Berenika97

@Annna2"Jasne są dni i wypełnione bólem" - pięknie napisałaś, o młodych, niepokornych, o J.M. - "nieśmiertelnych".

@Andrzej P. ZajączkowskiBardzo dziękuję! 💚

@Jacek_SuchowiczBardzo dziękuję! Piękne i bardzo trafne spostrzeżenie. Dzieciństwo to też fundament, na którym budujemy całe nasze dorosłe życie.

@viola arvensisTwoje "nieskładne, smutne niedokochane" wiersze są tak naprawdę piękne, prawdziwe, mądre, wzruszające, odważne .... Wiem to, ponieważ z przyjemnością do nich wracam. Pozdrawiam.

@Alicja_Wysocka Świetne! Lecz może, Pani, wcale nie jest blagą, Ten dym i centymetr kłamstw po trochu? Może to prawda, tylko zbyt odważna, By mogła spojrzeć komuś prosto w oczy?

@MigrenaDziękuję! Stałam się niemal uczestnikiem powolnego gaśnięcia. "Potem już nic. Prawie nic" Jak powolne zanikanie. Masz niezwykły dar!

@Ajar41Bardzo dziękuję!

@RomaBardzo dziękuję! Twój wiersz bardzo mnie wzruszył. Dziękuję! 💙 @Alicja_WysockaBardzo dziękuję! Czasami spotykamy taką osobę z traumatycznymi przeżyciami i nie możemy przejść obojętnie. @MigrenaBardzo dziękuję! @FaLcorN@Robert Witold GorzkowskiBardzo dziękuję!

@Annna2Bardzo dziękuję! Masz rację - Człowiek poraniony w dzieciństwie, często nie może się odnaleźć w dorosłym życiu.

@Nata_KrukBardzo dziękuję! 💚 @MIROSŁAW C.Bardzo dziękuję!

@Łukasz JasińskiOcenę Powstania Warszawskiego już podali wszyscy, którzy poczuli się do tego uprawmnieni lub nie - historycy, politycy, domorośli znawcy i eksperci, i.tp. Ja staram się nie oceniać wydarzenia, bo każda jednoznaczna ocena nie będzie oceną obiektywną. Patrzę na Powstanie Warszawskie przez pryzmat mieszkańca okupowanej Warszawy, interesują mnie jego wybory, jego tok myślenia, jego emocje, rozpacz, bo świadomy swojego zniewolenia ma prawo do walki o wolność, godność, o swoją Ojczyznę. @Łukasz Jasiński Dziękuję, że zrócił Pan uwagę na moje imię, a co do wieku, to chyba nie była trudna zagadka. @Nata_KrukDziękuję! Musi być, bo to nasza tożsamość. @violettaDziękuję! Obyśmy tego nie stracili. @LeszczymDziękuję! Wiem o tym, niestety! @JWF@[email protected]@MIROSŁAW C. Bardzo dziękuję!

Dzieciństwo - zatrzaśnięte w skrzyni, z ciałem zepsutej lalki, zbyt ciche, by wspominać, zbyt trwałe, by zniknąć. Świat nie chciał go poznać - było zbędne jak sztuczne westchnienie, unoszące się nad dachami sierocińca. Przemyka teraz cicho, cieniem bez imienia, tam, gdzie smutek łzawą mgłą się ściele. Czeka na dotyk, który nie rani, na słowo, które nie osądza. Istnieje w szczelinie między życiem a udręką.

@Maciek.J Ostatnia strofa zrobiła na mnie duże wrażenie, z tą gorzką puentą - rzuca nowe światło na cały utwór: życie nieraz bywa bardzo długie krótka jest zawsze tylko faza REM To genialne podsumowanie. Rozumiem, że nawet długie, biologiczne życie może być pozbawione tego, co najcenniejsze – marzeń sennych, intensywności, przeżyć, symbolizowanych przez fazę REM. Wiersz zastanawia ...

