Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Informacje dla ofiarodawców


Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Dajcie spokój do diabła!
Normalnie mnie teraz wkurzacie.
Jeżeli się tutaj jeszcze pojawi jakiś post w tej sprawie, to chyba odłączę sobie internet na zawsze. Czy nic się nie da załatwić tutaj bez emocji?

ps. nikt mnie w nic nie wciąga, nawet jak się komuś wydaje, że może ... sami się wciągacie w sieć ...

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Słuchaj, kobieto, a ona nie słucha...
Nie chce mi się waszej ekipie już tłumaczyć, kto tutaj jest kto - miało cię nie być, a ciągle jesteś z niezmiennymi przezwiskami od trzech lat.A fakt jest faktem - i nic go nie zmieni, a najbardziej wciągające jest wasze bagienko nicków, napaści zbiorowych itp - i to jest manipulacja.
A co do trollingu - ja nie mam po 5 kont na orgu.
I przezywaj sobie na zdrowie - jak ci tylko ulży, to niech ci na zdrowie wyjdzie.
W sumie tyle, bo mnie już osobiście obrzydzenie bierze - jak odchodzisz to z honorem, a nie raz na rok z wielkim postem ogłaszającym upadek forum, bo jakże to, bez PATRYCJI, króla poetów?
I z tego co wiem, to nagłówek Portu Chorzów jest dalej taki sam, więc nie wiem, co zrozumiała Basia, ale nie tłumacz się już, szkoda twojego cennego czasu.
Opublikowano

Anna B. - no bardzo mi się to podoba, że po raz enty wszystko spada na moją głowę. Tylko, że zawsze jest problem w tym, że akurat nikt nie jest otwarty na dialog, a wszystko załatwia się poprzez osoby trzecie, a nawet trochę nad sobą się nie pomyśli. Ja tutaj nie używam inwektyw, po prostu wyszło jak wyszło - tylko, że znowu nie ja się muszę tłumaczyć z tego, co zrobiłem.
Ja się nawet nie pytam, dlaczego manipuluje Ewą i angello, dlaczego ja i większość tutejszych osób jest uznawana za grafomanów, bo to po prostu nie ma sensu. I w tym momencie tworzy się sytuacja, gdzie nagle winna jest strasznie skrzywdzona i obrażona. I akurat ja, który unikam właśnie takich sytuacji jak ognia mam się tłumaczyć? Z czego? Bo to trudno jest napisać, "no sorry, wyszło jak wyszło", trudno, tylko ogłaszać wielkie upadki i wielkie odejścia? A wpychanie mi 200 pln w gardło to już jest komizm sytuacyjny, którego też nie zamierzam komentować.
Ale skoro mamy dyskutować - "Patrycja tłumaczy" - to albo nie czytasz dokładnie, skoro teza Twojej wypowiedzi jest taka - że Patrycja tłumaczy, a ja ją obrzucam inwektywami. Z tego co widzę, to 70% jej "tłumaczenia się" to są właśnie inwektywy w moją stronę. A to, że nie mogła w tym stadzie grafomanów znaleźć jakiejś trzeciej osoby, jest na pewno bardzo dumnym wytłumaczeniem się. Zresztą ta opozycja - "Wasze - nasze" jest bardzo wyraźna i o to też mam żal, a dopisywanie do mojej osoby jakiś ideologii przeradza dyskusje w farsę. Ja nie wiem, kto tym steruje, może trochę się domyślam, ale w tym momencie nie widzę powodów zaprzestania czegokolwiek, bo w imię czego? Że jakiemuś nickowi się to nie podoba? I tutaj akurat nie mam Was na myśli. Ale właśnie charakterystyczne jest to, że kogoś zwyzywać można, a jak ten ktoś odpowie w tym tonie, to jest "be".
No nic, ja po raz kolejny pogratulować mogę przekręcania kota ogonem, a nie zauważanie sedna sprawy - że org stać na coś więcej niż reklamowanie masowych imprez literackich, których plakaty wiszą na każdym przystanku. I jeżeli kogoś boli, że poniekąd coś się komuś udało, to niech szuka dalej zdalnego podprogowego sterowania - ja mu tylko mogę życzyć powodzenia. Mam wrażenie, że tutaj strasznie komuś zależy na wielkiej wojnie, którą i tak przegra. A przegra, bo podjudzaniem niczego dobrego się ni zdziała, tyle, że się skłóci kilka osób. No ale trudno, każdy myśli, każdy ma prawo wyboru i każdy posiada wolność wypowiedzi - ja tam się ciąć nie zamierzam.
I oczywiście dalej służę pomocą, ja się nawet nie zamierzam obrażać - jak tylko emocje ostygną, jak się wyłoży wszystkie karty, to będzie przynajmniej wiadomo, na czym się stoi. I wreszcie doczekałem się sytuacji, że wiem, do kogo pisze - to jakiś ewenement w ciągu ostatnich kilku dni.
I tyle z mojej strony - ja akurat nie będę podawał informacji skąd ta cała akcja z Patrycją wyszła, ale wyszła i w sumie mam wrażenie, że tutaj brakuje odwagi, odpowiedzialności za czyny, a nie pretensje do tego, że wyszło, bo nic tutaj z palca nie zostało wyssane. A jak już doszedłem do tego punktu, to kolejnym faktem jest, że chyba Patrycja nikogo się nie pytała, po prostu ogłosiła to post factum. A teraz bije na alarm, że wydajemy "grafomański tomik". I kto tutaj powinien otrzeźwieć? Oczywiście znowu muszę być tym złym, bo po prostu zapytałem, na co przeznaczyć wspólne pieniądze.
Dobra, pal to licho, idę manipulować dalej - tym razem we śnie.

