Ranking

szare renety przy zastawionym stole obok siebie i naprzeciw przy świńskich głowach otoczonych wieńcami koszteli i szarych renet wśród poroży i kandelabrów siedzieli, śmieli się, wstawali ktoś przejął łuczywo przechwycił srebrną paterę mało zwinny odchodził pozornie tylko nieistotny bo widzieli w nim siebie pozostajemy w wielości i poza nią lustrzani przez wieki niezmiennie

Zawsze, kiedy jest ci smutno chcesz tam jechać bo tam jest ci jeszcze smutniej i tam, absurdalnie odnajdujesz dom, ukojenie, zakorzenienie. czyli to, co potrzebne, by odczuć radość

odkryłem nowa metodę Wam mówię pierwszym jeszcze nie opatentowana są jednak przecieki... w epoce internetu trudno coś ukryć słyszałem o szykowaniu mi Nobla badania prowadzę ze znajomą jak zwykle i tutaj najprostsze rozwiązania są blisko nie dostrzegamy bo takie zwykłe chodzi o urodę piękny wygląd któż nie marzy znajoma i ja gdy się poznaliśmy byliśmy zwykłymi ludźmi niczym się nie wyróżniającymi jeśli chodzi o urodę inteligencją to oczywiście tak nasze IQ ... ale to nie jest tematem zauważyłem pewnego razu po udanej zabawie GDY BYLIŚMY DLA SIEBIE WYJATKOWO MILI ona promieniała ja także podeszliśmy do lustra cud prawdziwy cud cera gładziutka oczy usta nabrały wyrazu włosy przecież dawno się czesaliśmy a tutaj taki szpan całość PRZEŚCIGA IDEAŁ i umysł pełen jasności zaczęliśmy być dla siebie CAŁY CZAS MILI prowadziłem obserwację i notatki tak teraz mam już przewód ukończony WYSTARCZY WZAJEMNA EMPATIA ciągła mała sprzeczka jest jak wsypanie do zupy szklanki pieprzu NIWECZY WSZYSTKO bądźmy piękni ❤️ 7.2026 andrew Sobota, już weekend

Czekałam na ciebie przy Mickiewiczu. Otoczył nas swoim pomnikowym cieniem i chronił przed wzrokiem ciekawskich. Ukradłam trochę czasu. Chwila z tobą - kartka wyrwana z zeszytu, zapisana krótkimi zdaniami, bo czas gonił. Pocałunek urwany w pół słowa uleciał z wiatrem. Tylko muśnięcie palców na moim ramieniu zostało na dłużej.

nie mogłam dłużej gadać wierszem bo późne było już dobranoc ale też spać nie mogłam przez cię myślałam słowa tam zostaną samiutkie takie zimne rączki kiedy na grzędach w wersach siedzą daleko jedno od drugiego między zwrotkami straszny przeciąg więc wstałam do nich prosto z łóżka jest chyba jakoś przed południem żeby przytulić ucałować żeby słoneczniej albo cudniej

burza z przeciągiem wchodzi nieproszona do domu przez okno jeszcze ślepy od porannego słońca kręcę się w aromatach mokrej ziemi i ogórków a październikowy wiatr w drzwiach gwiżdże na lato mamo znów pachniesz koprem i smakujesz czosnkiem

Gdy u innych widzisz błąd - masz wszakże powieki. Przecież od własnych potknięć nie jesteś daleki. insp. Mt 7,3.

