Do Ciebie

[Dama Kameliowa]

Czemu tak na mnie patrzysz?
Twój wzrok odciska mi się na skórze.
Co widzisz w tych czarno-białych oczach?
Szukasz nieba? - cóż, lepiej spójrz ku górze.
Na co czekasz, ciągle zerkając w zegarek?
Jeśli na mnie - tracisz czas i nerwy.
Ja się nie zmienię.
Będę trwać w swej szklanej kuli.
Od zawsze. Na zawsze. Bez przerwy.

Nie ważne, jak bardzo tego pragniesz.
Nie ważne, jak często śnią ci się koszmary.
Mogę sprawić, że do końca życia nie zaśniesz.
Lecz na razie mam dosyć przyjazne zamiary.
Ale do czasu.
To mój świat, moje kredki,
Więc nie próbuj podrzucić mi flamastrów.
bo tak nic nie wskórasz.

Możesz mi wmawiać, że się rozumiemy.
Możesz pouczać, krzyczeć i karać.
Nie sprawisz cudu. Nic się nie zmieni.
Dopóki ja nie zacznę się starać.

Ciebie życie nauczyło żyć.
Mnie nauczyło po cichu umierać.
Ty umiesz siać wokół siebie nadzieję.
Ja zawsze wolałam ją innym zabierać.
Choć dałeś mi wiele.
Choć w zamian chcesz mało.
Nie dam ci nic
Prócz tego, co w tej wiecznej sekundzie.
Prócz tego, co ze mnie zostało.

Wiesz czego nigdy mi nie mówiłeś?
Dwóch słów: "przepraszam" i "kocham".
Znosiłam wiele i pewnie jeszcze wiele zniosę.
Ale wiedz, że nie przez ciebie coraz częściej szlocham.
Rozśmieszasz mnie i denerwujesz.
Jednocześnie cię lubię i nie znoszę.
Lubię. Nie kocham.
Niestety.
Inaczej nie umiem.
I ty też mnie nie kochaj.
Toleruj mnie.
Ale nie kochaj.
Nie kochaj mnie. Proszę.

[Bezimienny z Nikąd]

Bardzo pięknie i walecznie
Taką Damo teraz bądź
Porzuć żale, porzuć smutek
By do serca wiarę wziąć.

Pozdrawiam jak zawsze.

[OlaMaja]

Orginalny. Szczególnie podobał mi się fragmęt o kredkach. Pozdrawiam

[ali_x]

Proza, fragment o kredkach najgorszy. Całość kolokwialna, mało spójna, brak rytmu, błędy. Pozdrawiam.