Opublikowano

A zresztą odpowiem na to wiadro pomyj - kimkolwiek ta osoba jest, jej kunszt kłamstwa, oszustwa doprowadził do czegoś takiego. Ta osoba, która usilnie działa, by rozbić moją skromną osobę, teoretycznie w tym momencie nadaje się do sądu i jak tylko wróci żona, zastanowię się, czy nie złożyć doniesienia. Bo w tym poście został naruszony zdrowy rozsądek i chętnie spotkam się z tą kobietą na sali sądowej.
To na razie tyle, ten post kopiuje i będzie służył jako ewentualny dowód.

Publiczne znieważenie to będzie z art 212 kodeksu karnego i osoba, która to zrobiła może dostać grzywnę albo 1 rok ograniczenia / pozbawienia wolności. Sprawę wnosi się prywatnym aktem oskarżenia do sądu.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Przyznam, że mnie zatkało z wrażenia :)

Po pierwsze Michał Krzywak, w całej swojej okazałości człowieka upartego i niestety nieodpuszczającego tematu, ma jeszcze jakieś pomysły poza ciągłym ujadaniem.

O ile sobie dobrze przypominam, jego własne inicjatywy ( ale nie tylko ) pod szyldem poezja.org były uzgodnione z właścicielem portalu, łącznie z akceptacją baneru, który pojawia się na spotkaniach przez niego organizowanych.

Taka wola administratora, z kim podejmuje inicjatywy, bo chyba nie wyobrażasz sobie Kaśka, że Ty o tym będziesz decydować.

Niezależnie, kto z kim ma na pieńku na tym forum, nikt nie zapomina tak jak Ty, że jest tu tylko gościem.

Interesujące jest też to, jak wiele wiesz o ludziach i jak często wywlekasz czyjeś brudy na światło dzienne, niby przy okazji dowalenia Krzywakowi.

Naprawdę szkoda, że brakuje mi cynizmu H.Lectera, ale chciałabym powiedzieć, że wzbudzasz moje współczucie.



Ewa Kołodyńska
Opublikowano

I jeszcze coś na temat pieniędzy, temat, na który nie lubię rozmawiać.
Uważam, że można było załatwić to inaczej. Tak jak proponowałam ( Izo, to do Ciebie).

