Berenika97

@Simon TracyTo ciekawe, jaką strategię przyjmujesz - czy znając ruchy przeciwnika, końcowy wynik jest zawsze patowy?

@Natuskaa Bardzo dziękuję! Oczywiście, że pozwalam. :))) Sama jestem też jak kosmitka - czasem odczytanie tekstów mówi równie dużo o nas samych, co o samym tekście. Może właśnie dlatego poezja jest taka cenna- każdy znajduje w niej coś swojego, nawet jeśli autor miał na myśli coś zupełnie innego. Życzę Ci wspaniałego Nowego Roku! Pozdrawiam serdecznie!

@Marek.zak1No chyba wiesz więcej, bo ja jeszcze jestem na etapie kupowania małych misi. I nie dla siebie. :)))

@Leszczym "w świcie wyobraźni powinna panować możliwie największa wolność wyobraźni właśnie :)" I właśnie tu się bardzo z Tobą zgadzam! (Zresztą, nie tylko tu) :))) @truesirexBardzo dziękuję! Cieszę się, że tak niezwykle głęboko odebrałeś tę miniaturkę. :) Pozdrawiam.

@Marek.zak1 Chyba wreszcie się z Tobą nie zgodzę! :))) Wspólne nazwisko, konto, miska, dzieci, wnuki – pełna lista. Gdy wnuk wpadnie choć na chwilę, sen ucieka… miłość zawsze ma kondycję! No i misie - słodziaszki. :)

@Leszczym Ależ to tylko matematyczna głupotka:))) Ale dlaczego mam się wstydzić własnej wyobraźni? Czy tak mawiają ludzie z kompleksami? Muszę się nad tym zastanowić. 🤔 :)))

@Leszczym Albo matematyczna kreska dzielenia stała się symbolem odcięcia się od kogoś. :))) @Marek.zak1 Bardzo dziękuję! :)

@Leszczym Podoba mi się część o "kłopotach z odwzorowaniem" - może oznaczać trudność w dopasowaniu się do konwencjonalnych ról społecznych. A końcowa uwaga, że tacy jak Ty "bardzo rzadko bywają wzorami do naśladowania", to sympatyczna kokieteria - subtelna afirmacja swojej odmienności. :))) Pozdrawiam.

Nie chciał się mnożyć. Nie chciał się dzielić - więc postawiła na nim kreskę.

@beta_b Jakie piękne podsumowanie roku! Czuć w tych słowach prawdziwą dojrzałość i wdzięczność za proces, przez który przeszłaś. Szczególnie porusza mnie ta metafora z puzzlami - czasem trzeba lat, żeby zobaczyć cały obraz. Niech kolejny rok przyniesie Jeszcze więcej takich chwil, Gdy rozumiesz, czujesz, wiesz już ... Wszystkiego Najlepszego! :)

@lena2_ Te półprawdy to chyba najsprytniejsza zwierzyna - wiedzą, że wystarczy domieszka prawdy, żeby się ukryć w polu widzenia. Mądry i świetny wiersz!

@huzarc Wiersz zbudowałeś jako serię antytez – „zapomnieliście X, więc spotka was Y". Widzę tu wizję apokaliptyczną, cywilizacja, która wyrzekła się podstawowych umiejętności i wartości (walki, pracy fizycznej, jedzenia mięsa, tradycyjnej edukacji), skazana jest na zagładę. A finałowy obraz „ostatniego pokolenia" brzmi jak wyrok. To bardzo ciekawy przykład poezji zaangażowanej.

@Simon Tracy Ten wiersz to złożona, niesamowita metafora rozpadającego się związku, w której partia szachów stają się obrazem relacji między dwiema osobami. Życie postrzegane jako szachownica pełna „śmiercionośnych pułapek" prowadzi do patowej sytuacji, w której jedynym wyjściem wydaje się „utonięcie w myślach", czyli właśnie rezygnacja z ruchu. A przemoc, mimo, że dzieje się w fantazji i metafory szachowej, ujawnia głębokość rozgoryczenia i chęć zemsty. Końcowe zadanie - symboliczne "zabicie" - to koniec związku, emocjonalne unicestwienie, bliskość zamieniła się w strategię, a miłość w chęć dominacji i zemsty. Świetny wiersz! Mój partner w grze stara się "zabić" królową - ale moją!