Mezalians Raz pewien cieśla ze wsi Jeziorny Dobrze wiedząc, że nie jest wytworny Pojął bakałarkę Porzucił stolarkę? Nie, już nie musi zważać na formy.

cierpienie nie jest próbą lecz językiem którym przestałeś mówić jesteś nieobecnym architektem ruin albo tylko przypisem dopisanym do mojego lęku ja glina zapominająca dłoni nie odróżniam już stworzenia od porzucenia pojawiasz się kiedy milczenie dochodzi do kości a wiatr cytuje Hioba coraz mniej wiernie jestem sama w trądzie świata pośród jego mechanizmów może zbawienie jest tylko błędem przekładu między bólem a nadzieją

czy kiedyś zabraknie słów których używają poeci czy jest jakaś granica która pęknie a oni będą się nudzić tak sobie dziś pomyślałem czytając ich wiersze ozdobione uśmiechem nadzieją i marzeniem na lepsze jutro czy kiedyś zabraknie słów które są dla nich weną tak jak zimą dla pieca drzewo i węgiel czyli coś co ich cieszy

mrówki pod tarasem wyrzeźbiły pustkę jestem tam z nimi wypełniam przestrzeń między czekaniem a cząsteczkami kurzu świat przychodzi od niewidzialnej strony tak bardzo chciałbym już tylko patrzeć w twoje oczy

co myślałam o świecie innych o sobie gdy byłam niedojrzała jak zielony orzech na drzewie życia rosłam jak wszystko wokół zielono w głowie szumiało w duszy trzepotał niepokój i gnał gdzieś byle dalej właściwie niewiadomo dokąd poddać się życia fali dobry sposób by nie być sobą gdy ja się rozglądałam czasami z myśli przebłyskiem inni przy sterze stali kurs wybierali z rozmysłem cóż ja dziecię tych co też żyli jak leci bez żadnego dobrego wzoru gdy los nie wychodził naprzeciw stworzona z pożądania jak wszyscy lecz bez dobrej woli istnienia nie mogłam się odwrócić ku słońcu i wyjść z wiecznego cienia rozwinąć się i rozkwitnąć jak kwiat w żyznej ziemi w której wszystko jest co potrzeba jak wielu szczęście to miało i czy była to wola nieba by wejść w to właśnie ciało i duszę tak skrojoną by mieć poczucie sprawczości a nie żyć za mgielną zasłoną niepewności jutra lecz czy tak myśleć potrafi tylko dusza butna być " sterem żeglarzem okrętem" nie przejmować się tym co jest za zakrętem i spodziewać się tylko sukcesów i niestrudzenie ku nim podążać Hmm... to zawsze innych dotyczy czyż nie latać wysoko daleko to chyba tylko we śnie lecz jest nadzieja duszo ułomna bo jeśli ten krok uczyniłaś że jesteś bardziej świadomą być może staniesz się mocom tajemnym bardziej miłą i z większą oskomą pozwolą ci się odrodzić w lepszym ciele i duszy do kolejnego przeżycia

Funkcjonariusz Ryszard z okolic Kłodzka Zatrzymał dorożkę pośrodku błocka Już mandacik wlepił prawie Ale buty zbrudził w trawie Bo ktoś tam postawił klocka

(tryptyk) Piszesz wiersze piękne, czułe I rytmiczne. Od niechcenia, tak przypadkiem Rzucasz słowa. I przeplatasz swe tęsknoty Spontaniczne, Z takim wdziękiem, że je można Zacałować. Chociaż wersy jednym ciągiem Są pisane, To przestrzenie między nimi, Pustką krzyczą. A te zwrotki niby razem Układane, Nigdy siebie nie zobaczą, Nie usłyszą. Wybacz proszę mą brutalną Ingerencję I przepraszam, że się wtrącam, Tu akurat. Lecz pozbieram Twoje słowa Bardzo skrzętnie, By je potem wszystkie razem Poprzytulać. Bardzo chłodno, ze złą miną, Patrzysz bokiem, Że zostawię twoje strofy Gdzieś na drodze. Jeszcze tylko się zatrzymam Rzucę okiem, Może zgarnie zabłąkany Ten przechodzień. Już pochyla się niechętnie I je czyta. Zebrał szybko wszystkie wersy W jedną całość I uśmiecha się serdecznie, Bo jak widać W słowach szczęście, na tej drodze Go spotkało. Za pazuchę skrzętnie schował Twoje wiersze I do serca je przytulił Tak ochoczo. Bo zrozumiał że miłości Są cenniejsze, Niż pieniądze, splendor, sława Oraz złoto. Idę dalej, a nade mną, Świeci księżyc. Mleczna droga gdzieś mnie wiedzie Wokół cisza. W dali wodnik wraz z pannami Wozem pędzi, Lecz hałasu ani rozmów Tu nie słychać. A przy drodze wartkim prądem Strumień płynie; Próśb, uczynków oraz marzeń Niespełnionych. Czy pragnienia ktoś wysłucha I je przyjmie, By nasycić i napoić Tych spragnionych? W dali ziemia swym błękitem Jeszcze mami. Tam się kończy i zaczyna Coś od nowa. Ktoś pamięta i wspomina Żeś kochany, Póki żyją - rozrzucane Twoje słowa. wspomnienia do których wracam właśnie umuzyczniłem i nie che mi wejść na stonę proszę o podpowiedź