Ja zainicjowałam przekazanie tych 200 złotych z kasy zebranej na sprawy www.poezja.org i gdybym pomyślała wcześniej, że ktoś może uważać to za zły pomysł ( a tak i ja teraz uważam) to bym porozmawiała z Patrycją od razu i wiem, że Ona by to zrozumiała. Nie wiedziałam, że sprawy pójdą aż tak daleko. Pierwotnie ja miałam być jedną z osób tam występujących i gdyby tak było, również bym teraz poczuła się bardzo urażona, ale również starałabym się zrekompensować to w inny sposób np. dofinansowując inną inicjatywę.

Bardzo bym nie chciała, aby angello kiedykolwiek zbierał na coś jeszcze pieniądze. Jestem w stanie znaleźć stałego niekomercyjnego sponsora, który bez wytykania paluchami pomoże jak będzie trzeba. Natomiast wspólne inicjatywy finansowe nam nie wychodzą i nigdy nie wyjdą. Proszę Cię angello, nigdy więcej ....

Opublikowano

No najprzykrzejszą informacją będzie to, że nie odejdę z poezji org, nie biorę też na siebie żadnej inicjatywy pod względem ważności kogokolwiek na tym forum. Po prostu komuś bardzo, ale to bardzo zaczęła przeszkadzać nasza wspólna zabawa, jednak mam nadzieję, że dorobek osób występujących u nas mówi sam za siebie - to tak w kwestii "bandy grafomanów i klakierów".
Ja i tak mam ogromny szacunek do Patrycji i Izy - po prostu stało się jak stało, zresztą za to można podziękować właśnie igorii/kasiballou, ponieważ głównie to ona przyczyniła się do tej niesmacznej sytuacji.
A co do nicków, to jeżeli w ciągu kilku dni pojawiają się bliżej niezidentyfikowane postacie, lżące takim samym językiem jak wyżej wymieniona, to trudno, żebym się jeszcze im tłumaczył.

I tyle tego - w sumie te posty mówią same za siebie, kto tutaj jest kto.

  • 5 miesięcy temu...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Wciągająca historia podszyta „ prawdą” o Świecie w którym nie tylko Człowiekowi przyszło żyć…pozdrawiam od

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      .
    • Milion czerwonych róż, milion straconych chwil i do niczego niepotrzebnych  radości utopionych w wodzie.   Skroplone myśli wypełniają głowę, milion sekund mija, one wciąż wzbierają i jak ocean są nie spokojne.   Ocean łez zalewa moje ciało, straciłem oczy wypalone przez słone i żrące łzy.   Wielka złość obok radości stoi, kto przyniósł róże i dla kogo one były przeznaczone.   Za zakrętem się zatrzymam wyleję z głowy ocean skroplonych myśli, niech utopią uśpione stare miasto.   Jego szum zagłusza ciszę obudzone przedwcześnie miasto miesza się z tym co przynosi woda.   Jak ostre łzy, szum wody, ciągły sztorm, niekończący się  wiejący wiatr który nigdy nie przynosi spokoju.    Wzbierają myśli, zachmurzone burzliwe niebo z którego nigdy nie pada tylko gniew potęgujący i niepokój idą.   Milion uschniętych róż przynoszę komuś chciałem je ofiarować. Spalone przez wzburzone myśli i utopione w oceanie żrących łez.  
    • @andrew Dziękuję za strofkę,  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

