Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

drobina fotyzmu przed oczyma mymi,
punkt czepny, barw pełen, lepik co przykuwa
od bólu oddziela, w myśl wprasza przestrzenie
i zrasta się w kulę, czasu temu ufaj,
jak słowu co w krypcie jamy ustnej zwięzło
od chęci doznania truistycznych podniet,
łazarza występkiem odmyka warg wieko,
ciekawskie – spogląda – na magii obrządek,

szukają nas – wieczni – uznani za bogów,
zdążając dróg pętlą – iluzji wyznaniem
wpół myśli, marzenia, zlepiają posągi,
chcąc byśmy ukłonem uznali za wiarę
gwiazd roje i planet wymarłe oblicza,
by w paśmie dla oka ludzkiego znaczonym
nie zbrakło ni słońca, ni skrawka księżyca,
bo gdzieżby w marzeniu być w niebo wpatrzonym,

tobogan dni-nocy wśród chłodu przestworzy
zstępuje wyślizgły – wyłomem – taranem,
choć dawno już prawdę wśród grudy wyłożył
ktoś zacny – w złudzeniu wciąż większość obstaje,
wrażeniem odstrasza, kompleksem wymiata
stwierdzenie spisane jak ślady na drodze,
po których cień błąkał i oddech omiatał
promieni widzialnych zaciśnięte wodze.

Opublikowano

wiosłujesz Pan sprawnie - tylko między jakim brzegami?
magii słów to iluzja czy może podnieta?
kusisz myśli
żartujesz
"w złudzeniu wciąż większość obstaje"
skrywając marzenia, których wstyd

ps. "lepik co przykuwa" ale się wpraszasz - obiecuję powrócić tyle, że z bardziej przymrużonymi oczyma

[sub]Tekst był edytowany przez Milena dnia 31-08-2004 13:38.[/sub]

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @vioara stelelor   "do dupy to jest takie gadanie".   tak i nie.     bo nie chodzi o to że ja jestem do dupy. to tylko słowa które próbują ogarnąć to co ciężkie,  moment w języku,  próba uchwycenia siebie w ruchu co w środku się wije i pulsuje. Twoje "do dupy to jest gadanie” trafia w sedno ! prawda nie zamyka się w jednym zdaniu. ja nie jestem zdaniem. ja jestem tym co przechodzi przez słowa. tym co doświadcza przyczyn i skutków. tym co w relacji czuje własną wagę. ktoś zawsze bywa bardziej odpowiedzialny. nie ma tu wyroku wiecznego są tylko ruchy, błędy, niedopatrzenia. czasem ja w tym momencie jestem bardziej "do dupy” czasem ktos w innym i to nie czyni nas gorszymi ani nie definiuje nas na zawsze. heidegger mówi: słowa nie są bytem ale  są ruchem bycia próbą uchwycenia czegoś co ucieka . a wittgenstein dodaje :granice mojego języka są granicami mojego świata. każde zdanie o sobie to tylko rys tego świata. egzystencjalnie ( sartre ) -  człowiek jest projektem nie definicją nie wyrokiem. "jestem do dupy” to projekt chwilowy. nie esencja. nie kraniec. więc gadanie o sobie w bólu to próba uchwycenia siebie w czasie a  nie stygmatyzowania siebie na zawsze . to ciężar słów który mowi o dynamice rzeczy,  o tym kto, kiedy i jak wpływa na świat. i w końcu to co przechodzi przez nas i przez słowa jest większe niż każde zdanie. jest prawdziwsze niż każdy wyrok który moglibysmy wypowiedzieć o sobie.     wiem do kogo to piszę !   wiem, że to świetnie rozumiesz .   ale napisać musialem.     @huzarc   jak umiałem, tak napisałem !   dziękuję, ze jesteś.       @wiedźma   dziękuję za wspaniały i ciepły koment.   pozdrawiam :)      
    • Skurczony do onomatopei przylep tęsknoty przesuwa przez chromowany zgrzyt zapis czasu, nim, zwrócony w transie zwieszonego nawiasu, odsłoni nagie piersi lubieżnej cnoty.   Uczysz mnie, rozłożona na lazurowym runie, rozmycia, gdy - już rozprężona martwym dotykiem - mego potu malujesz miękko rumianym krzykiem swego ciała światłość śmierci na mrocznym biegunie.  
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Dziękuję,  tego mi dziś było trzeba. Pozdrawiam. 
    • @Migrena Masz w tym wierszu ogrom obrazów i emocji - aż się przelewa jak rzeka po deszczu. Czyta się to jak głód, który naprawdę nie zna nasycenia. Ale w komentarzu zrobiło mi się smutno. Nie mów o sobie w ten sposób. Czasem ktoś odchodzi nie dlatego, że z nami coś nie tak, tylko dlatego, że nie umie unieść tego, co dostaje. A Twój wiersz pokazuje, że dajesz bardzo dużo. Serdeczności :)
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       Bardzo podoba mi się forma.  Ulotne chwile . Pozdrawiam. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...