Berenika97

@Łukasz Jurczyk Tekst jest przemyślany. To bardzo dobra poetyka historyczna – łączy konkret z refleksją. Narrator jest w pewnym stopniu cynikiem, ale dostrzega odwagę wroga (Tebanie), ironizuje wobec Ateńczyków. Ostatni wers ("Może to hańba, że wrogom należy się szacunek") zawiera w sobie moralny niepokój, który wybija wiersz ponad kronikę. Trochę nie pasuje mi słowo "kupa" - może za kolokwialne. Ale jeżeli to celowy zbieg - to o.k. Świetnie przedstawiłeś bitwę pod Cheroneą - bardzo mi się podoba! :)))

@Jacek_Suchowicz Niech kramik stoi jeszcze chwilę, bo tu zostało tyle wspomnień, a komentarze, choć już rzadsze, jak stare przyjaźnie – wciąż się trzymają.

@Gerber Bardzo dziękuję! :) @sisy89 Bardzo dziękuję! :))

@Marek.zak1 Mądrą odpowiedź otrzymał uczeń. Prawdę należy mówić z rozwagą i szacunkiem. Ten, kto prawdę posiada, ma obowiązek ją głosić, lecz także rozum, by wiedzieć kiedy i w jaki sposób. Cel określa wybór środków, "gdzie szuka się poznania - tam prawda jest kompasem, a gdzie chroni się bezbronnych - tam milczenie bywa cnotą".

@sisy89 To piękny wiersz. Ma w sobie świadomość, że niektórych momentów nie da się zatrzymać ani odtworzyć. Melancholijny z przejmującą intymnością.

@iwonaroma Bardzo dziękuję! :)))

@Christine Bardzo dziękuję! :)) @Amber Bardzo dziękuję! Masz rację, takie drobne gesty - a jak dużo robią! @Jacek_Suchowicz Bardzo dziękuję! Mam nadzieję, że nie masz na myśli moich. :))) Pozdrawiam.

@w kropki bordo Bardzo dziękuję! :))))

@Amber To bardzo intrygujący wiersz. Bohater to kłusownik, człowiek funkcjonujący poza prawem, ale jednocześnie w specyficznej relacji z sacrum – grzesznik prowadzony przez Boga – tworzy napięcie moralne. Zimowy krajobraz jest tu niemal metafizyczny. "Porzucone małe śmierci" to kluczowe sformułowanie – można je odczytać jako zabitą zwierzynę, a To, że "nikogo nie dziwią" i "wykarmią kłusownika" sugeruje pragmatyczny, może nawet fatalistyczny stosunek do życia i śmierci. Piękne obrazy i metafory, bardzo podoba mi się "kościelna wieża ......"

@UtratabezStraty To bardzo dobry fragment, który pokazuje niezwykle oryginalną dynamikę małżeńską w nietypowych okolicznościach. Tekst ma lekki, humorystyczny ton mimo poważnej sytuacji. Ukazujesz realizm więzienny. Są wątki poboczne - historia Agaty i Marcina - nadaje funkcjonariuszowi cech innych nie stereotypowym strażnikom. Całość czyta się bardzo dobrze. Można poprawić trochę styl - tekst się momentami powtarza np. wielokrotne podkreślanie, że pani Krysia "zawsze dobrze życzyła małżeństwu", że Marek jest "chuliganem" i "łobuzem". W liście Agnieszki do Marka te same myśli wracają po kilka razy. Można by to skondensować. Czasem za dużo tłumaczysz czytelnikowi. Pełen akapit o tym, dlaczego Marcin zachowuje się wobec Agaty w określony sposób, mógłby być subtelniejszy – lepiej pokazać przez szczegóły niż opisywać wprost. Ale to drobne uwagi i bardzo subiektywne.

@infelia Bardzo dziękuję! :))))

@Jacek_Suchowicz Niewinny dymek – tytuł zapowiada coś błahego, ale systematycznie demaskujesz szkodliwość i absurdalność palenia. Świetnie napisałeś! Dobrze, że jesteś, brakowało tu Twoich wierszy i komentarzy. :))

@Łukasz Jurczyk Bardzo mi się podoba ! Każdy wers ma wagę uderzenia. Szczególnie mocne są te detale, które mówią więcej niż całe akapity- "włócznie krzywe jak dym", "chwycił za ziemię – jakby go mogła uleczyć", "zostawiła chleb" (ten milczący gest matki to mistrzostwo). Pozdrawiam i czekam na dalszy ciąg. :)))

@Simon Tracy To piękny, surowy wiersz pełen buntu i rozczarowania. Czuć w nim prawdziwą ranę. Ta gorzka ironia w "Szukaj głupcze miłości. Czas... start" to świetne otwarcie – jakbyś ogłaszał absurdalny konkurs, w którym z góry wiesz, że nagrody nie ma. To zerwanie z Cnotą – personifikowaną, pisaną wielką literą – to jest ciekawe. Jakbyś nie oskarżał konkretnej osoby, ale sam ideał, który okazał się oszustwem. "Obłudnico!" brzmi jak ostateczne rozliczenie z własnym romantyzmem.