         
    • Piętnaście milionów lat temu, gdy ziemia mocą ognia przygotowywała swe oblicze na przyjęcie życia, tereny obecnej Leśnej zostały szczególnie naznaczone. Podczas ruchów górotwórczych wypiętrzających Sudety, aktywny podówczas wulkan stał się miejscem świętym i szczególnym. Zanim człowiek postawił stopę na ziemi, to bogowie sprawowali na niej władzę. Nasycali ją energią, tworzyli miejsca mocy, które po dziś dzień mają służyć wszystkim żywym istotom. Podówczas, na południowy zachód od obecnego centrum miasta, na ziemię zstąpił sam Światowid, najpotężniejszy z bogów, czczony przez Słowian zachodnich. Naznaczył te tereny, zasilił mocą odwagi, równowagi, waleczności i ochrony. Do dnia dzisiejszego znajduje się w tym miejscu uśpiony wulkan, Stożkiem Światowida zwany. Moc tego miejsca niejednokrotnie dawała o sobie znać, a bezprawie i zło ludzkich serc, chcące te ziemi sobie podporządkować, budzą samego Światowida, sprowadzając jego gniew.  W XIII wieku ziemie Polski najechali Mongołowie pod wodzą Ordu. Dziesięć tysięcy wojowników bezwględnie parło do przodu, pozostawiając za sobą śmierć, pożogę i łzy niewinnych ludzi. Waleczność i pobożne serce ówczesnego księcia Śląska, Krakowa i Wielkopolski - Henryka II Pobożnego, nie uchroniły ziem Leśnej przed nadchodzącym nieszczęściem. Oddziały Tatarów rozgromiły armię księcia, a jego samego okrutnie zamordowano. Miało to miejsce w bitwie pod Legnicą dnia 9 V 1241 roku. Henryk II Pobożny nie doczekał się pomocy z zachodu, tracąc życie w nierównej walce. Armia Ordu parła dalej do Nysy, chcąc zając ziemie Królestwa Czeskiego.  Pięknego, czerwcowego poranka młoda dziewczyna, imieniem Agnieszka, udała się na zbiór ziół. W tym czasie zerwane miały bowiem największą moc. Przepełnione energią Słońca i mocą ognia uzdrawiały i chroniły przed wszelkim złem. Agnieszka wiedziała o tym. Babka ją tego nauczyła, a wiedzy tej nakazała strzec niczym oka w głowie. Ludziska w osadzie z szacunkiem traktowali rodzinę Agnieszki. Sam wójt Sulisław niejednokrotnie radził się jej babki w sprawach ważnych, a i z dobrodziejstw ziół korzystał.  Zbliżała się kupalnocka i Agnieszka musiała zebrać dziurawiec, który zdrowie, szczęście oraz ochronę miłości przynosił. Ważny był także rumianek, odpowiedzialny za dobrobyt i wieszcze sny. Nie wolno było dziewczynie zapomnieć o lipie oraz wrotyczu. Pierwsza potężną ochronę ściągała i uzdrawiała z najpoważniejszych chorób, drugie zioło niezbędne było do odpędzania gorączki i uzdrawiało najcięższe rany. Najostrożniej z piołunem należało się obchodzić. W nadmiarze mógł nawet uśmiercić, ale w odpowiedniej dawce sprowadzał wieszcze sny i przywoływał opiekuńcze duchy. Babka wykorzystywała go głównie w kadzidłach, a rzadziej do leczenia chorób i niedomagań po obfitych ucztach. Skupiona na swym zadaniu dziewczyna, nie zauważyła jak doszła do świętego miejsca, przed którym ostrzegała ją staruszka. Oczom Agnieszki ukazał się kamienny i wysoki stożek, na którego szczycie rosły przepiękne paprocie. Nagle ucichł śpiew ptaków, a promienie słoneczne poczęły jakby jaśniej świecić. Wszystko spowiła nieziemska poświata, liście, trawy i skały mieniły się niczym wykonane ze złota. Czas jakby stanął w miejscu, a wszelki ruch zaniknął. Nawet drobne listki tkwiły w bezruchu. Dziewczynę coś przyciągało do skał i nakazywało podejść. Upuściła kosz z zerwanym dziurawcem, a nogi same wiodły ją ku majestatycznemu miejscu. Wtem wszystko co widziała zniknęło. Otaczał ją blask i feeria barw, niczym tańczące struny muskające jej ciało. Podnosząc dłonie ku twarzy, widziała jak struny przeskakują, emanując magicznym światłem. Dziewczyna czuła spokój i radość.  