDirtyFace]

Siedzę i rozpaczam nad sobą gdy przechodzisz obok mnie
Nie spoglądasz na mnie
Dając mi do zrozumienia że nie mam wyboru
Muszę wstać i iść za Tobą
By moje życie miało chociaż cień koloru

Zamykam oczy gdy widzę Słońce
Ale Ty nie chowasz je przede mną
Jakby wierząc że kiedyś przestanie mnie oślepiać

Czekam aż znów zapadnie zmrok
Wtedy oddam się Cierpieniu
Kolejny raz licząc że tym razem mnie zniszczy

Jak długo jeszcze pozwolisz mi kroczyć za sobą
Nie widząc że wciąż brak mi sił …

[zdrojek]

"Ale ty nie chowasz je przede mną" - czegoś tu nie rozumiem kompletnie.
Wiersz jest (jak rozumiem) o tym, że jakiś kompan życia, za którym chodzisz wyrywa podmiot liryczny na przechadzkę w celu skonsumowania, ubarwienia życia. Podmiot liryczny jest jednak kompletnie oderwany od świata. Ma światłowstręt i wykazuje pragnienie własnej śmierci. Woła o zaprzestanie życia?
Przesłanie nawet, nawet. Ujęte jednak w sposób pretensjonalny.
Nie zrażaj się i pisz, czytaj dużo (czytałem gdzieś, że poeci powinni czytać prozę :)) i dalej pisz. Jak załapiesz to warsztat sam przyjdzie. Powodzenia i pozdrawiam.

[Marcin B]

Jak to ktoś trafnie określił - to taka mroczna poezja blogowa. Można też użyć określenia emo. W każdym razie nie mój gust, pretencjonalne, to słowo, którego mi brakowało, a podpowiedział mi je poprzednik. Pozdrawiam ;)

[Baba_Izba]

Przeczytałam, jak na mój gust, stanowczo za dużo zaimków,
wiersz przegadany, nie znaczy to jednak, że zniechęcam. Nie!
Pisz dalej, będzie coraz lepiej.
Żółwik
- baba