cichutki

[Agnieszka_Gruszko]

Mam wbudowane w głowę
Zbyt wiele
Wymiarów o kosmicznym znaczeniu

Nie przeskakują pomiędzy nimi
Motyle wywołujące sztormy
Choć świeczki płoną dziś głośno

To taka mała pochwała
Pierwszego zimnego wieczoru
Pierwszego nawrotu wspomnień

Choć lato mieliśmy piękne

Czas już najwyższy chyba
Umierać, drogi kwiatku
Może najdroższy ze wszystkich
Bo wszędzie cię pełno
Pod czaszką

Gdyby ją tak teraz rozciąć
Cichutkim skalpelem bólu
Wysypałaby swoją zawartość
Uwięzione na zawsze
W splotach bursztynu owady

Może, kiedy by wreszcie odeszły
Widma zim nieprzespanych
Nieodczytanych wskazówek
Zwinęłabym się przy ogniu
Raz na zawsze
Zastygła w płomienie

[Marek Paprocki]

Początek mi się podoba ale dalej jakby za dużo słów.

[Aneta Paradysz]

piękny tytuł
i dalej - uczucie nostalgii subtelnie, acz konsekwentnie zakrada się w myśli czytelnika

od wersu

Może najdroższy ze wszystkich

do końca wiersza - pokusiłabym się o dokonanie pewnych zmian w zapisie -„odchudzenie” tekstu


pozdrawiam serdecznie
A.