Czego szuka twe serce?-usłyszała pytanie, które płynęło zewsząd. Jakby z niej i spoza jej ciała. Nie było przestrzeni, z której dźwięk by nie dobiegał.  Prawdy i ochrony dla ludzkich serc.- odpowiedziała spokojnie i stanowczo. Słowa wypłynęły jakby spoza jej świadomości, wprost z serca i z duszy.  W tym momencie jej oczom ukazał się piękny mężczyzna, odziany w srebrną, długą szatę ze złotym rogiem u pasa.  Wielu drogi do tej krainy szukało i wielu śmierć poniosło. Wielu złe serce miało i biedę na leśną krainę sprowadzili. Tyś wybrana została zanim twe stopy ziemi dotknęły. Ten oto róg ochroni i obfitość sprowadzi. Miodem napełniony ogień świętej ziemi rozpali, zło odegna i  rozbudzi dobro w ludzkich istotach. Przyjmij go i w Noc Kupały napełnij patoką. Następnie rozlej po trzy krople u granic osady,  poczynając od wschodu, przez południe i  północ na powrót w miejsce pierwszej kropli wracając. Niebezpieczeństwo nadchodzi, ludzi czas wyprowadzić i prawego wójta powiadomić. Nim kur trzeciego dnia po nocy ognia zapieje zło i śmierć zechcą te ziemie całkowicie opanować. Róg ma moc również przywracania życia, ale strzeż się korzystać z tego daru, gdy twe  serce i dusza  nie będą w zgodzie. Idźże teraz czym prędzej i ocal tę krainę. Moce natury będą waszym wsparciem. Pospieszaj się!- W tym momencie wszystko zniknęło. Nie było już magicznych strun światła, ni pięknego mężczyzny. Agnieszka na powrót stała przed kamiennym stożkiem, a śpiew kosa przywrócił ją do rzeczywistości. Tylko w prawej dłoni złoty róg dzierżyła, znak prawdziwego widzenia i spotkania z nieziemską istotą. Czym prędzej pozbierała dziurawiec, który wypadł z koszyka, a boski dar schowała pod fartuchem i ku domostwu pobiegła. Już od drzwi, zdyszanym głosem, nawoływać rodzicielkę i babkę poczęła. Opadła na krzesło i nie mogąc słowa z siebie wydusić, złoty podarek na stole położyła. Matka jęknęła przerażona, a babka z uśmiechem powiedziała: -Wypełniło się- Agnieszka nic nie rozumiejąc wpatrywała się to w matkę, to w babkę. Wówczas staruszka wyjawiła jej sekret tych ziem.  Było to w czasach nim książę Mieszko nową wiarę na te ziemie sprowadził i cześć cesarzowi okazał. Zamieszkiwało podówczas te ziemię plemię, Połabianami zwane. Tajemniczy i potężny był to lud. Znali język natury i pismo bogów. Raz na 100 lat rodziła się w plemieniu dziewczynka, naznaczona przez Siły Wyższe. Światowid, którego było dane ujrzeć Agnieszce, pojawiał się pośród ludzi, chronił ich, sprowadzał obfite plony, a kapłana i wybraną nauczał. Tylko ona miała dar rozpalania miłości i władania jej mocami. Każdego roku złoty róg napełniano miodem podczas nocy ognia. Ten słodki nektar został zesłany ludziom, aby rozpalać w nich dobro i radość, karmić ciało i duszę. Kapłan i wybrana upijali po łyku boskiego płynu, po czy ziemię wokół osady jego kroplami naznaczali. Tak obfitość, zdrowie i harmonia były na cały rok sprowadzane. Gdy nowa wiara nastała w kręgi kapłana wkradło się zło i do zguby osadę doprowadziło. Mroczni wysłannicy chcieli posiąść róg i jego moc. Wykradli boski podarunek i uciekli z nim. Od tego czasu osadę naznaczały głód, pożary i choroby, a Światowid nigdy więcej się nie ukazał. Złodziei nie odnaleziono, ani nikt o rogu nigdy więcej nic nie słyszał. Kapłani nadal następowali po sobie, ale wybrana na świat nie przychodziła. Roniono łzy, mówiąc że dopóty zło na tych ziemiach będzie, dopóki czyste i pełne miłości serce nie zjednoczy ludzi.  