Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Berenika97

Użytkownicy
 Pokaż profil  Zobacz aktywność

  • Postów

    8 363

  • Dołączył

  • Ostatnia wizyta

  • Wygrane w rankingu

    185

 Typ zawartości 

Treść opublikowana przez Berenika97

  1. Berenika97
    @Stukacz Świetny! Ostatni wers - "sen pojawia się i znika" - jak memento, że wszystko to tylko iluzja przed przebudzeniem w mokrej ziemi z poprzedniego wiersza. Wesele-widmo.
  2. Berenika97
    @Stukacz Świece palą się nad trupem, róża płacze krwawymi płatkami. To nie wiersz - to epitafium dla radości, wyryte na nagrobku nadziei. Pięknie przeklęte! Krótki utwór, ale mocny! Jak Memento mori wyrzeźbione w krwi i błocie.
  3. Berenika97
    @Stukacz Szczególnie uderzyły mnie wersy o nadziei przekutej we łzy - to jest właśnie ta granica, kiedy człowiek przestaje walczyć. Piękne i smutne jednocześnie.
  4. Berenika97
    @Stukacz Świetna dynamika i rytm - te krótkie frazy jak "buch, buch" czy "mrok i grób" - oddają chaos bitwy i szczęk oręża. Czyta się to niemal jak mroczny utwór heavymetalowy. (i tak się słucha) Super!
  5. Berenika97
    @Stukacz Ujęło mnie to połączenie delikatności śpiącej księżniczki z brutalnością wojny i śmierci. Zakończenie o rycerzu i "tych dwóch" zostawia intrygujące niedopowiedzenie - czy to fatum, czy ludzka wina? Dobrze budowane napięcie poprzez powtarzający się motyw wrzącej wody i pękającej kamiennej płyty. Bardzo mroczne , rytmiczne - po prostu fantastyczne!
  6. Berenika97
    @Stukacz Wojna nie zna wyjątków. Ten wiersz to wezwanie i modlitwa. Bardzo mi się podoba tekst i dobrze się słucha.
  7. Berenika97
    @Simon Tracy Fascynujący tekst - połączenie realizmu szkolnej wycieczki z gotycką fantastyką. Kontrast między zmęczoną, skacowaną młodzieżą a zjawiskową Absyntią tworzy niesamowity nastrój. Prozaiczna rzeczywistość zderza się z romantycznym mitem poety wyklętego. Ciekawi mnie, czy nauczycielka rzeczywiście położy tę różę na grobie. To byłby piękny gest uznania dla sztuki, którą oficjalnie potępia. Wszystkie wiersze, które dziś przeczytałam mają bardzo klimatyczna grafikę - bardzo mi się podoba.
  8. Berenika97
    @Simon Tracy Przejście od prozy życia (pomyłka godziny pogrzebu) do mrocznego, surrealistycznego rytuału jest mistrzowskie. Świetnie operujesz odwróceniem symboliki - czerń zamiast bieli, krew zamiast wody, zemsta zamiast przebaczenia. Zakończenie z imionami dziecka robi niesamowite wrażenie - Angelisa Angela Luna Sol de Muerte - to brzmi jak wyrok i obietnica zarazem. Świetny, mroczny tekst!
  9. Berenika97
    @Simon Tracy Jest w tym wierszu coś paradoksalnego - ktoś, kto twierdzi, że nie potrafi pisać, właśnie napisał coś, co zostaje w głowie długo po ostatnim słowie. To dno, o którym mówisz, jest jaśniejsze niż większość powierzchni. A palenie Marzanny - bogini zimy i śmierci - jeszcze występuje. :) Sama to robiłam z dziećmi.
  10. Berenika97
    na ziemi, co pamięta krew i uderzenie łopaty o kamień rosną brzozy z korzeniami w mundurach tyle zostało - numer na nieśmiertelniku fotografia bez twarzy ślad buta w glinie cisza ma tu wagę ołowiu nad Wisłą płynie echo co nigdy nie wróciło ze wschodu nawet cień nosi tu ranę a jednak - wśród popiołu, wśród ruin alfabetu - wciąż składa się rozstrzelane imiona
  11. Berenika97
    @Leszczym Chyba masz rację, ja - jeszcze jako studentka- zostałam zatrudniona "zdalnie" :))) Więc nie mam w tym temacie zadnego doświadczenia. :)
