Pożegnanie

[Aradan Finn]

Twe spojrzenie mi dłonie pocięło,
Krew kapała z nich rubinami
I na chwilę mi serce stanęło,
Kiedy myślą spytałem: "Co z nami?"

"Ach! Z nami nie będzie niczego."
Odrzekłaś mi tak w wyobraźni.
"Byłeś, jesteś i będziesz kolegą.
Powinieneś się cieszyć z przyjaźni."

"Wiem." Odpowiem "Ja Kochać nie umiem.
I pokochać mnie również nie sposób."
I choć wszystko to jasno rozumiem
To ja nie chcę takiego losu.

Bądź szczęśliwa i obdarz Miłością
Tego, który i Ciebie obdarzy,
Ja podążę za swą ułomnością
Ocierając i krew i łzy z twarzy.

Jedno tylko zachowam wspomnienie,
To, gdy spałaś spokojna i ufna.
Chwila ta była moim marzeniem,
Ale radość została z niej złudna.

Oddychałaś spokojnie zefirem
Oczy lśniące okrywszy rzęsami,
Lecz wiedziałem, że ja tylko śniłem,
Gdy pytałem Cię myślą: "Co z nami?"

Nigdy więcej się już nie spotkamy.
Tamtej nocy mi dusza umarła,
A i ciało nie ścierpi tej rany,
Bo ta rana mi serce rozdarła.

Wiersza nigdy ja już nie napiszę,
Bo samotność me serce przygniata.
Jutro inny wypełni tę niszę,
W świecie niszę poety-wariata.

[Sylwester_Lasota]

technicznie chyba poprawnie. ostatnia zwrotka coś szwankuje, a mówiąc szczerze, wydaje mi się zbędna.
temat, no cóż, dość oklepany i bardzo wczesnomłodzieńczy.
a gdybym miał coś radzić peelowi, to niech lepiej spyta ;), bo z kobietami nigdy nie wiesz, oj nie wiesz, nie, a telepatia to rzadka przypadłość ;)

pozdrawiam i do poczytania.

[Fly Elika]

Smutne, czy szczere to trudno powiedzieć,
może skłonności do rozterek...
Bardzo ładnie to napisane i przekazanie nieufności
wobec odczuć drugiej osoby.
Pozdrawiam serdecznie

[Kikus Dzikus]

rzec muszę, że zgrabne, lecz nie do końca dopracowane
udana próba, choć mnie osobiście takie rymowanki średnio kręcą