Toksykologia

[Vładimir V.]

Pierwsze z cyklu, który kształtuje się pod czaszką.

I

Tego wieczora, sniłem o półnagiej striptizerce z głową w wiadrze albo z wiadrem na głowie...
Obcisłe naczynie idealnie dopasowywało sę do kształtów jej czaszki, wysokie szpilki, z białym odgłosem wbijanego obcasa w gorący, zmieszany krem tortu, gdzie akurat eksponowała swe wdzięki wcale nie przeszkadzał. Podkreslał jedynie smak skóry, jakby kontrastując z tą białą słodkością miękkiego ciasta. Białe, białe, ale czarne. Czarne wiadro, stalowy połysk, trach! i czerwień. Dziurawe wiadro? Striptizerka, chyba nie. Pot delikatnie zwilżył jej zwieracze. Rysy twarzy, załamania świetlne na wiaderku od lampy pod kątem. Rozszczepienie metalu, skupienie różu, rozwarcie, dom, niestety zbyt późno.
Całe zakłamane powietrze unosiło się siekierą nieprzeniknionej zgryzoty. Nawet najmniejszy podmuch mógł spowodować burzę, przy okazji której upadek łez nie byłby w stanie przecisnąć się między wolną przestrzenią, w efekcie czego powstałaby kopuła-dach pełen "cieczy", coraz bardziej zacieśniającej lub jak kto woli, z każdym centymetrem upadku zwiększając zagęszczenie w postać skupioną, stałą. Słowo, nie, jednak trzy słowa, w sumie cztery osoby. Przyspieszone bicie traw, od delikatnego podmuchu, jesiennego wiatru. Detonacja, skupienie tak bardzo skupione, że w swej ciasnocie domagające się jakiejś reakcji, eksplozja i krzyk - Wypierdalaj stąd! Atomy furii przedzierają się ze światłem rozbryzgując dach w drobne drzazgi, przemieniając w drobne sitko wszystko co było ich podówczas wątłym zespoleniem.
I lunął deszcz, chłodząc czaszke, w oparach nienawiści wytrąca się osad.. Kolejny złóg odłożył się na twarzy.

[Wanda Szczypiorska]

Cierpię,(z nudów) jak ktoś mi opowiada sny. A w tym wypadku odczuwam wzmożone cierpienie.