  12. Berenika97
    @Proszalny Dziękuję za te słowa. Przypomniałeś mi pewną historię, opowiedzianą przez kogoś z mojej rodziny. Ukochany mojej cioci , dostał alternatywę -albo polskie więzienie albo bilet w jedną stronę ufundowany przez administrację USA do " nowego świata". Wybrał to drugie, był więźniem politycznym. Ciocia została z nielegalnymi wówczas - dziś już pamiatkami po "Solidarności". On już nie wrócił - nigdy nie przyjechał do Polski, nie nawiązał kontaktu nawet z najbliższą rodziną. Widocznie zmienił drogę ....
  13. Berenika97
    @Proszalny A już myślałam, że te słowa kierujesz do mnie! :)))) Żartuję!
  14. Berenika97
    @truesirex Zestawiłeś niewidzialne fale radiowe z bardzo kruchą, biologiczną materią (kości, włosy, skóra). To mocny wiersz o tym, jak technologia „pożera” jednostkę - zarówno psychicznie (poprzez lęk przed przekazem), jak i fizycznie (poprzez tragiczne wypadki i naruszanie intymności naszych ciał przez wszechobecne fale). Przypomniał mi twórczość filmową Davida Cronenberga. Niesamowity wiersz!
  15. Berenika97
    @truesirex Serdecznie dziękuję! Bardzo smutny i nostalgiczny utwór, ale rzeczywiście posuje do wiersza. Pozdrawiam. @Wiechu J. K. Bardzo dziękuję! Dziękuję za tak poetycki odczyt. Serdecznie pozdrawiam. @Wiechu J. K. Pięknie to ująłeś. Światło prawdy w ciemności - jak latarnia w tunelu. Dziękuję!
  16. Berenika97
    @Alicja_Wysocka Alicjo - Twoje komentarze to już poezja. Cieszę się, że mogę delektować się Twoimi wierszami i czasami do nich wchodzić - cichutko. :)
  17. Berenika97
    @hollow man Ciekawy tytuł i intrygująca treść. Niezwykle poruszający obraz przemijania. Ta "mandala" sugeruje jakąś duchową pełnię, ale "zataczanie się" dodaje do niej ludzką słabość i kruchość. Piękne jest to, co zostaje - nie wielkie czyny, a drobne gesty - światło, moneta na chleb, cień gałęzi. To wiersz o godności w odchodzeniu, nawet jeśli czas o nas nie pamięta.
  18. Berenika97
    @Natuskaa Ten wiersz ma w sobie coś rzadkiego - optymizm, nadzieję bez gwarancji. Jajko nie wie, czy doleci, nie wie nawet dokąd - ale chroni się, toczy, kieruje ku porankom.
  19. Berenika97
    @Zbigniew Polit Wszyscy struchleli, myśląc o cudzie, A dziadek po prostu nie lubił złudzeń. Wstał, otrzepał garnitur i rzekł do ucha: "Pogrzeb poczeka, ważniejsza mucha!"
  20. Berenika97
    @Wochen A czy puste sny to nie najpiękniejszy dowód, że dzień był prawdziwy?
  21. Berenika97
    @Myszolak To świetna metafora twórczości - im bardziej gonisz natchnienie, tym bardziej ucieka. Przychodzi samo, gdy jesteś gotowy je przyjąć - niekoniecznie w formie, jakiej się spodziewałeś.
  22. Berenika97
    @APM To jak zapisane skrawki myśli tuż przed zaśnięciem - kiedy rzeczywistość miesza się z fantazją, a najważniejsze odpowiedzi kryją się w najmniej oczekiwanych miejscach. :) Podoba mi się!
  23. Berenika97
    @lena2_ W jej oczach nas ubywa, ale przy jej łóżku jest nas coraz więcej. Choroba zabiera pamięć, ale przywołuje rodzinę. Gorzki paradoks. Mądry i wzruszający wiersz.
  24. Berenika97
    @Leszek Piotr Laskowski Życie jako nauka chodzenia - uczeń na końcu wraca do punktu wyjścia, tyle że z całą drogą za sobą. Piękna metafora.
  25. Berenika97
    @onasama Blokada twórcza nie wynika tu z braku talentu ani narzędzi, lecz z czegoś zewnętrznego, nagłego - „musisz już iść". Ale nie jestem pewna. :)
×
×
  • Dodaj nową pozycję...