Ty z plemienia Połabian się wywodzisz, jako i ja, jako i twoja matka. Ty jesteś wybraną, nosząc znamię ognia. Odnalezienie rogu przyniesie zbawienie tym ziemiom. Czym prędzej idziemy Agnieszko do wójta.- oznajmiła staruszka i jako żywo chustę na głowę narzuciła, wnuczkę za rękę mocno złapała, a córce róg schować nakazała. Po czym żwawo do Sulisława obie poszły.  Wójt opadł na krzesło. Powietrze z płuc wypuścił i zbladł. Wiedział, że armia pod wodzą Ordu, syna Dżocziego, na zachód się kieruje, ale miał nadzieję, że te ziemie ocali. Słowa kobiet przyjął z powagą, bowiem o mocach drzemiących na świętym wzniesieniu słyszał. Jeszcze dzisiaj zarządzę wymarsz ludności po nocy ognia. Ukryjemy się w lesie i na pomoc będziemy oczekiwać.- powiedział z wiarą i stanowczością.  Wójcie działajcie prędko, acz ryzyka nie podejmujcie. Ludności jest mało, a i gro słabowitych. Wiem, że chęć walki i obrony twe serce przepełnia, ale tym razem ludzi trzeba ocalić, a dobytek przyjdzie nam odbudować.- odpowiedziała staruszka.  Tak też wójt uczynił. Osada opustoszała, a ludność w pobliskim lesie, po drugiej stronie rzeki schronienie znalazła. Nad ranem ujrzeli łunę ognia nad domostwami. To tureccy najeźdźcy palili i plądrowali ich dobytki. Wójt bezradnie i ze złością miotał się, chcąc czym prędzej do walki ruszyć, ale słowa staruszki były dla niego ostrzeżeniem. Agnieszka ze łzami w oczach patrzyła na ludzki smutek, płacz i bezradność. Bez namysłu ujęła spod fartucha złoty róg, odeszła na bok i poczęła w niego dmuchać, chcąc wydobyć jakikolwiek dźwięk. Jej serce i dusza zjednoczyła potężną siła, acz kierował nią nieznany motyw,  czysta miłość zalała jej wnętrze  a odwaga nie pozwoliła stać bezczynnie. Niestety, żadnego dźwięku róg nie wydał, dziewczyna bezradnie patrzyła na mieniący się kawał złota. Rozpłakała się i usiadła pod dębem, nie wiedząc czemu boskie siły opuściły leśnian. Wnet wiatr się wzmógł, a drzewa poczęły śpiewać głośną pieśń. Zewsząd było słychać łoskot, tętent kopyt i świst strzał. Ludzie z przerażeniem gromadzili się jeden obok drugiego, nic nie widzieli, jeno słyszeli. Nagle zza dębu, pod którym siedziała Agnieszka, wyszedł potężny mężczyzna, a za nim było widać cienie armii leśnych ludzi. Nikomu nie trzeba było mówić któż to przed nimi stoi. Wszyscy wiedzieli, że to sam Karkonosz przyszedł im z odsieczą. W wójta i w ludzi wstąpiła potężna wola walki. Runęli wraz z Karkonoszem na najeźdźców. Na to wszystko przybyły posiłki mieszczan z Gryfowa i drużynników z zamku Gryf. Wróg nie miał najmniejszych szans. Tatarzy uciekali w popłochu, jeno kilku z życiem uszło. Nikt poza leśnianiami ducha gór i jego armii nie widział, a posiłki z Gryfowa dziwiły się, jak wielka moc w osadnikach drzemała.  Niestety po czasach światła i dobra ponownie zło na ziemie Leśnej nadciągnęły, a róg zaginął. Złe rządy poczęły nastawać i ludzi dzielić. Od tamtej pory pożary, powodzie i choroby jęły ziemie leśnej osady nękać, a wybrana do tej pory się  nie narodziła. Dopóty kłótnie, zwady i bieda będą się tutaj szerzyły, dopóki nie narodzi się dziewczynka o sercu pełnym miłości i dobra, której Światowid róg we władanie odda. Co roku przed kupalnocką przejście do boskiej krainy się otwiera i czeka na wybraną.
    • nie ma czasu na sny ani na marzenia jest twardy jak przydrożny głaz   nie ma czasu na łzy ani na uśmiechy jest jak wiatr nie boi się burz   ne ma czasu na miłość mówi że ona to nie wolność że to są  trudne drzwi   nie ma czasu na nic ciągle myśli o niczym lubi ciemność nocy nie brzydzą go wszy
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...