Berenika97

@APM Ten koń skaczący, wywracający świat ogonem - to energia życia, której się tak boimy stracić. A koniec - „biegania boso po rosie w niebie" - jest zaskakująco lekki jak na tak poważny lęk.

@andrew Wiersz napisany bardzo osobistym głosem - czuć w nim szczerą rozmowę z Bogiem, który jest "obok, we mnie, wszędzie". Pozdrawiam.

@Migrena To niezwykle intymne studium zbliżenia, w którym granica między fizycznością a metafizyką ulega całkowitemu zatarciu. "Wessało nas w wyrwę po słowach” - wszystko, co ważne, wydarzyło się poza językiem. Metafora „opiłków” jest niesamowita, sugeruje tarcie przez obecność drugiej osoby. Ciała wiedzą szybciej, pulsują w tym samym rytmie, zanim umysł zdąży to nazwać. Ustawienie „w jednej osi” - idealne dopasowanie. "nie ma już jak oddzielić , siebie od niego” - metafora zjednoczenia, w którym zatracenie własnej odrębności jest ceną za absolutną bliskość. Bardzo gęsty i piękny tekst o zatracaniu się w drugiej osobie. Tak go rozumiem. :)

@hollow man A szkoda! Ludzie zachodu mają bardzo fałszywy obraz Rosji. Natomiast często Polacy są postrzegani jako genetyczne rusofoby.

@Trollformel Obrazy nakładają się na siebie jak kadry z niewywołanego filmu. Ten ostatni wers - „wywołam film" - wszystko scala: całe to dryfowanie, niebieskie tafle, ławica, bezgłowia - jakby były to klatki czekające na wywołanie.

@Leszek Piotr Laskowski Pięknie skonstruowany wiersz - kompozycja oparta na powtórzeniu „Ostatnie dni" działa jak refren, który za każdym razem nabiera innego ciężaru. Wiersz prowadzi przez całe życie ludzkie z delikatnością - od tornistra po zachód słońca. Szczególna jest strofa o ciąży - napisana z empatią i wyczuciem. „Pod sercem tętno - obcy, bliski rytm" - to moim zdaniem najpiękniejszy wers. Piękna i mądra jest też puenta - powrót „do źródła" - nie jest smutny, ale spokojny.

@Lapislazuli Próbujesz uchwycić całą sprzeczność człowieka. Ta para „niby... niby..." świetnie oddaje ambiwalencję, to wahanie między potępieniem a zachwytem nad ludzką naturą. :)

@Poet Ka Największy urok dla mnie mają dwa ostatnie wersy - "I kochał bardzo Meg Ryan - była podobna do żony." Świetnie to odwróciłaś - Meg Ryan dostępuje zaszczytu bycia podobną do żony Wujka. To najwyższy wyraz miłości ujęty w formę żartu - w jego oczach to żona była oryginałem, a gwiazda kina zaledwie jej kopią. Wspaniale bawisz się sprzecznościami, np. "Wierzył w Darwina jak święty" - ewolucjonizm to opozycja do religii. Wujek łapał małe owady i hodował bonsai, ale jednocześnie grały mu bezkresne prerie z westernów. Wyłania się portret człowieka, który wymykał się wszelkim schematom. Wiersz to lekko szelmowska celebracja nietuzinkowego życia. Super!

@Wiechu J. K. Fajne przypomnienie legendy o Twardowskim. :) Niech lśni ta przestroga, gdy księżyc się zbliża, Że pycha zbyt często nas do ziemi zniża.

@hollow man "Dlaczego Rosjanie są inni? Historia mentalności rosyjskiej" Autor: Piotr Gursztyn. :))))

@hollow man Twój wiersz to bardzo gęsty od znaczeń tekst, który można różnie interpretować. Ale właśnie odkładałam książkę z zakładką i pomyślałam o "stłumionym oddechu" włożonym między kartki książki. Ot, taki impuls. Pewnie wrócę do tego wiersza. :)

@hollow man Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. @hollow man W kwestii radzenia sobie z nałogami to niewiele mogę powiedzieć. Znam totylko z relacji ludzi, którzy podjęli z tym walkę. Ale były to tylko dwie osoby - wspomniana wcześniej pani psycholog (której się udało jako jedynej) i osoba, której się nie udało- wróciła do nałogu.

@JakubK Pokazujesz, że prawdziwa intymność nie polega na wyznaniach, tylko na tym cichym „Ty wiesz, ja wiem" na końcu.

@hollow man Intrygująca ta "morfologia" - szczególnie obraz oddechu włożonego między kartki książki - jakby życie zostało zakładką w historii, która już się nie dopisze. Ciekawe i precyzyjne studium emocjonalnego odrętwienia.

@Charismafilos To jeden z najtrudniejszych obrazów biblijnych , ale Ty zamieniasz go w wierszu na wyznanie miłosne. Powtarzające się „Akeda" działa jak modlitwa, a końcowe „Yireh" domyka to teologicznie i emocjonalnie. Przerażająca i piękna zarazem jest ta Twoja wizja "łagodnego wkładania rąk w pęta".

@Alicja_Wysocka Bardzo dziękuję! Dokładnie tak! Pięknie rozczytujesz przekaz tego wiersza. Taka sytuacja dotyczy wielu osób, które próbują walczyć o siebie. Serdecznie pozdrawiam.

@Marcin Tarnowski Dwadzieścia lat i nadal „nie dam rady" - to jest najpiękniejsze zdanie o żałobie, jakie czytałam. Bardzo wzruszające.

@Andrzej_Wojnowski „Toksyczna z nas para" - i tu jest cały ten paradoks. Samotność wykańcza i jednocześnie jest jakoś swoja. Całkowicie zgadzam się z @Rafael Marius :)

@APM Ależ to tylko mój komentarz! Twój wiersz nie potrzebuje żadnego dokończenia! Po prostu zainspirował do sklecenia kilku słów w tej formie. :) Pozdrawiam.

@Myszolak Bardzo dziękuję! Dziękuję za tak głęboki i trafny komentarz. Masz racje, ta osoba walczy z sobą, a właściwie z tym, co ztruwa jej umysł, właśnie poprzez zajmowanie się cudzymi sprawami. Jak wcześniej napisałam - to świadoma walka z nałogiem, z lękiem, że się nie uda. I przegrała tę walkę. Świetnie to oczytałaś! Jestem Ci bardzo wdzięczna za tę analizę. Serdecznie pozdrawiam.

@piąteprzezdziesiąte Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Jacek_Suchowicz Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. Dziękuję za niezwykle trafne słowa - obraz „erzacu” idealnie oddaje tę toksyczną pustkę. Ten tani falsyfikat, ten fałszywy świt, karmi się ciszą, nie dając nic. Choć zaciska pętlę, kradnąc oddech mój, pamiętam - to wciąż ja toczę ten bój. @wiedźma @Rafael Marius Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam.

@Gra-Budzi-ka Zabawny! Zawsze zastanawiałam się, dlaczego Wersal był synonimem kultury i bogactwa. A nie było w nim toalet. :)))

@Starzec Konkret padł ofiarą inflacji słów.

@Waldemar_Talar_Talar Wiersz uderza w czuły punkt! :)) Najbardziej bawi puenta o tym, że kolejna szafa to dowód miłości - muszę podsunąć ten argument mężowi, może w końcu przejdzie projekt nowej garderoby! Pozdrawiam.