Berenika97

Młodsza psycholożka, pani Magda, westchnęła cicho i przysunęła do Niki kartkę z ołówkiem. - Dobrze. Zostaw książkę, jeśli musisz. Teraz zrobimy mały test. Posłuchaj uważnie polecenia: narysuj, proszę, na tej kartce kwadrat, trójkąt i okrąg. Polecenie było dla Niki obraźliwie proste. W zerówce robiła znacznie trudniejsze rzeczy. Chwyciła ołówek i pewnymi ruchami narysowała kwadrat, ostry trójkąt i równe koło. Ale to jej nie wystarczyło. Pod każdą figurą, starannymi drukowanymi literami, napisała: kwadrat,trójkąt,koło. Potem, czując przypływ weny, dorysowała obok dwie kolejne figury. - To jest trapez, a to prostokąt - wyjaśniła z dumą, dopisując pod nimi nazwy. - Żeby paniom nie było smutno, że tak mało figur mają na kartce. Odłożyła ołówek i spojrzała na psycholożki z triumfem. Była pewna, że zostaną oczarowane jej wiedzą i umiejętnością pisania. Miny kobiet były jednak kamienne. Pani Halina coś zanotowała w kwestionariuszu, głośno skrobiąc długopisem. Atmosfera tężała. Nika czuła, że coś jest nie tak, ale nie rozumiała co. Przecież zrobiła więcej, niż prosili. Po godzinie męczących pytań o kolory, pory roku i układanie klocków w logiczne wzory, pani Halina wstała. - Dobrze. Niko, wyjdź proszę na korytarz i poczekaj na tatę. Musimy chwilę porozmawiać. Nika wyszła. Usiadła na tym samym twardym krześle. Zamknęła oczy, tuląc książkę do siebie. Czuła się wyczerpana, ale i dumna. Przecież wszystko wiedziała. Drzwi gabinetu były stare i wypaczone. Nie domknęły się szczelnie. W ciszy pustego korytarza głosy z wewnątrz, choć stłumione, były wyraźnie słyszalne. Nika nie chciała podsłuchiwać, ale słowa same wpadały do jej uszu, mrożąc krew w żyłach. - …Proszę pana, wyniki testów intelektualnych są w normie, nawet powyżej, ale… - głos pani Haliny brzmiał sucho i profesjonalnie. - Dojrzałość emocjonalna pozostawia wiele do życzenia. Absolutnie odradzamy pierwszą klasę w tym roku. Lepiej, żeby poszła ze swoimi rówieśnikami. Nika poczuła, jak świat wali się jej na głowę. Odradzają? - Ale dlaczego? - w głosie taty słychać było napięcie. - Proszę pana, ona nie wykonuje poleceń - wtrąciła się pani Magda. - Wyraźne polecenie brzmiało: narysuj trzy figury. Kwadrat, trójkąt i okrąg. Nika narysowała pięć figur. Nie było też polecenia podpisywania. To świadczy o braku umiejętności słuchania i nadmiernej impulsywności. Ona chce narzucać własne zasady. Nika skuliła się na krześle. Zrobiłam za dużo, więc jestem gorsza? Ta myśl była dla niej nielogiczna i głęboko niesprawiedliwa. - Do tego dochodzi ta sytuacja z książką na początku - kontynuowała pani Halina. - Wyraźna odmowa wykonania polecenia odłożenia przedmiotu. W szkole, proszę pana, trzeba wykonywać polecenia nauczycieli bezdyskusyjnie. Bez tego dziecko nie funkcjonuje w grupie. Ona jest po prostu niedojrzała społecznie. Musi dorosnąć do rygoru szkolnego. Tata próbował walczyć. Jego głos brzmiał teraz twardo. - Panie wybaczą, ale moja córka w wieku pięciu lat zaliczyła zerówkę. Nauczycielki ją chwaliły. Umie pisać, płynnie czyta - nawet te baśnie, które panie zlekceważyły, liczy w zakresie stu i wykonuje proste działania. Chce się uczyć. Co ma robić przez kolejny rok w przedszkolu? Nudzić się i cofać w rozwoju? - Panie Kowalski, umiejętności akademickie to nie wszystko. Szkoła to system. System wymaga posłuszeństwa. Pana córka jest temu systemowi niepodporządkowana. Nasza opinia jest negatywna. Decyzja należy do dyrektora szkoły, ale z takim dokumentem… cóż, szanse są marne.