@FaLcorNAż dech zapiera! Piękny!!!!

@Annna2 Niezwykła czułość do ziemi przodków, pamięci, natury. Wers „nie wiem, kiedy tego nie robię” zostaje w sercu na długo pokazuje, jak silna jest miłość do miejsca, do ziemi, do wspomnień. To piękny i osobisty tekst. Fejne jest twoje mniłowanie.

@LeszczymNaprawdę tu pieknie! :)

@Łukasz Jasiński Myślę, że nie brakuje świetnych malarzy. Malarstwo realistyczne przestało już pełnić swoją podstawową rolę - utrwalania i upamiętniania rzeczywistości, wydarzeń, ludzi wpływających na życie innych czy bieg wydarzeń. Rozwój cywilizacyjny, przede wszystkim nowych technologii, zastąpił malarstwo realistyczne. Jak opowiadam o hołdzie pruskim lub bitwie pod Grunwaldem to pokazuję obrazy Matejki ( i chwała mu za to, że tego dokonał), ale jak o wybuchu II wojny światowej - to pokazuję filmy dokumentalne. Malarze szukali i szukają innych dróg rozwoju swojego talentu.

@Konrad KoperBardzo dziękuję!@Annna2Bardzo dziękuję, niektórzy - znam takich - kochają tę starą i wspóczesną Warszawę. Mogą opowiadać o każdym kamieniu, cegle - godzinami.

@MigrenaSiła słowa, hołd, epitafium - opowieść o ludziach kochających miasto (nosili je w sobie) i wolność. Stworzyłeś pomnik ze słów, które tętnią krwią i emocjami.

sześćdziesiąt trzy dni kotwica na ramieniu w ogniu gaśnie sen echo w ciemności to szept spowija kanał jak modlitwa stóp mury jak rany wiatr niesie krzyk rozpaczy tu kiedyś był dom na gruzach życie kamień pamięta płomień tu jest Warszawa

@Annna2Bardzo wzruszający tekst. Masz niesamowitą wrażliwość i umiejętność łączenia ludzkich, pojedynczych losów z wielkimi wydarzeniami. Wiersz z pięknymi metaforami - to również symbol niezrealizowanych marzeń i nadziei. Przerwane młode życia - Basi i Krzysztofa Kamila wzruszyła mnie do łez. Tak delikatnie przywołujesz tragiczną historię Kolumbów. Właśnie takie słowa najbardziej tworzą pamieć zbiorową narodu.

@Robert Witold Gorzkowski Dziękuję, że pamiętałeś. Jest tylko jedna prawda Bez kłamstw wykrętnych, bez cienia: Prawda walczącej Warszawy, Prawda ludzkiego sumienia. Jest tylko jedna cena, Którą oznaczyć najprościej: Cena ludzkiego życia, Płacona za prawdę wolności. Jest tylko jedna droga Od krzywd daleka, od sporów: Droga uczciwych ludzi, Droga ludzkiego honoru. Nam niepotrzebne są słowa, Ani przemówień ton łzawy! Niech politycy szukają Sumienia w gruzach Warszawy, Niech odszukają tam wolność Dawno zgubioną w traktatach - My - dosyć mamy współczucia! Dosyć uśmiechów Piłata! Do świata Polska przesyła Apel tragiczny i krwawy: Honor ludzkości Historia Odmierzy Golgotą Warszawy. Francja, wrzesień 1944 r. Ryszard Kiersnowski (1912-1977)

@NelaPrzejmujący wiersz, szczery. Wiem, czym jest depresja - ostatnia część to wołanie o pomoc. Dobrze, że piszesz, podziel się z innymi swoimi myślami. Wyrzucaj z siebie nagromadzone emocje.

@LeszczymŚwietnie, że Kraków - bliskie memu sercu miasto. Świetny tekst i niezła piosenka!

@Nata_KrukNiezłe zestawienie , kataklizm i nadzieja na nowe życie.