Rodzisz się

[miki033]

Przezroczysty kolor pokerowej karty,
Impuls słodko-kwaśnej białej lawy
I wielkiej kuli wpuszczającej nikłą część,
Gdy z wulkanu białość spływa do doliny
Dosięgając bezzwrotnego punktu.

Mała objętość zgnilizny pączkuje
Jak drożdżówka ukochanej babci,
Dziewięć, dziewiątka - wątpliwe szczęście
Kres nadchodzi, początek apokalipsy,
I jest, zwyczajnie jest.

Dwa worki we wnętrzu wypełniają się,
Pierwszy odgłos bardzo mrukliwy
Nie podobny do wyobrażeń,
Cudze chudości kije i drągi
Dotykające delikatnej aksamitności.

Pierwszy moment jak pierwsza łza,
Czystość, która sama się ubrudzi,
Nie okiełznając jedynego celu misji
Mijając, mijąc jak samochód autostradę
Przechodząc szybko przez korytarz.

[Ruffle_puffle]

Mała objętość zgnilizny pączkuje
Jak drożdżówka ukochanej babci,
Dziewięć, dziewiątka - wątpliwe szczęście
Kres nadchodzi, początek apokalipsy,
I jest, zwyczajnie jest.

Drożdżówka :)))

Tekst ma mocniejsze i słabsze strony. Nie przekonują mnie: pierwsza łza, aksamitności, okiełznywanie, samobrudzące się czystości, bezpowrotne punkty...

Po pierwszym przeczytaniu miałem ambiwalentne odczucia. Teraz wcześniej przytoczone fragmenty przeważają szalę lekko na minus.

Ale pozdrawiam.

[Kikus Dzikus]

powtarzając słowa poprzednika...
się podoba i się nie podoba, koncepcja zmyślna, lecz metafory nie w moim guście
a gdyby tak jeszcze popracować nad utworkiem?

lecz ostatecznie (również spoglądając na Pana wyżej) wiersz nie musi być doskonały, zupełnie jak człowiek :)