@[email protected] Bardzo dziękuję! Przyznaję się do .... rozpaczy. Ale nie swojej. Serdecznie pozdrawiam.

@Robert Witold Gorzkowski Bardzo dziękuję! Pozdrawiam serdecznie.

@iwonaroma Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. Rozumiem, bo mnie jest głupio, jak źle mówią czy piszą o nauczycielach. I od razu porównuję się i jest mi przykro, że ja całe serce oddaję uczniom, a tu taka niesprawiedliwość. Ale z drugiej strony przecież znam to środowisko i wiem, jak jest naprawdę. I masz rację - trzeba nie poddawać się systemowi. Ale gdy pracowałam w szkole, to jako wychowawca otrzymywałam tak beznadziejne opinie czy orzeczenia, czasami zupełnie nietrafne. Tak , jakby nikt tam nie czytał mojego uzasadnienia we wniosku. Poznałam tylko jedną panią psycholog - była świetna, ale po roku pracy w poradni wyjechała do stolicy i przyjmuje tylko prywatnie. Ale w sumie - to wpadka! :))))

@UtratabezStraty Pomysł jest oryginalny, ale się będę upierać na opowieść satyryczną, może z pewną dawką filozofii. Można zaakceptować ten system państwa, nawet się do niego przyzwyczaić. Jest tu humor sytuacyjny, np. zamknięcie Marka w łazience, które odwraca więzienną logikę. Dobrze się czyta. Natomiast większość tekstu nie przekonuje mnie. Na przykład postać Marzeny i jej "esej filozoficzny" przy bramie. Czy scena erotyczna - też jest niewiarygodna. Zupełnie antypsychologiczna. Możliwe, że bywają tacy mężczyźni, to wówczas tylko współczuć Agnieszce. Zdanie, które do mnie dotarło, jako czytelnika to: "Każdy normalny facet, którego żona wyszłaby z pierdla, chciałby sobie porządnie z nią poużywać, a ty... Bawisz się w wychowawcę więziennego. - mówiła zdenerwowanym głosem."

@Lenore Grey Niechcący coś poplątałam. :) To był dowcip pewnej osoby i moja nieuwaga - poprawię. :)

@Proszalny tak tak nie nie komentarz też ma rytm serca słoń się kłania księżyc mruga poezja mówi - no i o to chodzi

@jan_komułzykant Brutalnie prawdziwe. Szczególnie to przejście od OIOM-u do internetu - pokazuje, że wykluczenie dzieje się dziś na każdym poziomie.

@onasama Śledztwo stulecia - ofiara - jedna gwiazda, podejrzani- Galaktyczne Rumaki, motyw- draka. Policja prosi o kontakt świadków z całego Układu Słonecznego. A gwiazdka miała już dość! Bardzo fajne i kreatywne!

@Starzec Słowa są szybsze - wystarczy kliknąć "wyślij". Czyny wymagają wstania z kanapy, a to już prawie maraton. :)

@Proszalny Świetny tekst o alienacji. Podmiot liryczny jest pasażerem-obserwatorem, który próbuje nadać wyższy sens zwykłej jeździe autobusem. Poezja dzieje się tu w „brudnej szybie”. Koniec - „Spotkanie trzeciego stopnia z poezją komunikacji miejskiej” to ironiczne, ale i nieco smutne podsumowanie tego, że dzisiaj mistyka ukrywa się w rozkładzie jazdy i na pętlach autobusowych.