Już mnie zapomnij, nie patrz wstecz wiecej, wszystko spowite mgłą bezradności. Szklą mi się oczy- kieliszki zbite, w nich winny owoc mej nieufności. Krążysz dokoła raz wąż, raz anioł bywa, że kąsasz, czasem ochraniasz. I dzikość serca łapać chcesz w dłonie każesz mi kochać a żyć zabraniasz. Tak mi jest duszno kiedy znów pragnę, czerpać ci z wnętrza, jak z własnej studni. Ty moich myśli nigdy nie zgadniesz, gęsteniejesz gniewem, zazdrością dudnisz. Pieścisz mnie myślą, czynem, spojrzeniem, wchodzisz- pochłaniasz, wychodzisz - znikam. Dokąd mam uciec, jesteś marzeniem a ja nędzarzem w twoich śmietnikach. Jeszcze dzień oddam, jeszcze godzinę, chcę ciebie mocniej, ty pragniesz więcej. Potem jak lato, cicho przeminę, ty pójdziesz dalej- w kieszeniach ręce...

Anna lubi ten czas w którym nawłoć złocista i łany otulone mgłą odpoczywają miodnym aromatem przepełnione dzwonki wśród stukotu kół na polnych kamieniach w chrzęstach lotnych trzmieli zagubiony kawałek koronki szelest deszczu który skupia uwagę brzmi jakby spadały łuski z oczu woda ścieka najkrótszą z dróg wprost do ust

Miss czerwieni i lipstick Queen Kto się zachwycił ten Wie Była barierą krwistej powodzi Ust Nabrzmiałych czereśniową Rosą Jak brzeg plaży dla Języka Konturem ostrym oddzielała Liliową Bladość twarzy a gdy krople tej Krwi Musnęły leniwie palców Szczyt Rozkwitały tam kiścią Wiśni

możesz zachować się jak chcesz, to już bez znaczenia. wiem o tobie że masz szyję żyrafy, uszy rudego lisa i dumę pawia. dawniej czekałam na ciebie z otwartym sercem, a ty kruszyłaś dłutem moje zaufanie, ale dziś już wiem że naiwnie wierzyłam w cuda. nie kłaniam się tobie w pas, gdy widzę jak z góry patrzysz na mnie i nie będą już tarczą dla twoich strzałów. wolę milczeć na cierpkie słowa, które wypowiadasz do mnie, gdy idę swoją drogą. znam cię na wylot... zanim ty wyłamiesz drzwi, ja wyjdę przez okno. warto przebaczać, ale też warto być asertywnym, bo prawdziwa wolność rodzi się z połączenia przebaczenia z asertywnością...przebaczać to nie znaczy zapominać o lekcji - roztropność nadaje przebaczeniu granice, która jest ochroną własnej godności...

