Marek.zak1

@Berenika97 One są od siebie niezależne, wiec mając pecha można mieć słabą okładkę i podobną treść, więc może lepiej zacząć od fajnej okładki:). Dzięki za wpadnięcie.

Zainspirowany poczytałem w Googlach i znalazłem parę książek pod tym, czy podobnym tytułem. Pierwsze skojarzenie to Czarnobyl, gdzie to tak wygląda, bo widziałem film, a w pamięci jest pewnie, jak piszesz. Pozdrawiam serdecznie.

A kiedy już nie może, myśli, fajnie było Boże:). Pozdrawiam

Nic na pokaz, po co drażnić bliźnich.

-Mistrzu, czy urodziwa będzie dobrą żoną? -Urodziwa, czy nie, nigdy nie wiadomo.

Pięknie o życiu, przemijaniu, nieuchronności i tym, jak jesteśmy częścią naszego świata. Pod wrażeniem. Pozdrawiam

@Berenika97 Takie zwalenie na czynnik niezależny i już można poczuć się lepiej:). Dzięki za obecność.

Aktualne, a jednocześnie tak się działo i niestety nadal dzieje. Dyktatorzy i inni, głodni sławy, chwały i marszów triumfalnych nam to gotowali i gotują. Pozdrawiam serdecznie

Metabolizm z wiekiem siada a szczególnie gdy podjadasz, pod ciężarem wtedy brzucha nie chce ci się wcale ruszać. wykaż zatem się odwagą, powiedz, że on siada z wagą.

Tak to działa, kreuje się nieznane dawniej potrzeby, które się zaspokaja. Wersja demo wiecznie żywa, a w relacjach była od wieków i jest źródłem łez i frustracji jednak większych, niż kupno bubla. Pozdrawiam

Pięknie to napisałaś, bardzo osobiście. Jako tata, czytam "drogi tato", ale każdy ma inaczej. Pozdrawiam.

Ciekawe i nowatorskie z tą sukienką, która uwiera i ciąży, za to nie chroni przed chłodem, wiatrem. Uszyta jest z tego, co napisałaś, ale także z transparentności, kompleksów, odrzucenia i utraconych nadziei. Może pisałem o piosence Mr Cellophane z musicalu Chicago, polecam w temacie. Pozdrawiam serdecznie.

-Mistrzu, o przemijaniu kilka słów nam powiedz. -Wszystko, co żyje musi być z naturą w zgodzie, ma swój czas, przeżywając dobre i złe chwile, my całe lata, inni dnie, tak, jak motyle.

Bardzo poruszający wiersz, no i prawda z niego bije po oczach. Pozdrawiam

Jest moc nadprzestrzeni. Pozdrawiam z podobaniem.

Ładna kompozycja, no a czas taki właśnie nadszedł. Pozdrawiam serdecznie.

Myślę, że jeżeli do tych łez dojdzie, to one nie są niekiedy, a przeważnie tymi powodami. To wiem z filmów o miłości, tragedii i komedii romantycznych, a przecież ich twórcy na pewno zgłębili temat. Czy spór płci sensu nie ma, tez nie wiem, ale jeśli kobiety i mężczyźni są tak różni, to wydaje mi się, że punkty sporne by się znalazły:). Tak czy inaczej wiersz stał się asumptem do ciekawej dyskusji i tu widzę jego dużą wartość. Pozdrawiam

Wojna jest zawsze złem dla każdego człowieka, a, jak wiesz, Polacy byli po stronie koalicji Napoleona i walczyli też w Hiszpanii, czy na Karaibach. Hiszpania była ważna, bo tam ścierały się wpływy angielskie i francuskiej. Walczyli, bo wierzyli, że przy Napoleonie jest szansa na odbudowę Polski, która już się zaczęła od powstania i powiększonego w 1809 r Księstwa Warszawskiego. Tak więc każde zwycięstwo Napoleona przybliżało nas do rekonstrukcji Polski, także te w Tarragonie. Napoleon niestety przegrał w Rosji i to był koniec nadziei. Na marginesie Tarragona to Katalonia, więc nie wiadomo, czy lokalni mieszkańcy tak naprawdę bardziej sprzyjali Madrytowi, czy Napoleonowi, i czy w nim nie widzieli oswobodziciela spod hiszpańskiej okupacji.

Tak jest. Każdy wiersz pokazuje cząstkę autora, a i tez dla niego jest też furtka do poznania samego siebie. Pozdrowienia.

Znam temat, a mam podobnie. Dobrze i ładnie to opisałeś. Pozdrawiam

Jako jedynak znam temat i rozumiem klimat i to rysowanie, kiedy byłem sam, a także ucieczki w świat wyobraźni. Pozdrawiam

Bardzo emocjonalnie napisane o tym, z czym chyba wszyscy usiłują się zmierzyć, może bardziej w tym czasie. Czy Twoja wizja będzie tą, która się spełni, tego nie wiemy, przynajmniej na razie. Pozdrawiam serdecznie.

Trochę przypomina mi teorię chaosu, niby niespójny wiersz, ale nie wiemy, co wywoła:). Pozdrawiam

Zasuwa od samego rana pracująca nieopłacana.

Moja bliska znajoma cierpiała bardzo, leki przeciwbólowe w coraz większej dawce, brak jasnej diagnozy i pewnego dnia, jak było już jasne, co się wydarzyło, (odkrył to przypadkowo młody lekarz w sanatorium, a przedtem kilku profesorów nie umiało) operacja i endoproteza. To nie było miłe, ale jednak odtąd było już tylko lepiej. Cud medycyny. Pozdrawiam