@Leszczym A ja bez wzniosłych, filozoficznych wywodów o tym haśle. Ponieważ zaczytuję się w kryminałach, to ta myśl nabiera podwójnego znaczenia. Z jednej strony, fałszywe tropy i błędne interpretacje dowodów to właśnie to, co prowadzi detektywów (i czytelników) na manowce. Gdy inspektor „wie" coś na pewno – ale niewłaściwie – może przeoczyć prawdziwego mordercę. Niewinni ludzie lądują za kratkami, bo ktoś „wiedział", kto jest winny, zamiast przyznać, że nie wie. Z drugiej strony, kryminały uczą nas, że prawda zawsze gdzieś czai się w szczegółach. Dobry detektyw wie, że lepiej powiedzieć „jeszcze nie wiem" niż skonstruować fałszywą teorię tylko po to, by mieć jakiekolwiek wytłumaczenie. Sherlock Holmes mówił, że „to kapitalne błąd teoretyzować, zanim się ma dane" – bo wtedy zaczyna się dopasowywać fakty do teorii, zamiast odwrotnie. To może być także metafora dla życia: czasem lepiej przyjąć, że czegoś nie rozumiemy lub nie znamy pełnego obrazu, niż żyć w iluzji pewności opartej na fragmentarycznej czy zniekształconej wiedzy. Pokora intelektualna chroni nas przed pochopnymi osądami. Pozdrawiam. :))

@MIROSŁAW C. Pięknie pokazałeś, że nadzwyczajne dzieje się właśnie wtedy, kiedy "nie dzieje się nic nadzwyczajnego". To paradoks, który poezja rozumie lepiej niż filozofia. Bóg w słomkowym kapeluszu zbierający szadź - to przepiękny obraz – swojski i metafizyczny zarazem. Napisałeś - "nie działo się nic nadzwyczajnego" - a ja powtórzę za Anną, a jednak działo się!

@andrew Ten wiersz dotyka bolesnego paradoksu wiary – że szukamy zbawienia w niebie, podczas gdy ono czeka na nas w najbliższym sąsiedztwie, w nas samych, w tym, co robimy tu i teraz.

@huzarc Dużo w Twoim wierszu surrealistycznych obrazów zniszczenia. Dlatego ma niezwykłą siłę wyrazu - to metafizyczna wizja rozpadu i zniszczenia.

@Annna2 Jak dla mnie to poezja eksperymentalna, balansująca między głębią a hermetyzmem. Pojawiają się piekne motywy natury, ale przemieszane z abstrakcjami filozoficznymi. Kontrast między pejzażem a refleksją metafizyczną. Wiersz jest wymagający, jeżeli chodzi o interpretację. Jest tu też ironia – szczególnie w puencie o zniczu i kiczu, jakbyś sugerowała, że coś wzniosłego z daleka -może z bliska okazać się tandetą. Bardzo ciekawy z pięknymi obrazami. :)

@A.Between To piękny wiersz. Nie uciekasz przed własnymi pytaniami. Może bliskość to właśnie cisza, gdzie melodia nie jest potrzebna, Wiem, że lęk przed brakiem gwarancji to też rodzaj dotknięcia, próba zrozumienia, czy w tym co kruche, jest miejsce na trwanie.

@infelia Nie znam tego filmu, ale to ostra kara - ciemny loch? Tekst fajny. :)))

@Omagamoga Jeżeli tak to rozumiesz, to trudno. Bo jeżeli Ci napiszę, że należysz do tej mniejszości, która tworzy na tym portalu - to pewnie się nie zgodzisz. Ale zapewniam Cię, że zbiór jednoelementowy jest już zbiorem. :))) @UtratabezStraty Bardzo dziękuję! :)

@Natuskaa Serdecznie dziękuję! :)

@tetu Dziękuję serdecznie! Tak pięknie to ujmujesz, że aż się rumienię. Choć nie jestem pewna, czy "udźwignęłam" - czasem czuję, że ledwo doczłapałam z tym bagażem do mety. Ale Twoje słowa dodają sił. Dziękuję, że tak uważnie czytasz i pięknie komentujesz. :)) @UtratabezStraty Bo to nie raport! Nie jestem pracownicą GUS-ui, ani służb skarbowo-celnych, ani specjalnych, nikogo nie inwigiluję, żeby pisać pełne raporty. :))) Pozdrawiam. @huzarc@Simon Tracy Bardzo dziękuję! :) Pozdrawiam. @Migrena Serdecznie dziękuję! Czytałam dziś Twój przepiękny, emocjonalny wiersz o miłości. Zachwycił mnie - tyle nieokiełznanych emocji. Gratuluję!

@Marek.zak1Bardzo dziękuję! Całkowicie się z Tobą zgadzam, ja raczej obserwuję zachowania ludzi, ich relacje z innymi, albo relacje z dziećmi. :))) Pozdrawiam. @MIROSŁAW C. Bardzo dziękuję! Ale nie wiem, czy ten cytat jest aż tak bardzo adekwatny. Pozdrawiam. @Annna2 Bardzo dziękuję! Wśród ludzi zawsze można usłyszeć o trapiących ich problemach. Pozdrawiam. @andrew Bardzo dziękuję! Piekny komentarz, właśnie tak jest. Pozdrawiam.