Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Poranek nadziei

Gryf

Przez Gryf
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Gryf

Gryf

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Gdy smutek drąży wciąż Twoją duszę,
Gdy od zwątpienia opadasz z sił.
Gdy w sercu przeżywasz kolejne katusze,
Ze łzami błagasz by ktoś tu był.

Ktoś kto przytuli i powie: „Już nie płacz”,
Ktoś kto zabierze dręczący ból.
Ktoś kto zakończy koszmarny sen
I namaluje od nowa Twój dzień.

Nie bój się ciemności, on przemija,
Po niej nastanie już tylko jasność.
To moja przyjaźń dla Ciebie przemienia
Mroczność zwątpienia w szczęśliwą wolność.

Nadejdzie radosny poranek nadziei,
Znów się uśmiechniesz do mnie oczami.
Na niebie słońce dla Ciebie wzejdzie
I tak już zostanie, zobaczysz...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Benjamin Artur
      **Ukryty kod**

      Przez Benjamin Artur · Opublikowano

      Pulsujące pola wybrzmiewają i nikną.   Grające komórki, drgające impulsy.   Synapsy z kart układają się w pasjans.   Masz prawo do świętości. To taki ukryty kod dla mas.   By świat mógł istnieć. By mógł się ziścić świat.   Życie po północy się zmienia.   Tak, od niechcenia. Zmienia się czas.   Złe sny, jak kwiaty, więdną.   A rankiem pozostaje po nich tylko woda.   Wypijasz ją.   Jest jak zapis wczorajszego dnia.   Nie potrafisz go odczytać.   Masz prawo do świętości. To taki ukryty kod dla mas .   By świat mógł istnieć. By mógł się ziścić świat.
    • Whisper of loves rain
      Na jeża

      Przez Whisper of loves rain · Opublikowano

      Jerzy czesał się na jeża, Chociaż wcale nie znał zwierza. Niech Jerzemu jeż uwierzy Ma, na głowie jeża...Jerzy! Gdy zobaczył jeż Jerzego, Musiał zjeżyć się na niego, Gdyż Jerzemu chyba z trwogi Tak zadrżały jakoś nogi, Iż na głowie włos się zjeżył, Ale jeż w to nie uwierzył I pomyślał - pośród zwierzy... Tak przezorny bywa Jerzy!
    • andrew
      życie może być cudem

      Przez andrew · Opublikowano

      @Berenika97

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Berenika97
      Męskie łzy

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Waldemar_Talar_Talar  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Bardzo słusznie - bo płacz  uwalnia stres  i pozwala radzić sobie z trudnymi emocjami. A wyrażanie uczuć jest oznaką odwagi, a nie słabości. Super!  
    • Berenika97
      OGRODNIK DUCHA / Z cyklu "Poeta"

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @LessLove   Intrygująca jest ta obserwacja ludzkiej natury - podział na praktyczną „myśl na dni powszednie” i osobną, odświętną refleksję. Utwór daje do myślenia w swoim zamyśleniu nad tym, co po nas zostaje i czy kolejne pokolenia w ogóle potrzebują naszych starych dylematów. Fajnie, że przełamałeś nastrój zwrotem o „sequelu ludzkości”. Świetny i mądry tekst o ulotności idei i przekazywaniu pałeczki naszym następcom.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...