Elegia V /w fazie testow ;///

[adolf]

Czytamy stopami ciągle jeden wers,
wers nieuniknionej drogi w bladą przyszłość
Nieprzerwany wydech. Nagle kropka: pierś
Łamie się, zapada, z wnętrz wyrzuca wszystko

Kiedy już powietrza wyrzucić nie może.
Serce imploduje zgniata samo siebie.
Czas wchłania powoli ciało jak owocnię
I zotawia mrówkę, małą, czarną pestkę.

O elegie chmury na kopułach kartek
Nie do was, nie do mnie, należeć ta będzie
Kropka w poemacie i słowo ostatnie

Ale do robaków: czarnych gwiazd na desce
Hebanowej, śpiącej. Noc to somnambulizm
Gałęzi, co jutro utworzą kształt trumny

[Franka Zet]

Adolfo, oba wpisy chyba identyczne, dwa razy Ci się klikło ? Ja nie widzę różnic.

Mroczno i pięknie, Zagospodaruj trochę tę swoją poezję.