Poezja to życie

Łzy z miłości Płacz dziecka Jak pachnie niebo?

Śmierć Zapach I smak To jest to Co znam To jest to Co mam w sobie Gdy inni Nie patrzą I nie rozglądają się Za siebie Bo przecież W tłumie I tak każdy Umiera samotnie

Złamane serce Nie ma powrotów Zgasło niebo

Zmiotę wszystko Jednym oddechem I wywrócę twój świat Do góry nogami Już nie będziemy sami A ból zamieni się w strach A strach w noc Która nigdy się nie skończy Zapamiętasz moje imię Po wsze czasy...

Jesteśmy prości Idziemy w gości Bóg w dom! Gość w dom! Uciekamy przed Głosem naszej świadomości W odstawkę I na boczny tor Bo niebo Przed nami ukryło się

Twój dotyk Jak otchłań Wciąga mnie W przepaść Twój oddech Jak ogień Spala mnie żywcem Twój wzrok Jak cios obuchem w twarz Wyrywa mnie ze strefy komfortu A potem wszystko Wraca na dawne tory Przebudzenie w ramionach świtu Napawa mnie radością...

Noc zimna jest I nie ma już Twoich pocałunków Na mojej skórze A płatki śniegu Na twoim nagim ciele Przywołują mi Dobre wspomnienia Gdy siedzę Całkiem sam Z kubkiem Gorącej zimowej herbaty I mam wciąż Te lodowate dłonie Czuję tylko mróz!

Moje miasto Żyje, oddycha Czaruje swoją przestrzenią I żadni obcy W niej nic nie zmienią Choćby nawet chcieli Próżne ich nadzieje! Tak łatwo rozbiją się o bruk!

Umieramy I dumę do kieszeni chowamy Żegnając świat Tak niedoskonały I tak daleki Od boskiej chwały Bo czas niszczy wszystko Nawet tych Którzy kiedyś Byli tak blisko

Zatracenie Spełnienie Uwielbienie Czyste sumienie A na nowy rok? Tylko jedno marzenie O miłości, która porusza serca I daje wiatr w żagle...

Noc Taka pusta ty I już nie robią Na mnie wrażenia Twoje łzy Bo po drugiej Stronie jest wieczna radość I nie ma smutku A pęknięte lustro Powiedziało mi całą prawdę O tobie Tam gdzie są wieczne sny...

Upiory, demony i maszkarony! Obserwują nas z każdej strony! I tylko strach, strach i strach! Każdy i tak w końcu będzie gryźć piach!

Milion myśli W głowie I prawda Jak śmierć Zawsze umiera ostatnia Gdy na cmentarzu wspomnień Zapalam kolejną świeczkę W gonitwie myśli...

Dźwigi portowe Pola naftowe Mechanika ulicy I nieznane dźwięki Z wrzeszczańskiej kamienicy

Cienie rozpływają się Jak we mgle I nie ma ciebie Nie ma mnie Ani drogi Powrotnej do domu Tylko pustka wszechświata Nie mów nikomu...

Kolęda kolęda! Niech się niesie! A aniołek dobrą Nowinę niech przyniesie! O Bożej dziecinie! Urodzonej w tej świętej rodzinie! W ubogim żłóbku w Betlejem...

Buch! Rach! Ciach! Maszyna Czy strach? I życie ukryte Za zasłoną świadomości Bo czas nie ma Dla nikogo litości Gdy pędzi za nieznanym

Pionki w grze Ciało wrze A miasto Usycha w mroku Odchodząc Od swoich ideałów Twierdzy niezdobytej Przez obce głosy Gdzie rozum myśli Mechanicznie a nie fizycznie

Biją Dzwonią I grają Prawdy nigdy Nie poznają Bo mechanizm Nie zwalnia Nie odpuszcza I pochłania wszystko Nawet człowieka Który kiedyś był tak blisko

Dzwony Schrony Kilofy w ruch! Nacisk! Para! Buch! Człowiek wychodzi! Uff!

Kiedy nocą W drzwi załomocą Będę zwarty i gotowy I nie będę przerażony Nie zabiorą mnie Ani mojej żony Bo zaciśnięte pięści Pokażą swoją moc I skończy się Dla nich szybko ta noc Jak z najgorszego koszmaru Bo to życie a nie sen Ukradnę im tlen

Blizny zostawił czas Na mojej twarzy I już nic złego się nie wydarzy A strach zamieni się W spokój Pisany piórem poety Bo tak bardzo Kochamy słowa ulotne Niestety...

Mija godzina Umiera kolejna rodzina A życie bólem malowane Otwiera mi oczy Bo gdy przemoc Rodzi przemoc A noże i kastety Zadają cierpienie Budzi się we mnie sumienie Pora wyrównać rachunki!

Zostawiam świat Szaro bury i zgniły Mój miły Odchodzę W wieczne słońce I wielką jasność Tam gdzie Nie dopadną mnie Nawet za linią horyzontu...

Słońce umarło Tak jak nasze Oddechy na skórze I nie ma nic Tylko bezkres I ciemność A droga pierwsza To droga ostatnia Z której nie ma powrotu I nawet w najpiękniejszych snach Nasze cienie umierają Raz po raz...