Poezja to życie

Bluźnierstwo Okrucieństwo Krew rozlana Na wszystkie strony I bijące kościelne dzwony Grzesznik karmi się swoim grzechem A głupiec dławi śmiechem

Grzech i kara! Śmiertelna ofiara! I ciach! Kolejny brat gryzie piach! I tylko echo - strach! Krople deszczu dudnią w dach!

Fizyczność łączy Samotność dzieli I tak ci smutno Gdy leżysz całkiem sama W brudnej pościeli...

Tak jak swoje cienie Mijamy się Podążając za swoimi oddechami Co się stało z nami? I naszymi sumieniami? Tylko ślady krwi Z rozciętych brwi Zostały na rozbitym lustrze

Zjedz mój strach Nakarm się moimi lękami I obetnij mi język Zrób ze mną porządek Potnij moje ciało I bądź moim panem Zgnieć moje kości Zrób ze mnie kalekę I masz mnie w garści

Kiedyś tak A teraz nie Już nie kocham cię Bo umarły myśli me Wraz z potokiem Niewypowiedzianych słów A życie pokazało Swoje prawdziwe oblicze Który to już raz z kolei?

Żyjemy Umieramy A wszystko To co mamy To czas który Wyznacza początek i koniec Naszej ziemskiej podróży...

Lustereczko powiedz przecie Kto jest najpiękniejszy na świecie? Ofiara czy jej kat? Czy tonący we łzach cały świat?

Krzyk - cisza I spokojna nisza Gdy na tamtą stronę Zabiorę trochę spokoju i ciepła A potem odpłynę W siną dal Moje myśli będą lśnić jak stal I powrotu już nie będzie...

Fragmenty o aniołach W moich słowach I świat który głośno Liczy do dziesięciu I nie przestaje

Nie kocham Nie miłuję Oblicza twego Nie szanuję I wracam tam Gdzie moje miejsce Czyli do prawdy Do gwiazd Bo im wyżej Tym lepiej Tam już mnie Nigdy nie znajdziesz

@Alicja_Wysocka Do rymu:)

Dłoń przy dłoni I zalane krwią ciało Co się stało? Czy to był sen? Czy rzeczywistość? A w nim my razem Zaplątani łańcuchami Co się stało z nami? Prawda i tak zawsze Umiera samotna...

Wołam twoje imię W deszczu Modląc się O twój powrót W pogodne dni Bo iskierka miłości Wciąż się we mnie tli I wciąż czekam i czekam i czekam A godziny mijają...

Nocą odkrywam muzykę Śpiew rockowych aniołów Zapalam papierosa i odpływam Już od tylu lat Bo to jest właśnie Mój mały intymny świat W którym trwam Niekoniecznie sam A nocy jeszcze nie nadszedł kres...

@sam_i_swoi Nie no wydaje mi się, że nie jest. Różną tematykę poruszam w swoich wierszach. Są moim zdaniem urozmaicone. Bardzo dużo napisałem wierszy już przez te parę lat co jestem na stronie. Jest sporo do przeczytania mojej twórczości. Polecam sprawdzić i przeczytać więcej. Wiersze są różnorakie.

Ja i ty Umieramy tak jak nasze sny A świat rozpada się Na kawałki Częstując nas Chlebem i winem Jak ciałem i krwią Chrystusa Na ostatniej wieczerzy Kto pilnuje naszych pacierzy?

Noc Czyjeś kroki Uciekam niepamięcią W bramę Zasłaniam się Morduję Staje się silniejszy Wraz z wiekiem Jestem potworem? Czy człowiekiem?

Miejsce bólu Miejsce cierpienia Gdzie umierają Wszystkie brzydkie sumienia W wieży grzechu W wieży śmiechu Ten świat nie obudzi się Już nigdy Ani ptaki nie zaśpiewają Już nigdy więcej...

Śmieje się Życie z nas Tak jak czas Który pomału zabija nas I nie ma ratunku przed mrokiem Bo światło nigdy się nie zapali I tam gdzie są zabite serca Podpisuję się pod tym On sam - morderca!

Gwiazdy płoną A na widnokręgu życie Widzę twoje odbicie Jest tak niepodobne Do mojego A gdy kolejny raz Upadasz na kolana Noc poraża cię Swoim chłodem I ten sen zaczyna się od nowa

Zaciśnięte pięści W świecie gorszego Boga Mają zawsze Słodko gorzki posmak Metaliczny jak krew

Myśli przelewam Nie na papier A raczej ekran komputera Bo każdy tam żyje I nikt nie umiera Gdzie prawda Między oczy dociera Jak w upalne dni Gdy blasku słońca Nie widać końca

W obrazie pięknym Jestem tylko tłem Jestem dnem A prawdziwy obraz Zainteresowania to ty I dzień zły, który Spędzi ci sen z powiek Człowiek to zawsze Tylko i aż człowiek

Niebo płacze Niebo umiera Piekło wita Piekło głodem przymiera A cierpienie...