@Ewelina Podoba mi się to zaprzeczanie przez dwie strofy, a potem - wahanie. Metafora z korą jest świetna- oderwana od drzewa cierpi, ale drzewo też. Można odejść, ale obie strony będą zranione. A pytanie na końcu ("a może to miłość...") brzmi jak przyznanie się do czegoś wbrew sobie. Wiersz jest pięknie bolesny w swojej niepewności.

@Mitylene "Szukam cię dotykiem frazy" - to chyba najpiękniejszy sposób, w jaki można opisać tęsknotę. Jakbyś zamknęła całą niemożność dosięgnięcia kogoś w jednym obrazie. Piękne zdjęcie, magiczne.

@Trollformel Twój wiersz daje spore możliwości - można go interpretować zarówno bardzo osobiście (jako toksyczny związek), jak i egzystencjalnie (człowiek uwięziony w mechanizmach świata).

@Toyer Czytałam kilka razy i za każdym razem wychodziło mi coś innego. Chyba o to chodzi - że szczęście i nieszczęście nie są odpowiedziami, tylko pytaniami, które zadajemy sobie na nowo każdego dnia.

@LessLove Prawie dialog z Wisławą Szymborską i jej słynnym „Nic dwa razy”. Odwracasz jednak tę myśl - twierdzisz, że prawie wszystko się powtarza, z wyjątkiem nas samych. Jesteśmy jedynym niepowtarzalnym oryginałem. Ten wiersz to przypomnienie, że choć czas nas goni, nasza obecność tutaj jest unikalnym wydarzeniem, które już się nie powtórzy.

@Leszczym Poetyckie cwaniakowanie najwyższej próby! Kupuję tę historię o marmurowych murach, ale jeszcze bardziej kupuję to "grabienie sobie". Czasem rzeczywiście szkoda atłasu na to, co i tak przeminie. Bardzo życiowe! No właśnie, zasłużyłeś - bo kto z młodych pamięta słowa króla Stasia, i w jakich okolicznościach to powiedział :)))

@ghostgirlpoem Rozumiem to czekanie - na autobus, który zabierze cię gdzie indziej, ale też na kogoś, kto po prostu zerknąłby. "Pusty tak samo, jak ja w środku" - to boli, ale ta szczerość ma wagę. I świadczy, że nie jesteś "pusta". I to wahanie na końcu - między ucieczką a nadzieją na czyjeś ciepło - jest bardzo ludzkie.

@Lenore Grey Wiersz zachwyca sceną na granicy jawy i snu, gdzie codzienność miesza się z metafizyką. :)

@Stukacz Dokładnie taki jest! :) Bardzo oniryczny.

@ZrodzonaZBlasku Lekcja wdzięczności. Najbardziej uderza moment, w którym "jesteś" zmienia się w "byłaś" . Choć drogi się rozeszły, w tych wersach czuć spokój i akceptację. Bardzo wymowne.

@tetu Ten wiersz jest świetny - błyskotliwy, ciepły i zabawny. "Pięćdziesiąt twarzy winy rozbraja skuteczniej niż saper" - genialne. Cały wiersz balansuje między ironią a czułością, a koniec jest idealny- odrobinę kokieteryjny, odrobinę smutny, bo ta bliskość za sekundę się skończy.

@Stukacz Genialnie niepokojące - są tu elementy klasycznej baśni (rycerze, księżniczka w wieży, walka o jej rękę), ale wszystko tu niszczeje od środka. Sen nakłada się na sen, granice zacierają się, a przemoc przebija przez bajkową oprawę. Moje klimaty. :) A klip - wyśmienity! Z przyjemnością słuchałam.

@viola arvensis Bardzo dziękuję! Również lubię taniec. :) Serdecznie pozdrawiam. @Leszczym @Waldemar_Talar_Talar Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam.

@Baxtus „Skazanych na wypalenie" - to zdanie zostaje. Nie pociesza, nie radzi. Po prostu mówi prawdę. Rozumiem, że powyższe wersy są sarkazmem. :)