gdy zasypiam w hotelu sterylna przestrzeń domyka dzień na sheikh zayed road nigdy nie ustaje ruch tłum chodzi bezustannie wokół czarnej osi świata niemalże słyszę kapłana w ściszonym odbiorniku

Po Mazurach księgowa żegluje, bez urlopu, więc zdalnie pracuje. Lecz gdy silnie wiać zaczyna, czasem myli się dziewczyna, więc wszystko od początku księguje. # Po Mazurach tłumaczka żegluje, bez urlopu, więc zdalnie pracuje. Ale gdy silnie wiać zaczyna, języka w gębie zapomina, wtedy migowym się posługuje.

Pewien starszy już mężczyzna i właściwie przystojny poznał kobietę i być może swojego życia, po czym grzecznie, uprzejmie, staroświecko i elegancko przeprosił ją, że nie może jej pokazać wschodu i że może pokazać jej tylko zachód. I tym smutnym akcentem sprawy mogły się zakończyć, choć na szczęście i przez wyrozumiałość nie zakończyły się i dobrze. Kilka chwil potem razem wstali koło czwartej nad ranem, wjechali jej autem na wysoką górę i oboje zapatrzyli się we wschód słońca, który symptomatycznie rozpoztarł się nad przepiękną, górską okolicą, w powiewach świeżości prawdziwego powietrza i realnej przestrzeni. Było cudownie i miało to miejsce na Zachodzie Europy. La Bastide, 17.07.2026r.

różową cynią - pozą w rabacie wzrok przyciągam płomiennymi barwami zamaluj płatkami całe piersi szybkim pocałunkiem z gorących twoich rąk

@violetta To może coś bliższego kulturowo: plemiona nieznana amazonka wiodła nas w bogu do źródeł wiary zaklętej w tańcu szamanów trzebiliśmy dżunglę dobrą nowiną mieliśmy broń alkohol i ospę na dowód mocy nadanej od pana słońce nadal tworzy cienie gdy drzewa wrastają w dachy katedr

:-))) Mój pies ma na imię "Łajdak" i nic w tym byłoby zdrożnego; gdybym nie wołał go często - gdzieś w mieście zagubionego .. .. a wśród przechodniów trwa zamęt; odwraca się kilku gości - sądząc, że to ich wołam .. .. po starej znajomości?? :-))) ...

Witaj - podpisuje się pod komentarzami innych czytających - super - ale to u ciebie norma - Pzdr.serdecznie.

@Charismafilos Taki epilog to najlepsze, co mogło spotkać ten tekst! :) Jeśli chodzi o glinę - przywołany przez Ciebie kontekst Stwórcy-Garncarza i naczynia trafia w samo sedno. Cytat z Izajasza wręcz idealnie oddaje bunt mojego PL-a. Zależało mi na tym, by pokazać moment, w którym to naczynie zyskuje tragiczną świadomość i czuje się tak opuszczone, że w końcu "zapomina dłoni", która je ulepiła. Druga kwestia - o walce o wolę jako "uwodzeniu" i "mamieniu umysłu" - jest fascynująca. To niezwykle celne psychologiczne podsumowanie tego, jak kryzys i cierpienie potrafią manipulować naszym postrzeganiem. Serdecznie pozdrawiam. @Alicja_Wysocka Bardzo dziękuję za tak wnikliwy i piękny ślad pod wierszem. Słowa o "mistrzostwie" to dla mnie ogromna nagroda. Szczególnie dziękuję Ci za podzielenie się swoim wewnętrznym oporem wobec puenty. To wspaniałe, gdy poezja staje się przestrzenią do dialogu między niezmienną obietnicą a bardzo ludzkim, zagubionym bólem. Pozdrawiam serdecznie i dziękuję za tak dogłębną lekturę! @karenka Bardzo dziękuję! Dziękuję za tak ciepłe i budujące słowa! Cieszę się, że wiersz poruszył Twoje serce i że dostrzegłaś w nim tę trudną walkę o sens. Również życzę pięknego, spokojnego weekendu! Serdecznie pozdrawiam. :) @Łukasz Jurczyk Bardzo dziękuję! Dziękuję za tak trafny komentarz! Egzystencjalne osamotnienie i milczenie Boga to dokładnie te najtrudniejsze struny, które chciałam tutaj poruszyć. Zwięźle, w punkt i bardzo poetycko - piękny ślad pod wierszem, za który z całego serca dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) @Wiechu J. K. @hollow man Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Alicja_Wysocka "Między zwrotkami straszny przeciąg" - to absolutnie genialna metafora! Pięknie ożywiasz tekst. Ujęło mnie to uczłowieczenie wersów i troska o "samiutkie" słowa. Bardzo wrażliwy i mądry wiersz. Z przyjemnością przeczytałam. :)

