Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Wzeszłaś pięknym kwiatem w moim ogrodzie,
Jeszcze dziś pamiętam... gdy Cię ujrzałem.
Twoje oczy... jak na mnie patrzyłaś,
Miłością w sercu z miejsca dojrzałem.
Mocą przeznaczenia Ty do mnie przybyłaś.

I tak zostałaś ze mną na wieki.

Dziś jest uczucie w pełni dojrzałe,
Dziś patrzę na Ciebie z duszy spokojem.
Tyś moje życie poukładała,
Znosząc cierpliwie moje nastroje.
Na resztę istnienia rękę mi dałaś.

Z Tobą ciemności już się nie boję.

Dziękuję Stwórcy za Moją Miłość,
Za jej rozsądek i mądrość życiową.
Dziękuję Stwórcy za jej spojrzenie,
Za to że wspiera, przez życie prowadzi.
To Ona spełniła moje marzenie.

Dziękuję, że jesteś już tyle lat.

Opublikowano

"Dziękuję Stwórcy za Moją Miłość,
Za jej rozsądek i mądrość życiową.
Dziękuję Stwórcy za jej spojrzenie,
Za to że wspiera, przez życie prowadzi.
To Ona spełniła moje marzenie."

Gryfie, jesteś Wybrańcem... nie tylko Szczęściarzem... Z całego serca gratuluję :))) Z wielką przyjemnością, i nie będę krył - również z nutką zazdrości, przeczytałem Twój piękny utwór:))) Pozdrawiam :)))

Opublikowano

Witaj Gryfie, Tak pięknie wyraziłeś swą wdzięcznośc dla ukochanej kobiety.
Wasaza mądrośc i rozsądek zaowocowały trwałą miłością, przy jednoczesnym wsparciu
i łsce Najwyższego. Piękny wiersz, szczerze gratuluję. Pozdrawiam serdecznie.

Opublikowano

Takie słowa chciałaby usłyszeć chyba każda kobieta.

Gryfie miły
Twoje piękne słowa
Wiarę mi wróciły,
Że są wśród nas jeszcze tacy,
Którzy wiedzą, co miłość znaczy.

Piękne słowa, piękny wiersz, piękna miłość.

Pozdrawiam :-)

Opublikowano

Witaj przyjacielu.
Pięknie napisałeś.
Szczęściarz z Ciebie.
Ale jak to mówią:
„Każdy jest kowalem własnego losu.”
Więc na pewno zasługujesz na takie uczucie.
Życzę Wam, aby Wasza miłość nigdy nie ustała.
Pozdrawiam serdecznie

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • odcina  ciągnie powieki  pochłaniasz mnie  kipię buzuję tonę    świat na odległość  twojego ciepła  zapchu zroszonej skóry  oddechu    dotyk poza świadomym  nieprzypadkowe odcienie  doznań    przepełnienia                 
    • @Proszalny   Bardzo dziękuję!    Dziękuję za te słowa i za wiersz. Mój wiersz mówi o katyńskiej zbrodni, o ludziach zamordowanych i pogrzebanych w mundurach. Twój - o innej wojnie, która trwa i o cierpieniu, które też domaga się imienia. Dwa różne bóle, dwie różne sprawy ale łączy je potrzeba pamięci i nazywania rzeczy po imieniu.   Serdecznie pozdrawiam.  @Marek.zak1   Bardzo dziękuję!    Dokładnie tak!  5 kwietnia 1940 roku Stalin podpisał decyzję o wymordowaniu  prawie 25 tysięcy jeńców wojennych - w tym oficerów.    Ówczesne społeczeństwa,( tak jak i dzisiejsze) nie spodziewały się ogromu barbarzyństwa i okrucieństwa, zwłaszcza wobec Polaków.  A potem  wolały też zamykać oczy.     Serdecznie pozdrawiam.     
    • @Lenore Grey   Bardzo dziękuję!   Zależało mi właśnie na tym, żeby nie przekrzyczeć ciszy tamtych miejsc. Cieszę się, że tak odebrałaś te wersy.  Serdecznie pozdrawiam.  @Jacek_Suchowicz   Bardzo dziękuję!    Dziękuję za te słowa.  Nasza historia jest tak gęsta od krwi i walk o przetrwanie, że można do niej wracać bez końca i ciągle dopisywać kolejne warstwy bólu.  Katyń, powstania, partyzanci, wywózki – takiej historii w Europie nie znajdziemy.    Serdecznie pozdrawiam.      @Poet Ka   Bardzo dziękuję!    Wielkie słowa jakoś same odpadały przy pisaniu - zostawały tylko te detale, które rzeczywiście noszą ciężar.    Serdecznie pozdrawiam.  @andrew   Bardzo dziękuję!    więc staję przy grobie i milknę bo tam, gdzie leżą ci ludzie każde słowo za dużo waży żeby nim rzucać lekko   Serdecznie pozdrawiam. 
    • @Stukacz   Wieża drży, łoże pęka, a oni stoją - wiedzą wszystko i dlatego milczą. To wiedza przekleństwa- że nadzieja już odpłynęła z falą, że sen jest wieczny, że płacz księżniczki nie obudzi nawet kamieni. Gothic tableau vivant.  
    • @Stukacz   Świetny!  Ostatni wers - "sen pojawia się i znika" -  jak memento, że wszystko to tylko iluzja przed przebudzeniem w mokrej ziemi z poprzedniego wiersza. Wesele-widmo.     
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...