Poezja to życie

@Alicja_Wysocka Poezja to coś najpiękniejszego na świecie bez wątpienia. A bycie poetą? Mistrzostwo świata! Tylko jeszcze wena musi być łaskawa😃

Gubiąc się W niewyraźnym tle Nie możemy odnaleźć Swojego miejsca Tu na ziemi Bo z głową w chmurach Błądzimy i sądzimy, że już Nic dobrego nas nie spotka...

Delikatny chłód Uderzył nas w kark A do świtu Było jeszcze daleko Noc bawiła nas Swoim tempem A bezgwiezdne niebo Przeraziło nas Coś wisiało w powietrzu...

Tam na końcu drogi Nasze ciała Spotkają się A my będziemy błądzić W jakimś dziwnym śnie Tracąc poczucie czasu I przestrzeni Bo dla nas już więcej Nic się nie zmieni

To ból To słowa Wymażą nas Z twojej pamięci To chłód To głód Sprawi, że odejdziesz Tak samo jak my I nie zaświeci już słońce W tej okrutnej bajce

Parę słów Na pożegnanie Czy to ty? Czy to ja? Czy prawda Ubrana w słowa Która nigdy Nie zaświeci Żadnym blaskiem Ani w dzień Ani w nocy

Słyszę serca bicie Słyszę oddechy niespokojne Ale nikt nie szykuję się Na wojnę A świat gubi Powoli oddech...

Bądź moją Nadzieją i podporą Gdy zapukają W chłodną noc I skażą nas Na wieczne łzy A nasze dusze Na potępienie Czy to początek końca?

Nic nie było Przed tobą Nic nie było Po tobie Nic nie było Przede mną Nic nie było Po mnie Tylko ślepa cisza I wielka nicość Zrodzona z kosmicznego pyłu...

Postradałem zmysły (Przez ciebie) A chłodny świt Uderzył mnie Pięścią w twarz I nie było już Powrotu na stare śmieci...

Żyjemy by kochać I być kochanym A potem umieramy Odchodząc z niczym Nadzy jak nas Pan Bóg stworzył I nie odradzamy się Może tylko w myślach Najbliższych nam osób A zabawa dalej Gdzieś tam trwa...

Wracam na tarczy A twój głos Nie jest mi bliski Ani sen zupełnie inny Gubię się Przecież jestem niewinny! To tylko gorzki śmiech Który bije prosto z moich trzewi

Pierwszy i ostatni W drodze pod sąd Więc pojmali mnie? To nie był błąd! Tylko kara Za próżne istnienie Więc proszę was O wybaczenie! Niesłuszna moja wina Moja wina, moja bardzo wielka wina!

Płynę A w ustach sól I nie docieram do brzegu Nie czuję już więcej Żadnych płatków śniegu Gdzie jestem? Czy to zawieszenie? Czy oczyszczenie? I dlaczego to nie jest sen? Dlaczego gubię powoli tlen? A wszystkie zegary świata Wybijają wciąż tylko północ

Powykręcane Myśli i słowa Duży burdel W sercu I trwanie Które boli Czy już wyszedłem Ze swojej roli? Moje sny nie były Prawdziwe tak jak twoje

Gram na fortepianie Dla was drogie panie! Zanim poczujemy Ostatni podmuch Wiatru na skórze I zanim uderzy nas Ta wielka fala ciepła Gram na fortepianie Dla was drogie panie!

Włosy rozwiał wiatr A nadzieja? A nadzieja nie dawała Już nadziei Tylko przeszywający Ból w boku Czy tak musi być? Chyba tak... Bo biednemu Zawsze wiatr w oczy!

Ubrany w szaty poety Syn prostej kobiety Bawi się tak jak Wena mu pozwala Niestety!

W pustym mieszkaniu Lampka wina I odpływanie I znikanie W świat fantazji Tam gdzie byłaś ty I nasze słodkie sny Ale kiedyś to nie były sny Byłaś tylko ty! Kiedyś...

Liczę znicze Nocą na cmentarzu Jestem światłem bez blasku A potem odchodzę Wszystko zostaje po staremu A wiosenny deszcz Nie jest już wiosenny

Dwa serca Biegają za sobą Jestem nią Jestem tobą Wyrwany z łańcuchów namiętności Kroczę prosto ku miłości Tam gdzie czas nie sięga Poza wyobraźnią

Nocą na ulicy Czuję strach I w zębach Gryzę piach Odwracam się To nie sen Ktoś kradnie mi tlen!

Okradnę cię Z wszystkich pocałunków I pokaże Jak smakuje niebo I pokaże Jak smakuje piekło A potem wrócę Jeszcze raz Aby zrobić to samo Czy napytam sobie biedy?

Wojny to dochodowy biznes! Dlatego się nie skończą!

Kryzys tożsamości Kryzys normalności Gdy gubimy się W tłumie Wpatrzeni w ekran Oczy mamy otwarte A tak naprawdę martwe I bez blasku...