wieczór moknie w deszczowej piosence śpiewamy na trzy cztery z łezką w oku ostatni refren w obiektywie którego zoom przybliża wspomnienia życie trwa nadal czasem tylko umieramy

Jestem twoim sumieniem Schowanym w portfelu Jestem twoją gazetą Którą czytasz codziennie Jestem wszystkim I niczym jednocześnie Niosąc światło Na wyboistej drodze Ku gwiazdom...

Dziś był piękny dzień, jeden z tych, które są kochankiem dla duszy. Słońce pieściło ciało, a wiatr rozwiewał ciężkie myśli. Ta lekkość spowodowała, że myślałam o tobie delikatniej. Potem chciałam uratować pszczołę, która topiła się w jeziorze. Wyciągnęłam ją z wody, ale było już za późno na oddech. Co będzie z nami?

spacerując parkiem starszy pan powiedział spójrz tam kochanie widzisz - ławeczka która kiedyś nas uszczęśliwiła znowu jest zajęta uśmiechnęła się do niego i odpowiedziała ach ty mój głuptasie od lat ci powtarzam że to nie zwykła lecz magiczna ławeczka która zawsze będzie zajęta - po czy dodała ta obok jest wolna

Piękne morze i wakacje, zachęcają wszystkie nacje do bliskości w ciepłej wodzie jak najczęściej, nawet co dzień. Jednak warto gdzieś się schować, bo ktoś może was sfilmować, wtedy jeszcze przy kolacji, zobaczycie się w relacji.

żyjesz znaczy twoi przodkowie poprzez ichtiostegę sięgają mokradła schowaj foremkę menniczą pieniądz kruszczowy nie starczy krew ludzka niesie nieznane Łużyczanie z Wietrzychowic Celtowie rozmyci przez German Wandalowie łamiący miecze do pochówku Goci na wydmach Bałtyku dziś przez ten moment Słowianie ostatnie wyzwolenie 1992 Borne Sulinowo jeśli nie wyznaczysz linii przebaczenia jak ciało wrzucone w Poleskie jezioro wypłynie na wiosnę innym światy są połączone podniesie topory z Wołyńskiego krzemienia pasiastego w grobach Anatolijskich rolników pod Kujawskimi lasami wszystko się styka umocuj się w szlachetnym zwyczaju krzyży pokutniczych szczątki ciał wyglądają na przejście

Wieś to nie tylko gnój ona umie pachnąć maciejką i cud majerankiem Wieś to nie tylko kurze i krowie łajno to kraina ozdobiona łąką i sianem Wieś to nie tylko pola oranie to mleko jajko - boćka klekotanie Wieś nie wstydzi ma świętą kapliczkę której zmęczenie się kłania Wieś to nie tylko nuda to miłości wołanie tu echo i mgła burka szczekanie Wieś nie przegrywa nią rządzi radość zwłaszcza zimą gdy białe pada Wieś to ojczyzna niejednej poezji tu słowo woła jesteś nasza

darmowe kino cena biletu nie wchodzi w rachubę i miejsce w którym rzędzie czyli bez szukania czas trwania zależnie prażona kukurydza jest zbyteczna a wybór filmów co niemiara tych czarno-białych i w kolorze frajda zapewniam to nie fantazja sceny tam niekonieczne do zapamiętania seanse nocne norma pozostaje więc życzyć miłego spania dobranoc ******************

klękam przed nią czcić czy kosztować za oknem wiatr mierzwi zieleń

w pamięci na wieki chwilę byłaś Chwilo a czas nie poczekał niepewny zderzenia z murem rozwaga cenna lecz co za tym murem

