Berenika97

@Nata_Kruk Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Poet Ka Bardzo poruszający tekst. Podoba mi się chłodny ton w narracji - brak melodramatyzmu sprawia, że opisywane okrucieństwa (jak scena z esesmanem nad rzeką czy spotkanie z Josefem M.) są bardzo wyraziste. Świetnie poprowadzony jest motyw psychologiczny "trzymania fasonu" jako odruchowego mechanizmu przetrwania. Mam jednak wrażenie jakbym czytała streszczenie dłuższej formy lub konspekt powieści. Szybkie przeskoki czasowe powodują, że niektóre wątki (np. relacja z Martinem czy Irenką) wydają się ledwie zarysowane. Zastanawia mnie też tytuł - "Fajka", to poboczny detal. To naprawdę świetny tekst, wart jest rozwinięcia.

@Kwiatuszek Fajnie uchwycona prawda o tym, jak rzeczywistość nie zmienia się z dnia na dzień, tylko skrada się - najpierw płot, potem pizzeria. Czyta się to jak kronikę znikania rzeczy, do których przywykliśmy bardziej, niż nam się wydawało. :)

@Nata_Kruk Bardzo dziękuję! Dziękuję za słowo "nić" - to chyba najlepsze, co można powiedzieć o tym, co łączy dwie osoby w wierszu i w życiu. Nie do zerwania. Serdecznie pozdrawiam.

@Krzysic4 czarno bialym Nie zawsze tak jest! Lecz bywa nieraz, że ta chuć, choć niesie „och” i „ach”, i „uch”, wcale nie szuka osób dwóch. Czasem wystarczy jeden zuch, by w pojedynkę wprawić w ruch. A kiedy fantazji pęknie nić... to i w trójkącie można wyć!

@Leszczym Ja piórkuję, jaki świetny tekst! Z takim piórem na pewno wygrasz każdą walkę przez nokaut w pierwszej rundzie. Pozdrawiam! :))

@iwonaroma i na ekranie telefonu - czytam sobie wprost z balkonu :) Najbardziej ujął mnie ten w serduszkowym swetrze. :)

@Wędrowiec.1984 Może nie trzeba nazywać tego końcem, może to po prostu pauza - bez terminów. Twoja wrażliwość i talent , dzięki któremu tworzyłeś piękne wiersze pozostaną. Dziękuję za każdy utwór, który wyszedł spod Twojego pióra i trafił tutaj. Twoje wiersze potrafiły zatrzymać w biegu i skłonić do refleksji - to piękny dar. Będziemy cierpliwie czekać, aby to hobby znów dawało Tobie i nam wiele radości. Twoja obecność, nawet cicha, jest dla nas dużą wartością. Serdecznie pozdrawiam i życzę zasłużonego odpoczynku.

@Posem @APM @Natuskaa @Benjamin Artur Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Łukasz Jurczyk Bardzo dziękuję! Zegar i tak swoje wie - ale ten moment, kiedy o nim zapominamy, jest chyba najrealniejszy ze wszystkich. :)) Serdecznie pozdrawiam. :) @andrew Bardzo dziękuję! Dziękuję za piękny wiersz! :) Serdecznie pozdrawiam. :) a potem zatrzymać na chwilę uśmiech między sercami jak światło w oknie bo najdłużej zostaje to, co było blisko. @Marek.zak1 Bardzo dziękuję! I wcale nie off top, bo właśnie o to chodzi w takim pisaniu - żeby ktoś po drugiej stronie sięgnął po swoje. Babcia, która wychowuje - to ogromny ślad w człowieku. Wiem, bo też miałam cudowną Babcię! Serdecznie pozdrawiam. @Poet Ka Bardzo dziękuję! "Graniczny" - to chyba najdokładniejsze słowo na to, co chciałam pokazać. Nie sam upadek, tylko tę linię, przy której jeszcze można być razem. Serdecznie pozdrawiam. :) @MIROSŁAW C. Bardzo dziękuję za przypomnienie tych słów, świetnie tu pasują! Serdecznie pozdrawiam. :) @LessLove Bardzo dziękuję! Popierami projekt całym sercem. Ławeczka w parku, z wizerunkiem Prawdziwej Babci - tej od filiżanki, od rąk, które trzymają mocniej niż mówią, od cierpliwości, która nie pyta, skąd się bierze. I myślę, że ona by tam siedziała chętnie - właśnie w parku, w słońcu, patrząc na przechodzących. Gotowa na każde selfie z uśmiechem. :):) Serdecznie pozdrawiam. :)

@Migrena Bardzo dziękuję za tak niezwykły komentarz i za fizykę, która nagle stała się najpiękniejszym obrazem tego wiersza. Re-fazowanie - zostawię to sobie gdzieś blisko, może zadziwię tym fizyka. :) Serdecznie pozdrawiam. :)))

@Marek.zak1 Prawdę ująłeś w każdym swym słowie, co tam nas czeka - nikt nie odpowie. I choćby człowiek wyciągał dłonie, nie wie, co znajdzie po drugiej stronie.

