Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

I nastał poranek tak rześki jak nigdy.
Drzwi do hangaru już otworzyli.
I zebrał się gości tłumek pokaźny,
Zaraz zobaczą co razem stworzyli.

Czekali w napięciu jego narodzin,
On miał być pierwszy w ich nowej rodzinie.
On miał pokazać myśl nową przewodnią,
W początku swego istnienia godzinie.

Nareszcie jest, już pracę zaczyna,
Silnik miarowo wchodzi w obroty.
Na pasie startowym już się rozpędza,
Za chwilę rozpocznie niepewne swe loty.

I jest już w górze, na razie krąży.
Wokół lotniska zatacza kręgi.
Zaczyna się wznosić na wyższy pułap,
Już się zachłysnął miarą potęgi.

Jak dobrze, jak miło, to szczyt kariery...
O nie! Coś idzie nie tak! Silnik się krztusi.
Zaczyna spadać, pikuje do ziemi,
Pilot za chwilę owiewkę odrzuci.

Tak się zakończył zbyt szybki lot,
On gdzieś popełnił w rachubach błąd.
To tylko prototyp, drugi będzie lepszy...

Opublikowano

Dzięki za miłe słówka. A napisałbyś wierszyk o helikopterze - moim marzeniu? Koniecznie wojskowym! Jak ten wyraźnie pisany z sympatią do latających maszyn, to może i mojej ulubionej coś się dostanie? Hej, Elaale

Opublikowano

Errare humanum est...
Byle nie popełnić drugi raz tego samego błędu.

Przyjacielsko macham łapką jolkową Gryfie i miłego wieczoru Tobie życzę

Opublikowano

Dziękuję Elu i dziękuję Jolu. Pod postacią mojego ulubionego tematu chciałem przedstawić
właśnie taki nieudany start ku karierze, nieprzemyślany i szybki.
Pozdrawiam Was serdecznie.

Elu Ty lubisz helikoptery? Dobra, to się coś pomyśli.

Opublikowano

Witaj Gryfie. Muszę powiedziec, że ze najomością rzeczy napisany wiersz.
Masz rację, kto chce bardzo szybko znaleźc się na "górze", łatwo może się stoczyc na
sam dół. A co do latających maszyn, to mój bliski temat. Samoloty, śmigłowce, szybowce.
Spędziłem na nich ponad 3000 godzin w powietrzu. Serdecznie Cię pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @andrew   To "nie wiem, pewnie bym się nie zdecydował" jest bardzo zastanawiające. Taka szczerość wobec siebie jest rzadka. I to końcowe "super team" - jakbyś w końcu podał sobie rękę." To piękny wiersz - pełen wewnętrznego rozedrgania, ale kończący się pojednaniem z sobą.     @andrew   Zgadzam się - jesteśmy cudem i kochać należy siebie. A później dzielić się swoją miłością z innymi. :) 
    • @Stukacz   Ten tekst jest pełen natchnienia, już sam brzmi jak melodia. "Diament w samotnej duszy" - bardzo mi się podoba. Piosenka urocza!
    • @Benjamin Artur   Świetne -  od geograficznej niepewności do niepewności nóg, a potem historia całego kraju zamknięta w obrazku jednej pary. :)   "Na peronie w Czechach lub na Słowacji, dokładnie nie wiem — może pośrodku."  - to może było na Morawach?

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • @Waldemar_Talar_Talar   Każda zwrotka prowadzi nas od zmysłów, przez emocje, aż do pytań ostatecznych. Jakby człowiek musiał najpierw poczuć wiatr i chleb, zanim odważy się zapytać o miłość i śmierć. Bardzo ładny wiersz. :) 
    • @Łukasz Jurczyk   Kancelista jako narrator - jednym z jego zadań było również pisanie oficjalnej kroniki (historii). A teraz - gdy jest świadkiem upadku imperium - staje się  bezradny. Do tej pory to, co pisał było pełne propagandy. Teraz gruzy są bardziej szczere niż słowa. Świat „zrozumiał” upadek bez potrzeby czytania oficjalnych komunikatów. Ogień działał w sposób bezwzględny, a splądrowanie świątyń nie wywołuje gniewu bogów, co sugeruje kryzys wiary i pustkę ukrytą pod złotymi kopułami.   „Pieczęć - ostatnia rzecz, która wierzy w Szachinszacha." - to świetna metafora. Gdy ludzie uciekają, zdradzają lub zginą - lojalny zostaje jedynie ten przedmiot.   Historia ludzkości to zamknięte koło: budowanie, wiara (ideologia) i nieuchronna samozagłada. Perski urzędnik wie, że jego imperium nie jest ani pierwszym, ani ostatnim, które płonie.   Rozmowa z synem to konflikt pokoleń. Syn, widząc ruinę świata ojców, odrzuca ich wartości. Kancelista podsumowuje, że jest to mądrość powierzchowna,wynikająca z buntu, która nie rozumie, że mimo zmian, potrzeba zapisu (kultury) zawsze wraca.   Bardzo mi się podoba, to uniwersalny i mądry przekaz!     Pieczęć lojalna, Szachinszach już stracił tron, Ona wierzy wciąż.   Znów zbudują dom, Znów uwierzą w pusty mit, Znów zapłonie ten świat.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...