@hollow man dlatego nie zazdroszczę:)wolę nasze miejsca:)

@violetta No nie wiem. Już wersy bym przestawiał. Ale dziękuję Ci bardzo. @violetta Masz tu w nagrodę bezpośredni przekaz z Mekki. Tylko odbiornika nie ściszaj:

@violetta Muszę Ci przyznać rację. Moje (2) też dadzą radę, sprawdziłem dzisiaj ich kondycję :-) spoko. Ale, cóż będziemy żałować, jak my będziemy wtedy... w RAJU:-) Reflektujesz? Bo wiesz, jak nie uwierzysz, to...

@wiedźma Bardzo Ci dziękuję. To jest znów ten przypadek, gdy parę wersów otwiera Ci pole do takiego czytania, że klękajcie narody. I nie chodzi o trafność interpretacji (chociaż wiele Twoich spostrzerzeń w tej miniaturze takich jest) - chodzi o Twój aparat emocjonalno-poznawczy. @LessLove Proponowałbym czcić kosztując :) Dzięki.

@LessLove moja wnuczka będzie to przeżywała:) my już nie:)

@violetta A cóż nam, Violu po 2076? a człowiek nadal potrafi sam zasiać... człowieka, pomimo tych zmian.

@LessLove ja takich szarych renet wsadziłam 5 Do tego jeszcze 4grusze kilka śliw i całą grzadkę borówek amerykańskich Malin nie lubię więc są tylko 2krzaczki 🙂

@Berenika97Ten przeciąg - jest na oddech albo jak dróżka, żeby nie deptać po słowach :) @Waldemar_Talar_Talar Z podziękowaniem :)

@Wiechu J. K. Trafione w punkt. Bardzo podoba mi się to porównanie podświadomości i snów do darmowego kina. Wszystko super, szkoda tylko, że w tym kinie czasami puszczają horrory bez naszej zgody! Świetny wiersz. Lekko i przyjemnie się czyta! :)))

Widziałem szczęście w zaczarowanym ogrodzie Nie uwierzyłem w jego blaski, cienie, kolory Nim nie utonąłem duszą w lazurowej wodzie Pięknem światów dookolnych olśniony Potęgą białych kwiatów nieskalanej harmonii Grały rytmy wieczności, melodie zaczarowane Pękały w naturalnej i kojącej melancholii Jak z snu twardego kamienie porozrywane Białe obłoki płynęły w błękicie lekko i zwiewnie Natchnęły myśli jak śpiew nadziemskich aniołów Prowadząc w potok słów, które wylewnie Popłynęły duszą – cóż za obfity był to połów Tunelami żył krążyła krew gorąca, koiła spokojem Skroń pulsowała – nie dusiły smutki, rozpacze Już nie zmagałem się z duszy bólem i znojem Zbudziła się radość. Co jeszcze zobaczę?

Hodowca spanieli w Oleśnicy szczenięta karmił mlekiem oślicy, pokarm zdrowy i pożywny, lecz skutek nad wyraz dziwny, pieski rżały na widok wyżlicy.

Natalce w kurorcie Mangalia obrzydły tamtejsze realia, zimno, wieje, leje, wszystko jest za leje i w hotelu wybiły fekalia.

@hollow man w sąsiednim wątku szminki sprzedawałem - czerwone, ale wyszły...