Poezja to życie

Życie Rozstanie Kolejne przykre doznanie Zostawia w nas ślady Na których czas Odcisnął swoje piętno

I plączesz się Gubisz w zeznaniach Bo nie ma prawdy W twoich wyznaniach A miłość umarła Tak jak twój (Ostatni wypalony papieros) I sny i marzenia odeszły Tak jak jesienny chłód Mnie już nie było Bo nie czekałem na żaden cud A smutek i złość przekroczyły Wszelkie dostępne granice

Miłość to stan Całkowitego upojenia Stan uśpienia Bo nim się obejrzysz Uczucie rozsypie się W drobny mak Pytasz jak? Odpowiedzi i tak Znikną całkowicie Wraz z sierpniowym słońcem...

Boję się świata W którym nie mogę zasnąć Boję się prawdy Która mnie wyzwoli Boję się miłości Która zada ból Tak bardzo się boję...

Samotność boli I tak jak papieros Wypala od środka Potem jest tylko pustka I nawet śpiewu ptaków Nie słychać wczesnym rankiem Bo ból wszystko zagłusza I prowadzi cię na tamtą stronę Który to już raz?

Po co wierzyć i trwać? I tak wszyscy poginiemy marnie Prędzej czy później Bo czas jest bezlitosny Dla każdego bez wyjątku I kradnie duszę, marzenia i wspomnienia Zostawiając tylko śmierć Więc lepiej bądź przygotowany Na otchłań i ciemność Bo nigdy nie wiesz Kiedy trafi ci się ta "niespodzianka"

Życie to sen I nie przynosi Żadnych odpowiedzi Tylko pytania Które znikają W niewyraźnym tle Znikają w szarej mgle

Tak daleko od siebie Tak daleko tak I nadziei na powrót brak Bo gdy serce wybija Pierwszą i drugą melodie Wtedy samotność Uderza ze zdwojoną siłą

Ty i ja Nasze życie Słońce w zenicie I krwawe chmury Na niebie Czy to upadek I nóż wbity w plecy? Czy tajemnica Ubrana w parszywe słowa Zaczynamy ten koszmar od nowa!

Tylko jeden dotyk I znikam Tylko jeden pocałunek Jestem przecież tak blisko Koszmary już nie wrócą Bo miłość wygrała A światło pokonało ciemność Na końcu leśnej drogi

Myśli tyle W głowie O miłości Czy to obsesja? Czy droga Z której nie ma powrotu Bo przecież nikt W ciemności Nie rozpozna moich śladów

Taniec w deszczu Jej rozpalone uda Pustka trwania Słońce zgasło Krew na policzku Ostatni upadek Gorące pocałunki Randka ze śmiercią

Kto chce kochać poczeka Z otwartymi rękami Śpiewając te kilka słów: "Boże daj mi jeszcze dzisiaj Trochę pięknej miłości" Niech zapuka do moich drzwi Przywitam ją z otwartymi ramionami Jeszcze tego wieczora...

Łzy zostaną Miłość odejdzie I zostanie tylko Serce rozdarte na pół A potem wstanie Nowy dzień I wiara uleczy Ból i pustkę I jeszcze parę Innych rzeczy...

Jeżdżę na rowerze Bo rower to mój świat I uczucie wolności Bo zwiedzanie wielu zakątków Na dwóch kółkach To uczta dla ciała I samo zdrowie Aż dusza się cieszy Na te widoki A w sercu radość I lipcowy wiatr Który lekko wieje Na wszystkie strony Więc jadę pod wiatr...

@Waldemar_Talar_Talar Dziękuję Waldku!

Miłość i sny Rozstanie i łzy To znaczy tak wiele Gdy smutek dobija I kończy się zawsze W ten sam sposób Bo z hukiem zamykają się Te ostatnie drzwi Przed nami...

Zostaną ze mnie Tylko zgliszcza Bo ten świat Mnie wyniszcza I pokazuje swoją Ciemną stronę Prawdę objawioną Jak na dłoni Bo śmierć To kres ziemskiej podróży Czy może dopiero Początek problemów?

Nie ma ciebie A byłaś moją Gwiazdką na niebie Która nadawała sens Mojemu istnieniu A wszystko inne Traciło na znaczeniu Bo razem odkrywaliśmy Ten piękny i cudowny świat Już od tylu lat

Co wczoraj? A co dzisiaj? Kilka słów na pożegnanie Twój zapach w powietrzu I niedojedzone śniadanie Dlaczego to zawsze Kończy się w ten sam sposób?

Wino uderza Do głowy A gorzka prawda Ciśnie się na usta Bo światło zawsze Pokona mroki życia Gdy czas pozwala Przetrwać kolejny dzień

@Łukasz Jasiński Bo ta cała śmieszna PLANdemia to była jedna wielka próba szatańskiego zniewolenia ludzkości!Ja też się nie zaszprycowałem śmiercionką!! Jebać globalne złodziejskie elity! Fuck NWO!

Jej ostatni papieros I ten słodki pocałunek W oparach tytoniu Smakuje jak dar od Boga

Umarłem wczoraj Umieram dzisiaj I umrę jutro Bo bez ciebie Nie ma sensu dalej trwać Bo tylko z tobą Umiem się bać Rozstań i powrotów

Chłód nocy Zbliża nas do siebie A gorące poranki Oddalają I w tłumie Gubimy się Szukając ukojenia W oparach absurdu Ale spokój nie nadchodzi...