skarby

[michalekorg]

tu między ciałami są ludzie
ci co przetrwali- prawdziwe skarby
a w ciałach też ludzie się gnieżdżą
tylko współczesność ich troszkę przygniotła

pod górą tych śmieci ze szkła i plastiku
jest człowiek prawdziwy
nie z naszej klasy
nie ten z ekranu realny

spod warstwy ciała które sprzedaje
wygląda kobieta co prosi o pomoc
pod sztucznym uśmiechem wybielonych zębów
jest tęcza przerażeń

więc ruszcie o skarby na walkę o życie
odkopcie spod ciał ludzi brudnych
dawno nie używanych
wywleczcie z ich głębi uczucia
i świat znów wznieście
ten zapomniany

9 października 2009

[teresa943]

zatrzymał mnie Twój wiersz...skarb najcenniejszy-człowiek;
jednak w ostatniej zwrotce (apelu) użyłabym czasowników w 1 os. l.mn. "więc ruszmy...", brzmiałoby to nie jak nakaz, ale zachęta do czynu;

serdecznie pozdrawiam -
Krystyna

[michalekorg]

"ruszmy" świadczyłoby by o tym, że sam siebie za taki skarb uważam. Tak raczej nie jest i stąd taka forma;) Pozdrawiam i dziękuję za chwilę uwagi;)

[Witek_Zaborniak]

potencjał masz, pisz częściej

[michalekorg]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

tak... tylko ja patrzę, patrzę i widzę tą wielką magię drugiego człowieka, jak pięknym skarbem jest ten, w którego oku tak często gości łza na widok cierpienia innych. Nie ma we mnie tej doskonałości, tego blasku, nie czuję go... więc żyję dalej, patrzę, tak cieszę się wrażliwością innych. nie mogłem napisać "ruszmy", nie czuję się skarbem. to nie jest nakaz, to prośba.