Sylwester_Lasota

Bardzo dobrze to ujęłaś... bardzo 🤣 Również dziękuję ;) I pozdrawiam 🙂 Można tak powiedzieć :) Dzięki za wizytę. Pozdrawiam :) Też się nad tym zastanawiałem, ale miał wnieść dodatkową wartość. I teraz nie wiem czy działa... ale na razie go zostawiam :) Dzięki za uwagę. Pozdrawiam :)

:) Jeszcze trochę zostało ;)

Odległość była zbyt bliska... więc może to był zbieg zdarzeń, że pełnia pani stanika o moje wsparła się ramię. Chociaż nie jestem już młody, to w takie przypadki nie wierzę, jednak przelotny ten dotyk. zatrzymam sobie w sekrecie. Bo choć nie jestem już młody a może właśnie dlatego, są jeszcze we mnie tęsknoty i głodne szarpie się ego. Być może głupie, po prostu, drążą mi głowę rozterki, ale nie szukam kłopotów i wiem, że zawsze ktoś cierpi. Gdy widzę panią z oddali to muszę szczerze tu przyznać, wcale nie żebym się chwalił, budzi się we mnie mężczyzna. I chciałbym móc rzec, że TYLKO podziwiam pani urodę, będąc wzbudzonym mężczyzną, szczerze rzec tego nie mogę. Jeszcze na koniec, ukradkiem patrzę na panią z daleka, kaganiec myślom zakładam, bo wiem, że w domu ON czeka.

Mój tata zmarł w szpitalu na oddziale neurologicznym. Leżał na sali z pachentami przeważnie w ciężkim stanie. Zdawałem sobie sprawę, że część z nich jest umierająca, ale nie dopuszczałam do siebie, że mój tata z tego nie wyjdzie. Na sąsiednim łóżku leżał wysoki, chudy mężczyzna, o dużych, kościstych dłoniach. Cierpiał on na jakieś schorzenie, które powodowało nieustanne trzęsienie się tych ogromnych dłoni. Pewnego razu, gdy przyniesiono kolację, pielęgniarka zapytała czy mu pomóc. Odpowiedział, że nie trzeba i zaczął od mieszania herbaty łyżeczką. Kubek się trząsł, łyżeczka dzwoniła, ale jakoś udało mu się zamieszać. Potem podjął próbę napicia się z kubka. Niestety, nieustannie trzęsące się ręce spowodowały, że do ust doniósł niemal pusty kubek. Obserwując tę scenę próbowałem zachować powagę i jakoś mi się to udawało... aż do momentu, gdy po kolacji (która w większości wylądowała na podłodze) postanowił prześcielać sobie łóżko. Gdy zaplatał się w prześcieradło nie wytrzymałem i parsknąłem śmiechem. Nie czułem się z tym dobrze, bo wiedziałem, że to są umierający ludzie. Życie czasami bywa bardziej zaskakujące nawet od zmyślonych anegdot.

Nie ma za co. Cała przyjemność po mojej stronie 🙂

:)

Ech, a tak obiecująco się zapowiadało 😅 Podły budzik.

:)

Myślę, że prawdopodobnie większość.

Dość powszechnie znany paradoks, ale ubrany w bardzo ładną formę. Podobasie :)

Jest na YT, ale nie jestem pewien czy powiniem go tu wstawiać, zasadniczo z dwóch powodów. Po pierwsze, jest po angielsku, a po drugie posiłkowałem się ejaj. W sumie tylko w celu sprawdzenia stylistyki, ale poprawiło mi też kilka błędów gramatycznych, więc nie wiem czy mogę go sobie w pełni przypisywać... nawet jeśli dużo tego nie było. A, w sumie... Tu jest;

Uff... chyba przerwa na razie, ale wrócę później, bo warto.

Sorry :)))

Sorry :)

@Alicja_Wysocka Bardzo Leśmiamowo wyszło. Brawo! I jak Cię tu nie lubić... to znaczy Twoich wierszy 😅 Cdn...🙂

:)

:)

Próbuję odrobić zaległości 😅

Torebkę = psycha, oczywiście... bez skojarzeń. Dzięki :)

@Alicja_Wysocka Sorry za tę starość 😅 A... i jeszcze jedno kołacze mi się po głowie: To jakby dwa końce tego samego kija... Pozdrawiam.

@Alicja_Wysocka Ostatnia zwrotka chyba najlepiej opisuje tę koniecą... torebkę. 😅 A tak już serio, to bardzo udany żart poetycki (fraszka), pod żadnym względem nie przekraczający gramic dobrego tonu, moim zdaniem. Serdeczności. 🙂

A my? Dym uda dumy dyma. A my? Dam uda duma dyma. Mi to wisi kisi WOT im. Paru tu rap. Ma też uda duże tam.

O,tak, ta duda z sadu Judasz. I z sadu Judasza duda tka to.

@MIROSŁAW C., Dziękuję! :)

Tak, historia kołem się toczy, a wrażenie upokojowienia i ucywilizowania relacji międzyludzkich okazuje się tylko złudzeniem. Obawiam się, że ciekawe czasy przed nami. Dziękuję bardzo za komentarz i pozdrawiam :) Dziękuję serdecznie. Pozdrawiam :)