23.

Ale proszę o zachowanie taktu. Tak świat jest przyjemniejszy ;)

Dla peela to już zamknięty rozdział, a na pozornie bezmyślne bieganie po ulicach w deszczu, zawsze jest czas ;) Pozdrawiam

Ja widzę w tym coś innego, ale szanuję twoje zdanie.

Pragnę zatoczyć koło z cieniami nad wykutą głową, gdzie przysiadły kruki. Ulewie zabrakło blasku za oknem a przed nim i zanim staną twarze usta, ku pamięci, zdmuchną świeczkę. Nas jeden duszek z dymu może rozpalić i rozdzielić ludzi pomnożyć, przetworzyć wspomnienia gdy łzy, niby deszcz, spadną z nieba. Dlatego pragnę mówić posągowi z wieczornym winem przy papierosie żeby otarł już krople, bo niszczą bo nie ma w tym serca... ,,A ten popiół to, sam wiesz, pożądliwość."

Toposem wstępu winienem słowem, jak palcem dziecku wskazać miejsce i poetę któremu szeptały drzewa w osobie, co łzy jak deszcz zbyt mocno drążą podeszwę za głęboko, to jest mój wstęp. Najlepiej wykreślić wszystkie choć żadne lata bliżej chmur nie będą, wszak ja przeżyję a konwój kałuży jak sznur niczym kokarda na ciszę, z tych kartonów zrobimy mur żeby "to" wyciąć nożykiem. Minął mnie kolejny słup co tak wierne miał odbicie i nawet nie używał nóg żeby nie być pośmiewiskiem bo dupa biegała za mózg przez kałuże lub bezmyślnie a on wciągnięty w to jak trup usiadł na kostce na chwilę. Wszystkie ulice są puste niebo czarniejsze od źrenic emocje lecące w próżnię a co miało nas łączyć wszystko rozdzieli.

Do wielkich czynów malowniczych miejsc słowa dał nam Bóg... A kiedy niszczą ludzi jest gdzieś dom ciche miejsce gdzie jedno słowo smutkom w sercu daje błogi sen. Możemy żyć na prawdzie która boli zbyt długo mówi ją człowiek obcemu bo nie wie jak późno pogodził się z kłamstwem że puste jest jutro. Widzieli piekło ludzie wyrzutów sumienia samotną nocą bez snu, lecz zbudzi ich słońce i wstaną pragnienia gdy usłyszą szum szarpanych drzew nad potokiem bliźnich łez gdzie lata jak żagle pchają do kwiatów, aż dla pięknych słów zabraknie ci tchu wtedy jedno słowo ty weźmiesz wdech ktoś już jest z tobą tak do końca świata.

Dziękuję ;)

Cieszę się, że podłapałeś ;)

Oj, wolałbym tego nie robić. Efekt może być podobny, jakbym odwrócił człowieka do góry nogami. Faktycznie... coś tam wyleci, ale czy to to? :p

Jest kapkę bardziej wyrazista, bo starałem się zbudować jakieś napięcie do ostatniego wersu. Dziękuję za wizytę, pozdrawiam :)

Ikar spada z uśmiechem Napis: Puszczaliśmy kaczki w morzu łez. Najchętniej wskazać palcem, że nie będzie Okryją krople łez, nim wstanie szczęście. Naprzeciw ludziom wyjdą czarne chmury Gdy miłość stopnieje po gorzkiej burzy. Wtedy słońce, będziesz tam ty aż życie zapomnę i krzyk podobny do gromu tylko z pozoru. Rzuciłem kamieniem, wybacz stwierdzenie Boję się słońca i boję się ciebie. Napłakałem morze, może za dużo Łzami winy serca zmyć, jest zbyt późno. Lecz kiedyś ja wrócę i z uśmiechem Powiem, że pamięć to próżność, gdyż wierzę że można zabić ten smutek gdy spadnie ostatnie pióro.