@M_ariannePiękny! A dziś wszystko, co napisałaś się zgadza. :)

@truesirex Ten wiersz to przejmujący portret toksycznej relacji i emocjonalnego wykończenia. Otwierający obraz pustego ekranu telewizora to świetna metafora – zamiast przekazu jest tylko szum, a "odbicie" sugeruje, że w tej relacji człowiek widzi już tylko samego siebie, nie ma prawdziwego kontaktu. A brutalny fragment - "litry mojej krwi w cudzym aneksie kuchennym" - to metafora, która mówi o ogromnej krzywdzie. Puenta odsłania mechanizm toksycznej relacji. Wiersz piękny i tak smutny jak piosenka. Pozdrawiam.

@MIROSŁAW C. Napisałeś poruszający i piekny wiersz - dramatyczny monolog osoby, która boryka się z egzystencjalnym kryzysem i poczuciem wyobcowania. Ciekawe jest, że pojawia się tutaj specyficzna duchowość oparta na kontakcie z nieożywioną naturą. Tak ja odbieram Twój wiersz. :)

@Wochen Ten wiersz ma w sobie cichą, kontemplacyjną moc. Podoba mi się niedopowiedzenie tego wiersza - nie jest jasne, czy to zaproszenie do odejścia od utartych dróg, czy raczej obserwacja, że obok zawsze istnieje alternatywa, której nikt nie wybiera. Bardzo mi się podoba.

@Natuskaa Pięknie pokazujesz, jak relacja przemienia się z pomyłki w coś nieoczekiwanie pogodnego. To wspólne rysowanie słońca, obserwowanie myśli która "raz jest kogoś raz niczyja" – to bardzo subtelny portret bliskości bez posiadania. A finał o ciszy rodzącej kwiaty brzmi jak zgoda na tajemnicę.

@Lenore Grey Ciekawy tekst - niedomówienie i zagubienie. Te urywane obrazy i pytania bez odpowiedzi tworzą atmosferę niepokoju i straty, jak rozmazane wspomnienie, które wymyka się pamięci. Balansujesz na granicy baśni i koszmaru. Pięknie!

@andrew Trafnie oddajesz różnicę między istnieniem dwóch osób a istnieniem relacji- "jesteśmy", ale "NAS nie ma". Najciekawsze jest tu rozróżnienie - fizycznie obie osoby trwają, ale coś nieuchwytnego, co tworzyło wspólnotę, zniknęło. Metafora zawieszonego systemu dobrze oddaje to poczucie zepsucia czegoś, co działało naturalnie. Bardzo mi się podoba.

@Łukasz Jurczyk Ta część to niezwykły manifest młodzieńczego buntu i pragnienia własnej drogi. To klasyczne starcie - doświadczenie kontra młodzieńczy zapał, mądrość ostrożności kontra pragnienie sławy. Pięknie napisałeś o niemożności przekazania doświadczenia i o tym, że każde pokolenie musi samo dotknąć ognia.

@Łukasz Wiesław Jasiński Serdecznie Panu dziękuję!

@hollow man Ja również lubię patrzeć na stare zdjęcia, ale bardziej rodzinne , po to, aby "ktoś" o ludziach "zapisanych" na fotografiach pamiętał. Do tej pory wybieram zdjęcia z tysiąca cyfrowych i je wywołuję, podpisuję - a potem oglądam. Nauczyłam się tego z domu rodzinnego. Pozdrawiam.

@andrew Bardzo dziękuję! Dziękuję za te głębokie i mądre słowa. Rzeczywiście, ta cykliczność i wieczne odradzanie się to najpiękniejsza prawda o życiu. Pozdrawiam. :) @truesirex Bardzo dziękuję! Natura to najlepszy nauczyciel poezji - ona sama jest czystą emocją. :) Pozdrawiam. @Waldemar_Talar_Talar Bardzo dziękuję! Dziękuję za miłe i eleganckie słowa! Pozdrawiam. :) @piąteprzezdziesiąte Twój komentarz jest naprawdę piękny - szczery, konkretny i miły! Dziękuję, że doceniłaś inność i świeżość tego erotyka. To dla mnie ważne słowa. Bardzo dziękuję! Pozdrawiam ciepło! @Christine Bardzo dziękuję! Niebanalność to jeden z największych komplementów - cieszę się, że wiersz Ci się spodobał. Pozdrawiam! @Lenore Grey @FaLcorN @hollow man @MIROSŁAW C. @Rafael Marius @Wochen @Kamil Olszówka @beta_b @Robert Witold Gorzkowski Bardzo dziękuję i serdecznie pozdrawiam. :)

@iwonaroma Czytam ten wiersz jako opowieść o stanie zawieszenia - między potrzebą ochrony a lękiem przed otwarciem się na świat. Obraz jest prosty, ale niesie ze sobą ciężar emocjonalny, który długo zostaje pod skórą. Wiem, że można jeszcze inaczej zinterpretować, bo tekst niesie wiele symboli.