Alicja_Wysocka

@Łukasz Wiesław Jasiński, dziękuję :)

@Bożena Tatara-Paszko dziękuję :)

@vioara stelelorPamiętasz, to miłe, dziękuję :)

Brawo Ty! To się nazywa... panowanie nad sobą, czy tak jakoś :)

@Marek.zak1No i dobre na rozumek, tylko długo później trzeba myć zęby ;p Deser po deserze Noc. Galaretki w czekoladzie ruszyły do ataku – a papierki? Jedyny dowód słodkiej katastrofy, lśniący w ciemności niczym medal złamanej silnej woli. Wędrowiec.1984 próbował ocenić skalę zagrożenia, Bazyl_prost pytał o pochodzenie żelatyny (czyżby to była zdradliwa armia?), a Marek.zak1 radził: orzeszki są bezpieczniejsze… ale kto by się tym przejmował, gdy galaretki szeleszczą i kuszą jak dziewczyny w brokatach :) @APM Podobno jak napadną, to trzeba głośno krzyczeć. A gdzie tam - jeszcze by się sąsiadki zleciały - nie polecam :) A co? Trzeba sobie jakoś radzić - stwierdził góral, zawiązując but dżdżownicą, kiedy zerwała mu się sznurówka :)

@Wędrowiec.1984 Dużo - ale póki co się trzymam. Zabiorę się ponownie jak otworzę ogórki kiszone, bo zaraz później pasują mi :) A Ty masz jeszcze czekoladki w pudełku? To w końcu 'one' - można mieć do nich słabość :)

@bazyl_prostTak wiem, żelatyna jest od zwierzątek, no trudno weganką ani wegetarianką raczej nie zostanę :) @Wędrowiec.1984Trochę mi lżej, moje były w szeleszczących papierkach, takich ja to bywają zwykle cukierki - mam jeszcze - trzymajcie mnie :))

@Wędrowiec.1984Chyba z 10, no wiesz, aż mnie zemdliło :) Tak się dać napaść cukierkom - nie uchodzi, dopiero stos papierków mnie otrzeźwił :)

@Wędrowiec.1984 Ja też nie wiem czy dobrze czytam, metafory maja to do siebie, że są mgliste :) Pozdrawiam :)

wczoraj wieczorem napadły na mnie galaretki w czekoladzie nie miałam szans zostałam ofiarą zbiorowej słabości nigdzie tego nie zgłaszam przecież to wstyd nie ma śladów nie ma świadków było już ciemno zostały tylko wygniecione papierki w rękawiczkach łakomstwa z odciskami palców nie broniłam się nawet trochę

@Berenika97 Czytam też tak: Jest wróżka - czyli intuicja. Lęk. Przeczucie. Ta część nas, która wie pierwsza, zanim my dopuścimy prawdę do głosu.

@Berenika97 Twój wiersz wchodzi w miejsca, które bolą, zanim je nazwiemy. Czuć w nim ciszę, która nie jest pustką, tylko przestrzenią do powrotu do siebie. Mocny i prawdziwy - zostaje w myślach długo po przeczytaniu.

@Berenika97 Dobrze Ci się skojarzyło Bereniko, jak zawsze :)

@Berenika97Dziękuję Bereniko, że zajrzałaś @Rafael Marius :)

@tetu Tak znam ten wiersz - Umrzeć - tego się nie robi kotu. Bo co ma począć kot - pozdrawiam - Dziękuję @Christine

@Christine, dziękuję :)

@Adam Zębala, dziękuję :)

@vioara stelelordobry pomysł.

@vioara stelelor Mam wrażenie, że to miasto mówi „jestem”, ale ani razu nie mówi „poszedłem”, „zdecydowałem”, „zostawiłem”. I może właśnie dlatego ten tekst tak dobrze oddaje bezsenność i krążenie bez wyjścia.

@APM,@vioara stelelor, dzięki dziewczyny.

@Marek.zak1Dziękuję Marku :)