Czarek Płatak

Jest, jest. Ta pogoda. Idealna, by się w sobie zatopić ;)

Najlepiej to chyba taka fuzja ABC ;)

Ktoś kiedyś mądrze powiedział: zawsze poruszamy się w cieniu tych, którzy byli przed nami. To chyba o tym jest ten wiersz. Z podobaniem :)

Cholerka, lubię neurastenię wyłażącą spomiędzy Twoich tekstów. Ten wiatr włosów i kroki stóp kroczących za peelem, ta odcięta sumieniem głowa .. Trafiają do mnie

Wszyscy jesteśmy upadłymi aniołami...

Oj, to działa

Dziś przeczytam moim dzieciakom :)

Ten tekst obudził moje wspomnienia o nieszczęśliwej (z przyczyny osób trzecich) bardzo silnej, bo pierwszej, młodzieńczej miłości kiedy to rozdzieleni przez tych trzecich, tysiące kilometrów od siebie skazani byliśmy jedynie na listy. Wtedy z taką tęsknotą, którą znalazłem w powyższym wierszu spoglądałem na skrzynkę na listy za każdym razem kiedy ją mijałem z nadzieją, że może znajdę w niej list od niej. Ech, nostalgia... Pozdrawiam

A ja jakoś od dziecka w*rwiony na zastałą rzeczywistość. Już się tego nie wyzbędę. Pozdrawiam Waldku

Toż to i wzruszeń i rymów jarmark ;)

Świetny! A życie rozkładające stragany życia w mieście rządzi!

Wszystko ma swój czas i miejsce, ale wspominać bliskich powinno się chyba nie tylko w listopadzie. Pozdrowienia

Chyba najbardziej w tym wierszu ujęła mnie autoobserwacja Peela w pryzmacie codzienności. I kryjący się pomiędzy smuteczek. Ukłony

Zdaje się, że mamy kolejny wspólny mianownik. Pozdrowienia z środkowej Anglii :)

Nie ma co pękać, bo i bogów tu żadnych nie ma :)

@Pia dziękuję, dziękuję. Jest tęsknota, ale też bywa ok. Jestem jednak typem osoby, która chyba tak w pełni i do końca nie znajdzie spełnienia nigdzie... Pozdrawiam serdecznie

@Dag może nie cała, ale sporo przyjemności po mojej stronie ;)

@Marcin Krzysica Za pozostawiony ślad dziękuję :)

Daję serce za temat i dlatego też, że takie preferencje (mam na myśli te seksualne) nie powinny musieć kryć się w cieniu... Marcin zarzucał Ci tu rymy gramatyczne. To niesprawiedliwy zarzut. Na 24 wersy doliczyłem się jedynie dwóch takich przypadków - rana-dama i cienia-sumienia. To chyba niewiele. Pozdrawiam

A pewnie. Ogranicza nas jedynie nasza własna wyobraźnia. No, niektórych nie ogranicza, bo mają nieograniczoną ;)

Jak wnętrze wrażliwe to łatwiej doń przeniknąć. Dziękuję

Teraz z kolei to ja jestem przeświadczony, że się zgrywasz jedynie. Wszak pisanie to niemal fizyczna, a psychiczna już na pewno potrzeba osób nią "zarażonych". Udany żarcik ;)

Nie potrafię połączyć ze sobą mówienia o poszanowaniu praw człowieka i nietolerancyjnego tonu. Nie dziwi mnie jednak, że wobec tego najchętniej peel wystrzelił by w kosmos te wygłaszane banały, a może i ich autorów :)

Nie zrozum mnie źle. Absolutnie nie krytykuję treści, czy formy Twojego wiersza. Bardzo zresztą dobrego w swojej wzmiankowanej przez Ciebie prostocie. To była jedynie moja dygresja :)

Pytanie "jak leci" jest tak powszechne, że budzi we mnie jakąś niechęć, bo i odpowiedzi w większości na nie są równie zdawkowe jak samo pytanie. Fajny tekst Marek :)