Berenika97

@Poet Ka Ojej, niezły żart! Doskonale wiesz, że Jezioro Aralskie wyschło i zamieniło się w pustynię. Słowa o "litoralu" i "moczeniu stóp" to genialny oksymoron. Nic dziwnego, że Ala chodzi z "językiem na boku" - w końcu ten "litoral" to teraz toksyczna pustynia. Genialna puenta! A poza tym - Ural, koral, litoral, Aral... ta kaskada rymów płynie jak woda. :))) I morał z tego wycieka dość jasny: Lepiej mieć basen, choć mały, lecz własny! I z wodą! Kapitalny limeryk!

@Poet Ka Krótko, treściwie i z ogromnym literackim bagażem. Te haiku to takie "pigułki wiedzy" - jedna smakuje absyntem i mrokiem Poego, druga ma zapach Tuwimowskich kwiatów. Świetna zabawa w czytanie między wersami! @Poet Ka Wracam do drugiego haiku, bo coś się w nim kryje. Już na tyle "poznałam" Twoje wiersze, że czuję , iż coś w nim ukryłaś. Czy fraza "oczyma wyobraźni" a potem "poemat" to czasami nie nawiązanie również do Mickiewicza?

Echa dzwonią: któż by nie uległ tej rześkości w kropelkach chłodnej rosy? Ileż dzikości budzi w sobie serce schwytane przez kwiecień.

@lovej Jak przeczytałaś - dla mnie Twój wiersz właśnie taki jest. Ale czytelnicy mogą różnie odbierać, tak jak różni są ludzie. :) Serdecznie pozdrawiam.

@Leszczym Zawsze uważałam, że uroda to coś podejrzanego – istnieje lub nie istnieje w zależności od tego, kto patrzy. :) No i jeszcze w zależności od profesjonalizmu fotografa. A z tym "szczęściem" - to jeszcze inna sprawa, ale nawet filozofowie nie mogą zakończyć sporu , czym jest. :)

@Poezja to życie Krótko, rytmicznie, jak przyspieszone bicie serca w środku nocy. Forma idealnie gra z treścią.

Choć pogląd w umyśle układa się gładko, Z twardymi faktami zgadza się rzadko.

@Jacek273 Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam.

@Simon Tracy Rzadko kiedy metafora tak trzyma od pierwszego do ostatniego słowa. Kamień który mówi, że milczy - i właśnie dlatego go słuchasz. Świetny tekst!

@MIROSŁAW C. Zaczyna się od oczu sprzedawczyni, kończy na planecie której nie ma. A między tym - cały ten ludzki nawyk bycia powtórką samego siebie. Wiersz inspirujący, z możliwością różnych odczytań.

@EsKalisia „Jutro też spróbuję wspiąć się na Górę - już z większą wprawą." Nie ma tu obiecywanego sukcesu, nie ma happy endu. Jest tylko kolejna próba. I właśnie jest świetne!

@EsKalisia Myśl uciekła i dobrze zrobiła - zostawiła po sobie coś lepszego. :)

@Stukacz Ten wiersz czyta się jak zejście po schodach coraz głębiej - każda strofa przybliża do tego finałowego obrazu. "Sam ze sobą w grobie gada" - to świetne,mocne zamknięcie. Z oprawą muzyczną - super!

@beta_b Świetny zabieg z dwoma głosami . A - brzmi jak każde społeczeństwo B - jak każdy człowiek, który odważył się być sobą. Ostatnia strofa B to czysta mądrość. Piękna!

@onasama Kosmiczna samotność z poziomkowym smakiem - nie spodziewałam się, że te słowa kiedykolwiek znajdą się obok siebie i będą miały sens. A jednak. :)))

@Toyer Wzruszający, metafizyczny wiersz o relacji poety z własną twórczością. Nawet martwy może tworzyć poezję - to jedno zdanie wystarczy aby zrozumieć, czym jest literatura.

@Leszczym To doskonała definicja zdrowego dystansu. Często mylimy bagatelizowanie z brakiem empatii, a tutaj widać, że to po prostu sposób na to, by "mieć życie" i nie dać się przytłoczyć każdemu drobiazgowi. Świetnie, że poruszyłeś temat higieny psychicznej i sztuki przetrwania w świecie nadmiaru. No chyba, że nie o to chodziło. :))))

@Robert Witold Gorzkowski Opisujesz miejsce, które utraciło swoją godność, ale nie do końca swoją duszę. Piszesz z miłością i goryczą jednocześnie, bez sentymentalizmu, za to z konkretnym, plastycznym okiem kogoś, kto naprawdę zna i czuje to miejsce. Tytuł "Boska Stodoła" - streszcza całą tragedię- coś boskiego, zredukowanego do stodoły. Czytam ten tekst jak elegię.

@Poet Ka Lepiej sycić się ciepłym żurem niż zimną urazą. Sól i tak bywa przesolona, a spokój ducha to przyprawa, której nikt Ci nie podbierze! :)

@Rinimod Ikcyżuk "Rzucę włócznią w czarną dziurę" - świetna metafora walki z blokadą twórczą. I to, że wiersz o niemożności pisania wierszy... istnieje - to już samo w sobie jest małe zwycięstwo.

@Marek.zak1 - Wszystko, lecz w duszy wciąż szaleje... nienasycony apetyt na radość życia! :)

@Tusza Świetna decyzja, żeby nie nazwać wprost co to za miejsce - ta niejednoznaczność działa na wyobraźnię. Posągi? Ruiny? Cmentarz? Świątynia? Każdy czytelnik zobaczy coś swojego. I ten kontrast - skruszony beton kontra świty i zachody - świetne!

@Leszek Piotr Laskowski Wiersz pozostawia po sobie pytanie, które każdy może zadać sobie sam - kto tu tak naprawdę jest chwastem? Chemicy potwierdzają coraz silniejsze zatruwanie naszej planety. Ważny głos!

@andrew Wiersz mówi do kogoś, kto stoi w miejscu i potrzebuje nie rozkazu, lecz łagodnego pchnięcia. Światło w przedostatniej strofie (pokażesz się w świetle) to nie reflektory - to wyjście z cienia, w którym się chowamy. Niepotrzebnie bo jesteśmy wszyscy na podobieństwo ... Bardzo refleksyjny.

@lovej To wiersz czuć całym sercem - chaotyczny jak życie, szczery jak mało co. Ten łabędź rozkładający skrzydła zostanie ze mną długo a taniec w kaloszach podczas suszy to szczyt poetyckiego absurdu i jednocześnie niezła metafora życia. :)