@APM Twój wiersz jest pełen silnej emocji. Bije z niego głęboka potrzeba katharsis - gwałtownego, oczyszczenia, które jest konieczne, aby przynieść ulgę i zmienić ból w coś pięknego ( błękit nieba). w pustych miejscach po wyrwanych korzeniach niech wykiełkuje spokój jasny jak ten błękit o którym marzysz

@Stukacz Piękny, niezwykle nastrojowy utwór. Ma w sobie niesamowitą melodyjność - rytm rzeczywiście przypomina kołysankę, ale treść budzi emocje, zamiast usypiać. Bardzo poruszający obraz nocy i ucieczki w marzenia.

@andrew Czyta się to jak spacer przez wspomnienie - każdy obraz zatrzymuje na chwilę, ale nie zatrzymuje czasu. Piękne. Bardzo lubię akacje :) Ale też i wakacje. :) Pozdrawiam.

@beta_b Życzę, abyś szła łagodnie przed siebie. Niech duch posłucha i pozwoli Ci po prostu odpocząć w tym spokoju. Wszystkiego najlepszego!

@Leszek Piotr Laskowski "Czy z pustym żołądkiem twoje życie widziane też by nie zaczęło na wartości upadać?" - to ciekawe pytanie. Trafnie pokazujesz, że wiele "wielkich teorii" rodzi się w komfortowych warunkach, a prawdziwe rozumienie życia przychodzi dopiero przez jego pełne doświadczenie - z biedą, stratą i lękiem.

@Łukasz Jurczyk Napisałeś bardzo uniwersalnie - to studium psychiki żołnierza. Czy ten fragment to pokłosie buntu w Opis? Aleksander pozwolił najstarszym i rannym żołnierzom wrócić do domu, co wywołało bunt reszty armii. Niezależnie od kontekstu historycznego, ukazany jest tu dramat żołnierza - każdego, i jest on od stuleci podobny. Okazuje się, że wybór jest trudniejszy niż rozkaz, bo wolna wola paraliżuje go - poza armią jest nikim. Słowa „w ciszy nie umiem spać” oraz ucieczka przed ciszą - to opis syndromu stresu pourazowego (PTSD). Żołnierze wybierają dalszą walkę, bo zatrzymanie się oznaczałoby konfrontację z własnymi demonami. Bardzo ciekawe jest porównanie miłości króla do uczucia, jakim wojownik darzy „swój stary nóż”. To miłość do użytecznego narzędzia. Żołnierze zdają sobie sprawę z własnego uprzedmiotowienia, a jednak to akceptują. Wojna kradnie młodość -biologicznie ci żołnierze są jeszcze nie najstarsi, ale mentalnie są starcami. Ich serca zamieniły się w "żelazo" - stwardniały, pozbawiając ich miękkich, ludzkich odruchów. Psychologiczny, aktualny i świetny tekst! Wolność rodzi strach, Łatwiej podnieść znów włócznię. Młodzi a już starzy.

@.KOBIETA. Piękny wiersz, intymny, ze świetnym rytmem. Obraz lustrzanych spojrzeń i ta cisza wypełniana czułością – coś bardzo zmysłowego.

@MIROSŁAW C. Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

I. Wnuczka o babci. Siada przy oknie, zanim zadzwonię do drzwi. Słyszę, jak dostawia filiżankę. A potem - trzyma moją rękę, szuka pewności, że ktoś zapamięta jej imię. II. Babcia o wnuczce Jest przy mnie - jasna i pachnąca wiatrem. Jeszcze nie wie, że gubię się we własnej pamięci, i odpływam od brzegu z każdym zachodem słońca. I tylko przy niej pamiętam jeszcze swoje imię

@lena2_ Bardzo dziękuję! Bardzo się cieszę, że to mini Ci się spodobało:)) Serdecznie pozdrawiam. :) @Leszek Piotr Laskowski Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@iwonaroma Bardzo dziękuję! Lubię haiku i przyrodę. :) Serdecznie pozdrawiam. :) @Poet Ka Bardzo dziękuję! To było niezwykle delikatne. :) Serdecznie pozdrawiam. :) @Alicja_Wysocka @jan_komułzykant @lena2_ @Michal Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Łukasz Jurczyk Dokładnie tak! Podobno Aleksander jak trochę otrzeźwiał kazał gasić pożar, ale było już za późno. :)

@Starzec Czas więc chwycić za wiosła, zamiast czekać na wiatr. :)