Arsis

@violetta musiałem uzasadnić, napisać rozprawkę do ogniska Muzycznego, dlaczego akurat on...

@violetta pamiętam czasy, kiedy zwyciężył Stanisław Bunin

@violetta a czemu ja? zobacz ilu przystojniaków się tutaj kręci. co jeden, to lepszy...

@violetta na?

Wiesz, dzisiaj jest wiatr. Ten wiatr, który wplątał się w twoje włosy… Ja tutaj, w tym pomieszczeniu, w tym pokoju szarym… Ja tutaj… Jestem… Wiesz, czekam… Chodź… To wszystko się gromadzi. Ten kurz gryzący w gardle, w nosie… Ten kurz raniący załzawione oczy… Jestem. Jestem tutaj... Jechałem do ciebie, przedzierając się przez rozwarte skrzydła szamoczących się w powietrzu gazet. Wilgotne oblepiały twarz.. Jechałem, bądź jadę nadal pociągiem. I w tym pustym wagonie... Słyszysz jak jadę? (O Boże, jak daleko mi do ciebie!) A więc to już tak późno? Zegar wybił właśnie drugą… ... połowę życia... Słyszysz ten zapętlony stukot stalowych kół? W tym pustym wagonie z siedzeniami obitymi czerwonym skajem… Drżę.. … wśród szemrzącej wokół ciszy, wśród białego szumu przytulającej się do mnie samotności... I tam. W tym kącie, pomiędzy oparciem siedzenia a ścianą z metalowym pojemnikiem na śmieci. I w tym kącie zobaczyłem wytarty egzemplarz. Na okładce: Wieniedikt Jerofiejew „Moskwa-Pietuszki”. Sfatygowany. Zmiętoszony od ciągłego wąchania, ściskania, nerwowego przekładania przetłuszczonych od spoconych dłoni kartek. Monolog jadącego nabierał barw, kiedy przebudzał się z pijackiej maligny. Opowiadał mi dzieje, dopóki jego twarz żyła odbita w brudnym oknie. A kiedy to oblicze, i tak już zmęczone, marszczyło się, to wiedziałem, że nadchodził kolejny sen. Taki sen, bez „dobranoc”. . Wiesz, mam takie momenty w pisaniu i muzyce. Mam takie momenty… Te powtórki, natrętne mary. Te powtórzenia ciągłe jak w syndromie Aspergera… Idą. Idą wciąż. Idą gęsiego. Idą czwórkami tym samym torem. Wytyczonym przez… Nie. Nie wiem. Nie wiem przez, co… Może ty wiesz? Senne widziadła w skorelowanej z czymś niewidzialnym korekturze zdarzeń. Te specyfikacje. Te niewyczerpalne mistyfikacje… Widziadła przeistaczają się w nieśmieszne groteski. W niezrozumiałe wizje. Mimika ich twarzy, nie-twarzy… Wiesz, siedzę teraz przy stole i gapię się w błękitne za oknem niebo. W tę cholernie błękitną powłokę. W ten klosz przykrywający świat. W ten szklany klosz z tytułu książki Sylvi Plath. Ona umarła. Zatruła się gazem,zostawiając dzieciakom ładnie ułożone na stole śniadanie. W kosteczkę… Zatrujemy się razem? Nie? Dlaczego? Pójdziemy sobie tam. Wiesz. Tam. Daleko... Nie mam już siły tańczyć. Już nie. Te moje podrygi nagich słów. Te nagie podrygi i wygibasy słowne. Przyłączysz się? Powyginamy się w tej ekscytacji, w tej meandrycznej ekwilibrystyce zdań? Chodź… Poczekaj, coś trzeszczy. Wirująca płyta na talerzu gramofonu zbiera kurz… Stępiona igła, wyżłobione jak kanion mikroskopijne rowki wytłoczonego winylu. To przez te powtórki… Przez ten motyw powracający wciąż… (Włodzimierz Zastawniak, 2025-10-19)

@Somalija

@violetta hej, to chyba pasuje do jesieni...

@Somalija nie przeszkadzam zatem

@Somalija podrywasz mężczyzn? jakichś Kamilów?

@Somalija ?

trzeba ją złapać za ogon, którego i tak nie ma. wtedy dowiemy się czegoś więcej...

@violetta nasa milczy...

@violetta zawraca...

@violetta kupowane? cena chyba się jeszcze nie odkleiła czy to kawałek liścia? @Somalija Aga, nie bądź zazdrosna...było się nie odwracać.,..

@Somalija nie. daj rękę i wstajemy. raz-dwa...

@Somalija wstawaj, Aga, leżysz tak jak na okładce płyty...

@violetta wiem, nie było dawno piosenki. to w nawiązaniu to basisty i wokalisty The Moody Blues Joha Lodge`a. niedawno odszedł, a ta piosenka chodzi za mną...

Gitarzysta basowy i wokalista The Moody Blues

@violetta po mnie nie ma już nic. za mną jest już tylko czarna otchłań nicości...

@violetta no tak, zawsze się dowiaduję na samym końcu, zaraz po psie i kocie...

@violetta to ja mam wiedzieć?

@violetta z kim?