Dziękuję @Czarek Płatak

Dziękuję za odwiedziny @~Mari*anna~

Teraz postanawiam kryzys nie rysuję gęb rozmytych symfonicznych blasków olśnień miłych duszy tak zieleni jej wejrzenia w nocy z tych samotnych bólu o tym jak puste siedzenia przy kawie niewyspanych mogą być gorzkie goryczy nie rozumiem postanawiam nie napisać szczęścia ulotnego tnących słów do dorosłych kwiatów o tym jak młodość może być lekka a później głęboka postanawiam nie mówić kiedy mówią o życiu którego nie przeżyli o pozorności latania wolałbym krzyczeć technikę spadania spadam niebo oczy ziemia rysować o czym pisać pragnę bo nie muszę jak boli głowa o tym jak stracić skrzydła.

Serce Widziałem chłopca jak szalał przecież ludzie są na ziemi... Biedak wyszedł z ciała, a nikt nie poznał bogacza, bo leży. A twej miłości ostatniej ostatnio jest głębiej, lecz żywo patrzeć w jej oczy do życia żeby opisać dawne spoiwo. (...) Moja pustka, wpatrzona w blask ma trzy pary kończyn i kłów za dwa życia był przelany za sześć żyć, cały świata ból. Moja pustka ma mózg, myśli więcej niż serce, to jest gdzie? Pragnę pustkę stłuc, krzyczy wpatrzona w blask moich oczu.

Dziękuję serdecznie. To jeden z moich ulubionych fragmentów, bo jest w nim coś, czego wcześniej nie byłem w stanie opisać ;) Pozdrawiam

Dziękuję serdecznie @Landryn

Dusza Spojona z bytem niechętnym z boku mniejszego zła dzieła a twór nią gardzi, ma zęby szczerzy uśmiechy stworzenia. Psyche nie brzydzi się ciała przelanego z błotem trzewi aż ujrzało piękno świata słońce i życie przy ziemi. Dla ciała żaden to wstyd leżeć w kałuży dla wody i brudnym wracać do glin z których są miasta i domy. Duszy grają tam muzy przenika ją wilgoć uliczek a gdy spróbuje mieć który w marmurze zostawia policzek. ,,Jesteś nietykalna, ma droga! droższa niż woda, niż życie! aczkolwiek na duszy zbrodnia twa sól, wyżera oblicze." -Rzekł, i zniknął ten, co zniknie.

Dziękuję. Faktycznie, coś w tym jest ;) Pozdrawiam Dzięki @Czarek Płatak Dziękuję za wizytę, @Frohnixe. Bardzo mi miło ;)

Dziękuje serdecznie @Karina Westfall Dziękuję @Joachim Burbank @Waldemar_Talar_Talar

@Gosława Coś czuję, ze człowiek za wiele smutku bierze sobie do serca i jest naturalnie bardziej wyczulony na ten mrok. A kiedy już spotyka go szczęście, to za wszelką cenę pragnie je przeżywać, bo może zaraz minąć. A wtedy wierszy z tego niewiele ;) Mrok jest jak ten twój ,,dzwon" z ostatniego wiersza, kiedy to człowiek ma odrobinę czasu, aby się nad nim zastanowić. Radość to człowiek raczej pożera, jak na dokładkę. :/

Wiersz nakazał! ;)

,,i ciągle przeprasza za życia" ;) Postaram się o coś weselszego, chociaż mam wrażenie, że nie dojrzałem jeszcze do lekkich i wesołych wierszyków. Pozdrowienia ;)

Dobry wiersz. Będę śledzić, pozdrawiam ;)

Kojarzy mi się z Tadeuszem Borowskim, ale może dlatego, że według wychowawcy, zawsze nieodpowiednio interpretowałem jego dzieła. Dostrzegam tutaj ten ulubiony sposób poetów wojennych na przekazanie trudnych spraw i tragedii, za sprawą aury tajemniczości. Ale poproszę tak z przymrużeniem oka na mój komentarz ;) Dobry, mocny wiersz. Pozdrawiam