azk

Mylisz chyba Powstania Śląskie i Powstanie Wielkopolskie oraz wojnę polsko-radziecką i najad na Wilno z aktem odrodzenia się Polski po 123 latach nieistnienia na mapie Europy. Powstania przesunęły granice odrodzonego państwa na zachód, a wojny na wschodzie przyłączyły ziemie za linią Bugu - Curzona, którą w łaskawości swej politycy brytyjscy i francuscy wyznaczyli jako kresy wschodnie nowej Polski. Mimo wszystko nasz kraj został okrojony w stosunku do tego obszaru jaki zajmował przed rozbiorami. Tyle o prawdzie historycznej, natomiast jeśli chodzi o warsztat, nie mogę nic miłego powiedzieć. Widziałem bardziej dopracowane i lepsze utwory spod Twojego pióra. Czuć tutaj pisanie na siłę, a niewyszukaność i przypadkowość rymów jest przygnębiająca. W zasadzie, ze względu na poziom, ten utwór nie powinien się tutaj znaleźć. Sorry.

Waldemarze, malujesz obraz jakiegoś Armagedonu, ale nie rozumiem co chcesz opowiedzieć. Więc tylko odcisk umorusanej kociej łapki zostawiam. Pozdrawiam :)

Poddaję się nastrojowi, jak tworzysz. Prawdopodobnie w nazwie był jeszcze sonet. Przyzwyczaiłem się, że piszesz właśnie w formie sonetu. Brakuje mi rymów w drugiej części, szkoda, że ich nie poszukałeś. Bardzo obrazowa dla mnie ta fraza : Prezentujesz nowe - inne od utartych - spojrzenie na tę porę roku. Pozdrawiam :)

Znaczy się, że to białe ptaszysko było zatrudnione na umowę zlecenie w knajpie? Jako dostawca?

Jeśli mogę od siebie dołożyć coś ponad to co napisała Alicja. bo rymy, sorry, są okropnie rażące. W trzech pierwszych wersach maglujesz sen na wszelkie sposoby i we wszystkie strony. Spróbuj sobie inaczej to opowiedzieć, bez takiego nadmiaru w jednym miejscu. I jeśli możesz to unikaj takich zakończeń wersów jak się" cię" czy w ogóle jednozgłoskowych lub jak wolisz - jednosylabowych. Krótkie zakończenia nadają twardości wersom, a "się" na końcu linijki pachnie poezją pensjonarską. Coś takiego powinno być aktem desperacji autora i nigdy nie powinno budować pary rymu, a w ostateczności ją dopełniać. A Twoje "się" właśnie buduje rym i wygląda to nieporadnie. Pozdrawiam

za oknem smutno i szaro pożółkłe liście wiar niesie ty zawsze przynosisz radość nie smuć się to tylko jesień ogrzeje nas ciepło kominka herbata z cytryną (bez skórki) przytulę cię mocno i przyznaj nie straszne nam żadne smutki Pozdrawiam, Alicjo :)

Ooo... Znowu marsz podłości w Warszawie. Zazwyczaj ruszają spod moich okien. Ambasada rosyjska sprzątnęła na kilka dni budkę ciecia. Atmosfera podgrzeje się już w piątek z okazji okrągłej 81 chyba miesięcznicy. To se policja nałapie nadgodzin :) Chłopaki już się cieszą.

Rytmicznie i z przerzutniami, czyli wyższa półka. Panujesz nad warsztatem, a nie warsztat nad Tobą. :) Pozdrawiam PS. A tekst nieco z przymrużeniem oka i bardzo ciepły.

Myślę, ze jest tak najeżdżana i odsądzana od czci i wiary, że da radę przejść nad tym bez wzywania na przesłuchanie. Ale za Suskiego nie ręczę :)))))))0

Zestawiasz antonimy, Waldemarze. Ale przyznaj, że złe przeciwności wartościują te dobre. Radość bez smutku jest nieogarnialna. Nie możemy jej zmierzyć nie znając smaku łez rozpaczy. Oczywiście wszystko we właściwych proporcjach : pięć minut łez i trzydzieści lat szaleńczej radości :) Pozdrawiam

Mi osobiście pani Wasserman podoba się w swojej roli. Oczywiście wszystko zależy od tego czy jest się za demokracją, czy za psuciem państwa. A ja jestem pośrodku. Świadek omotany tą grzecznością może dojść do wniosku, że ma do czynienia ze słodką idiotką i wysypać się jak młody premierowicz, który otumaniony wyznał co mu tatełe obiecał. Pozdrawiam z uśmiechem :)

No to kamień z serca. :) Żartuję. Szkoda, bo ten wiersz jest zupełnie inny od tego co czytałem. I bardzo dobry, więc nie żal było żółtego. Pozdrawiam. A zresztą ja też się wypuszczam do naszej dziczy wyresetować się. :) Pozdro

Oj, sierota widzę teraz - 2005. :) Gapcio ze mnie :) Pozdrawiam

Oj, jak ja to mogłem Alicjo przegapić? Cudny wiersz. Pozdrawiam i sorry za gapiostwo.

Właśnie zwracam koszulkę. Czysta i bez plam :) A wiersz warsztatowo super i z bardzo bliskim mi przesłaniem. Zresztą to o czym piszesz ziściło się na Zachodzie. Tam duchowny jest przewodnikiem a nie katem i sumieniem grzeszników. Pozdrawiam :)

A mi się sporo wierszyków ułożyło przy zmywaniu garów, chociaż nie pracowałem na zmywaku. Fajny wiersz i witam powrotem na właściwym poziomie, Andrzeju :)

:) Pozdrawiam

Dla mnie Eden, to nie miejsce, a stan, w którym ludzie żyli, zanim dopasła ich świadomość bytu. A jak latasz na mietle, to uważaj, są nowe fotoradary. Można łatwo strcić licencję :))))))))) Miłego dnia

O, to nie tylko ja tak miałem :)

Co prawda goła pupa, ale tam nie ma przejść dla pieszych. :) Dobrej nocy, Justyno :)

Wydali go bracia Żydzi. A wydali nie za prawdę, a za władzę, którą on im odbierał. Co prawda, jestem agnostykiem, ale jestem też dzieckiem radosnej filozofii chrześcijańskiej, która się narodziła po reformacji na zachodzie Europy. W sumie wszyscy Europejczycy są chrześcijanami - bo taki jest duch tego kontynentu.

:)

Podążając ścieżką "Czy to tu" Witkacego - stylizujesz metafizycznie. Pierwszy bal - tak dawno, ostatni już za momencik, a po środku "Siedemnaście mgnień wiosny" Czas coraz szybciej ucieka. Jakby spadał z góry. Pozdrawiam

Idzie się na pole

W każdym bądź razie, żeby zrozumieć, to czeba mieć czym.